Φιλότης

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ

Η "Φιλότης" είναι ένα εθελοντικό σωματείο που ιδρύθηκε στη Λάρισα το 2008 με παράρτημα και στην Αθήνα. Ιδρυτικά του μέλη είμαστε απλοί, ευαισθητοποιημένοι πολίτες που αποφασίσαμε να ενεργοποιηθούμε και να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, με κοινό στόχο την προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας σε ευπαθείς περιοχές του πλανήτη μας.

Για την επίτευξη του στόχου αυτού θα συγκεντρώνουμε κονσερβοποιημένα τρόφιμα, γάλατα εβαπορέ αλλά και φάρμακα, βιβλία, χαρτικά, ρούχα κ.ά. Η βοήθεια θα κατευθύνεται πρωτίστως σε χώρες της Αφρικής, όπου θεωρούμε ότι υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη σε θέματα διατροφής, αλλά και σε άλλες ευαίσθητες περιοχές της χώρας μας και του κόσμου γενικότερα. Επιδίωξή μας είναι η βοήθεια αυτή να υλοποιείται σε μόνιμη και σταθερή βάση και να κορυφώνεται τις περιόδους που οξύνονται τα προβλήματα και χιλιάδες συνάνθρωποί μας λιμοκτονούν.

Τα τρόφιμα και τα λοιπά αγαθά που θα συγκεντρώνουμε είτε από τις αντίστοιχες βιομηχανίες που θα τα προσφέρουν, είτε από ιδιώτες που θα τ' αγοράζουν οι ίδιοι και θα τα δωρίζουν στο σωματείο. Το σωματείο μας δεν αποδέχεται χρηματικές χορηγίες και δωρεές, είτε αυτές προέρχονται από ιδιώτες είτε από οποιονδήποτε άλλο φορέα. Θα καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια ώστε η συγκέντρωση των αγαθών και η μεταφορά τους στον τελικό προορισμό να είναι έγκαιρες, ακόμα κι αν χρειαστεί προσωπική συνοδεία από εμάς τους ίδιους. Άλλωστε, στον τομέα αυτό, θα επιδιώξουμε συνεργασία και με άλλες οργανώσεις εθελοντών ή δημόσιους, δημοτικούς και άλλους φορείς.

Αυτό το σωματείο είναι ιδέα και υλοποίηση του πατέρα μου κι εγώ, βέβαια, είμαι μέλος. Δυστυχώς, η πρώτη αποστολή - παρόλο που συγκεντρώθηκε ένας μεγάλος αριθμός τροφίμων και φαρμάκων - ήταν ανεπιτυχής. Η αποστολή ήταν προγραμματισμένη για το λιμάνι της Τανζανίας, με στόχο ένα νηπιαγωγείο-ορφανοτροφείο όπου σιτίζονται 180-200 νήπια καθημερινά. Πριν ένα-δύο μήνες περίπου το λιμάνι έκλεισε λόγω λαθρεμπόρων που εκμεταλλεύονταν κατά συρροή την ονομασία της "ανθρωπιστικής βοήθειας" για να περνάνε χωρίς φόρους τρόφιμα και φάρμακα τα οποία πωλούσαν αργότερα σε ακραίες τιμές. Ελπίζω να διευθετηθεί το θέμα, αλλά προς το παρόν η αποστολή θα παραμείνει σε ευπαθείς περιοχές της χώρας. Αν κάποιος θέλει να επικοινωνήσει μαζί μας, αφήστε μήνυμα εδώ ή επικοινωνήστε με τα μέλη του συμβουλίου στα τηλ. 6972933730 (Σταυρόπουλος Κων.) και 6947693566 (Σαπουνάς Δημ.).

Terry Pratchett - George R.R. Martin

Δεν έχει γίνει τίποτα μεταξύ τους απλώς θέλω να γράψω και για τους δύο.

Νομίζω είχα ξανά-αναφέρει για το Alzheimer του δημιουργού του Δισκόκοσμου. Εδώ είναι μια συνέντευξη που έδωσε επ' αυτού και τα νέα για τη δωρεά - ύψους ενός εκατομμυρίου δολαρίων - που έκανε για έρευνα πάνω στην ασθένεια αυτή. Είναι λυπηρό να σκεφτείς ότι αυτές οι δωρεές γίνονται πάντα από ανθρώπους που, είτε έχουν οι ίδιοι την ασθένεια είτε έχουν αγαπημένα πρόσωπα που υποφέρουν από αυτή. Απ' την άλλη ακόμα πιο λυπηρό θα ήταν αν δεν έκανε κανείς και ποτέ τίποτα. Δε θέλω να μειώσω τη συνεισφορά του, άλλωστε τον θαυμάζω απίστευτα και πιστεύω στην καλοσυνάτη φύση του, απλά παρατηρώ και σχολιάζω.

Τα καλά νέα είναι πως χρίστηκε ιππότης για τη συνεισφορά του στη σύγχρονη λογοτεχνία. Και η συνέντευξη που έδωσε αφού έλαβε τα απρόσμενα νέα:


Για τον Martin, ήθελα να διαμαρτυρηθώ βασικά! Οι κατηγορίες εναντίον του για τη μεγάλη καθυστέρηση του 5ου βιβλίου της σειράς A Song of Ice and Fire, A Dance with Dragons, έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Το χειρότερο είναι ότι οι άνθρωποι που τον κατηγορούν είναι οι ίδιοι που διαβάζουν φανατικά τα βιβλία του. Τον βρίζουν, του λένε να μην ασχολείται με τίποτα άλλο πέραν απ' το βιβλίο, του επισημαίνουν ότι είναι μεγάλος σε ηλικία και αρκετά χοντρός και μια χαρακτηριστική φράση, που υπό άλλες συνθήκες θα μου φαινόταν αστεία, δε θέλουν "to pull a Jordan on them"! Τι σημαίνει αυτό; Ο Robert Jordan πέθανε πριν ολοκληρώσει την επιτυχημένη του σειρά Wheel of Time. Άφησε βέβαια σημειώσεις πίσω του, όντας προετοιμασμένος για το θάνατό του, αλλά οι αναγνώστες του απογοητεύτηκαν θα λέγαμε αρκετά. Το να χρησιμοποιείται ο πρόσφατος θάνατος ενός διάσημου συγγραφέα ώστε να εκβιάσουν έναν άλλο να γράψει ένα βιβλίο, εκτός από ανήθικο είναι κι εντελώς ανούσιο κι ανόητο. Δικαιολογημένα λοιπόν τσατίστηκε ο Μάρτιν κι έγραψε αυτό το post στο Not-Α-Blog του.

Αυτά από μένα (για την ώρα).

Ένας Δύσκολος Κόσμος

Όλη την προηγούμενη εβδομάδα σκεφτόμουν ότι θα ήταν πλήρως απελευθερωτικό να έχεις κάποιον να παίρνει τις δύσκολες αποφάσεις σου για σένα. Και μετά θυμήθηκα ότι από το Μάιο κιόλας, όταν έφυγα απ' τη δουλειά μου, είχα παραλύσει απ' τις αποφάσεις που έπρεπε να πάρω! Να πιάσω μια άλλη δουλειά στην Αθήνα; Να φύγω για Αμοργό όπως αρχικά σκόπευα; Να πάω σε κανένα άλλο νησί όπου θα μου δίνανε περισσότερα χρήματα; Να πάω Λάρισα για να μην ξοδέψω πολλά χρήματα το καλοκαίρι; Λοιπόν, την απόφαση την πήρα 30 Ιουνίου. Δεν είχα βγάλει εισιτήριο, δεν ήξερα αν θα βρω δουλειά, πήγαινα μόνη μου! Προσπάθησα να χάσω το πλοίο, αλλά δε τα κατάφερα. Τελικά, όλα πήγαν καλά.

Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να αποφασίσω απλά πράγματα, όπως το τι θα έτρωγα για μεσημέρι, το αν θα έπινα καφέ ή μπύρα το απόγευμα, το αν θα έβγαινα για ποτό ή θα έμενα σπίτι για καμιά ταινία με φίλους. Καταλαβαίνει κανείς ότι δεν ήταν κι οι πιο όμορφες στιγμές μου.

Έτσι κάποια στιγμή, βουτηγμένη στο άγχος των άπειρων αποφάσεων και των ατέλειωτων επιλογών της καθημερινότητας, πήρα τη μεγάλη απόφαση! Να μην αποφασίσω τίποτα και ποτέ ξανά. Ας γίνουν τα πράγματα όπως θέλουν, ας παίρνω αποφάσεις με βάση τη στιγμιαία μου διάθεση, ας αφήσω τη ζωή μου στην τύχη. Δεν ξέρω ακόμα πώς θα λειτουργήσει αυτό, αλλά είμαι πολύ πιο ήρεμη τώρα...

Ακολουθεί σχετικό βιντεάκι από τον ψυχολόγο Barry Schwartz, The Paradox of Choice, που μου υπέδειξε ένας συμφορουμίτης του sff.gr:

Νέα

Ένα καλό κι ένα για ν' ανάψουν τα αίματα, έτσι που είναι πρωί ακόμα. Έλαβα mail από τη Φωτογραφική Λέσχη Λάρισας που αφορά τη διεξαγωγή του 1ου νεανικού-μαθητικού φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους που διοργανώνει το site artfools. Ακολουθεί το ηλεκτρονικό δελτίο τύπου:

"Το διαδικτυακό περιοδικό τέχνης και πολιτισμού artfools.gr διοργανώνει το 1ο Μαθητικό-Νεανικό φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους, σε συνεργασία με την ONTEON- ΒΙΚΤΩΡΙΑ, και τον σύλλογο φίλων του κινηματογράφου "Cineparmenos" στη Λάρισα το πρώτο 10ήμερο Μαρτίου 2009 στις αίθουσες του κινηματογράφου Βικτώρια στο κέντρο της πόλης.
Ταινίες γίνονται δεκτές από όλους τους νέους 15 ετών και άνω.Οι ταινίες μπορεί να αφορούν: Ταινίες μυθοπλασίας, Ντοκιμαντέρ και Ταινίες από κινητό.
Η διάρκεια των ταινιών για τις δυο πρώτες κατηγορίες θα πρέπει να είναι έως και 35 λεπτά, για δε τις ταινίες από κινητό, έως και 15 λεπτά.
Ημερομηνία αποστολής των ταινιών έως 10 Φεβρουαρίου 2009 (νέα διορθωμένη ημερομηνία).
Θα απονεμηθούν τρία βραβεία και ειδικές διακρίσεις ανά κατηγορία. Το είδος των βραβείων θα ανακοινωθεί προσεχώς.
Φιλοδοξία μας είναι, εκτός από τις συμμετοχές των νέων ανθρώπων, το artfools video festival να αποτελέσει μια γιορτή νεανικού σινεμά, όπου θα προβληθούν και ταινίες βραβευμένες σε άλλα φεστιβάλ.
Για το σκοπό αυτό είμαστε σε επαφή με άλλα σχετικά φεστιβάλ. Πληροφορίες και αίτηση συμμετοχής θα βρουν οι ενδιαφερόμενοι στο site του artfools.
Θερμή παράκληση να συμβάλετε στην προβολή και την επιτυχία του artfools video festival.
Είμαστε στη διάθεσή σας για περισσότερες πληροφορίες αλλά και για αυτοπρόσωπη παρουσία στις εκπομπές σας των μελών της Οργανωτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ.
Βοηθήστε να γίνει γνωστό στους νέους. Βοηθήστε να κινητοποιηθούν ώστε να ακουσθούν οι ανησυχίες και οι προβληματισμοί τους μέσα από την τέχνη.
Βοηθήστε μας να καθιερώσουμε αυτό τον δημιουργικό για την πόλη μας αλλά και για όλη τη Θεσσαλία θεσμό.
Πληροφορίες στο site του artfools.gr
Τηλέφωνο επικοινωνίας : 2410622865 ή στο κινητό 6977773753"

Πάρτε λοιπόν κάμερες, φωτογραφικές με λειτουργία βίντεο και κινητά και γυρίστε το δικό σας ταινιάκι.

Και το επόμενο νέο... η ακρίβεια! Δεν έχω πολλά να πω, τα ξέρετε όλοι, εγώ προσωπικά άνεργη είμαι οπότε απλά παραπέμπω σε ένα site-πρωτοβουλία αγανακτισμένων πολιτών. Εδώ!

Καλή σας μέρα!

Αναγνώσεις

Αφού τελείωσα το Tales from Earthsea - το οποίο, παρεμπιπτόντως, ήταν τέλειο - ξεκίνησα το Catch me when I Fall των Nicci και French. Είναι η ιστορία μιας κοπέλας/γυναίκας που πάσχει από διπολική διαταραχή. Παρόμοια με την ιστορία της Λουνάτικα που διάβασα το καλοκαίρι. Τα 2/3 του βιβλίου είναι γραμμένα απ'την οπτική της "διαταραγμένης" και το λοιπό 1/3 από την οπτική της κολλητής της. Πάρα πολύ έντονο ανάγνωσμα! Ένοιωθα να περνάω τις ίδιες συναισθηματικές συγκινήσεις με την αφηγήτρια. Είχα όμως το πρόσθετο άγχος της "πτώσης" της. Σκεφτόμουν πόσο εύκολο θα ήταν να αφεθείς σε μια ζωή γεμάτη, έντονη, επικίνδυνη. Και ποιος μπορεί να σε πιάσει άραγε όταν θα πέσεις; Αναρωτήθηκα, επίσης, αν ήθελα - εγώ ή και οποιοσδήποτε άλλος - να αυτοκτονήσω, θα το καταλάβαινε κανείς; Μάλλον όχι. Ίσως η συγκάτοικός μου, αν και, όταν θέλω, είμαι πολύ καλή στο να κρύβομαι. Και μετά σκέφτηκα να διαβάσω τίποτα άλλο, γιατί πολύ μας πήρε από κάτω!

Και διάλεξα το Dreamsongs του George R.R. Martin. Είναι οι πρώτες ιστορίες που έγραψε και προσπάθησε να δημοσιεύσει πριν γίνει γνωστός βέβαια. Έχει και κάποια κείμενα όπου περιγράφει τη συγγραφική - και κατ' επέκταση και εργασιακή - του πορεία. Είναι πολύ ενδιαφέρον, για μένα τουλάχιστον. Το προτείνω σε φαν και σε όσους θέλουν μια πιο "κουτσομπολίστικη" ματιά στη ζωή ενός αγαπημένου συγγραφέα.

Όταν τελειώσω αυτό, συμφωνήσαμε με φίλους - την ανεπίσημη λέσχη ανάγνωσης(bookclub ντε) που κάναμε - να διαβάσουμε την τριλογία του Paul Auster (New York Trilogy).

Afterthought

Επειδή εγώ και η επικαιρότητα δεν κολλάμε - πρέπει να φταίει το ασυνεχές χωροχρονικό του προσωπικού μου μετρητή - επισκέπτομαι άλλα blogs για ενημέρωση. Είναι βέβαια επιλεκτική ενημέρωση, αλλά τις τελευταίες δύο εβδομάδες, περίπου, κοιτάζω ανά "άτακτα" χρονικά διαστήματα το ΠΡΕΖΑ TV ©.

Τοιαύτα, και πολλά σάς είναι μέσα σε μια μέρα:-)

Ο Επίμονος Σπουργίτης

Λοιπόν, τον γνώρισα χθες πρώτη φορά. Στεκόταν στο μπαλκόνι και τον παρατήρησα έτσι ομορφούλης, γλυκούλης που ήταν - χώρια η καταπληκτική πορτοκαλί κοιλίτσα που έχει. Όλη μέρα σήμερα, απ' την ώρα που ξύπνησα και κάθισα στον υπολογιστή, μου τα 'χει πρήξει! Είναι χαζός και έχει τόση πλάκα! Κουτουλάει συνέχεια στις δύο μπαλκονόπορτες του σαλονιού! Δεν ξέρω γιατί θέλει να μπει μέσα. Ίσως πεινάει, ίσως κρυώνει. Το θέμα είναι ότι δεν έχω τίποτα να του δώσω. Εδώ δεν ξέρω τι θα φάω εγώ. Όσο για το κρύο, φανταστείτε να έχετε ένα πουλί να πετάει στο σπίτι σας ελεύθερο! Κι άντε και το άφησα. Τι θα κάνει εδώ μέσα. Θα έρθει να γράψουμε παρέα; Με έχει πρήξει σας λέω! 5 ώρες ακούω αυτό το γδούπο στα τζάμια και παρατηρώ τις απέλπιδες προσπάθειές του.

Έχω, βέβαια, την εντύπωση ότι είναι η μούσα μου σπουργιτοποιημένη. Απ' την ώρα που εμφανίστηκε γράφω ασταμάτητα! Μία μετάφραση και μία ιστορία που προσπαθώ απελπισμένα να γράψω εδώ και μήνες. Τι να τρώει άραγε μια μούσα; Λέω να πάω να αγοράσω κάτι. Το σκασμένο δεν κάθεται να το βγάλω και καμιά φωτογραφία. Μέχρι να βγάλω την κάμερα κάνει το διάλειμμά του στην άκρη μιας γλάστρας.

Εύχομαι να επισκεφθεί και όλους εσάς τους επίδοξους γραφιάδες!

Ακούμε DreamTheatre, ACDC και Coldplay (νέο άλμπουμ Viva la Vida. Γαμάτο!!!)

Η Σκύλα

Πέρασα το ήσυχο πρωινό μου διαβάζοντας ξεχασμένα ποστ απ' το μπλογκ ενός φίλου. Είπα να μη βάλω εισαγωγικά για να μη μειώσω τη σημασία, αλλά δεν μπορούσε να μπει και κανονικά αυτή η λέξη. Φίλοι; Δεν ξέρω αν γίναμε ποτέ. Απ' τη χθεσινή ξαφνική μου συνειδητοποίηση και τη σημερινή ανάγνωση, υποθέτω.. υποθέτω λέω.. ότι να.. ίσως δεν ήμαστε ποτέ φίλοι. Ή μπορεί απλά οι προσωπικοί μου μηχανισμοί άμυνας να μου δίνουν αυτή την ψευδαίσθηση.

Γνώρισα αυτόν τον άνθρωπο σε μια φάση αναζήτησης βαθέως νοήματος και συναισθήματος στις διαπροσωπικές σχέσεις. Όποιον γνώριζα λοιπόν, τον ανάγκαζα να "ξεγυμνωθεί" (ναι, εισαγωγικά, γιατί βέβαια μιλάω μεταφορικά) μπροστά μου ώστε να μπορέσω να καταλάβω..κάτι. Τον θεωρούσα φίλο. Δε μου έκανε ποτέ κακό, όχι πραγματικά. Είδα κακία μέσα του, όσο περνούσε ο καιρός. Κακία στραμμένη στο πρόσωπό μου. Αρχικά, είπα να το διερευνήσω. Αλλά πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι δεν έχω καμία όρεξη. Δε θέλω πλέον να ψυχολογώ τους άλλους. Δε θέλω να κάνω προσπάθεια να τους γνωρίσω. Εγώ δηλαδή γιατί σερβίρω τον εαυτό μου απ' την αρχή; Γιατί να πρέπει να "σκάψω" για να δω τον άλλον.

Δεν ξέρω αν είμαι ή δεν είμαι σκύλα. Απλά θυμήθηκα κάτι: ήμουν 15 περίπου χρονών και μόλις είχα το τελειώσει τον Έφηβο του Ντοστογιέφσκι. "Ξύλινη" γραμματοσειρά, κιτρινισμένο φύλλο, πνεύματα, δύο χοντροί τόμοι, ημερολογιακή ακατανόητη γραφή. Είχα βαρεθεί τη ζωή μου. Έπιανα το βιβλίο στα χέρια μου και η φάτσα μου αλλοιωνόταν απ' την αηδία. Το τελείωσα όμως. Και τι κατάλαβα; Αποφάσισα να μη το υποστώ ποτέ ξανά αυτό. Αν δε μ' αρέσει κάτι, το κόβω. Σύρριζα! Χωρίς αναστολές, χωρίς τύψεις, χωρίς κριτική σκέψη.

Κάπως έτσι πήρα μια απόφαση και για τους ανθρώπους. Ναι, το ξέρω, δεν είναι δίκαιο. Μιλάμε για ανθρώπους με συναισθήματα, με χαρακτηριστικά και προσωπικότητα. Αλλά στο τέλος της μέρας τι παίρνεις μαζί σου; Είναι τα πράγματα που πιστεύεις ότι θα τον έκαναν καλύτερο; Είναι αυτά που έχετε ζήσει μαζί; Τι σημασία έχει; Δεν μπορείς να αλλάξεις κανέναν, κι ούτε θα το ήθελα βέβαια. Είναι χρονοβόρα κι επίπονη διαδικασία. Στο τέλος της ημέρας βλέπεις ότι μ' αυτό τον άνθρωπο δεν ταιριάζετε βρε αδερφέ. Σε πληγώνει περισσότερο απ' ότι σου κάνει καλό. Γιατί να θέλεις να το κρατήσεις αυτό; Δεν είμαι μαζόχα!

Είμαι αρκετά ευγενική αλλά δεν είναι το ίδιο. Δε νοιώθω τίποτα! Δεν μπορώ να με αναγκάσω να νιώσω. Το ξέρει κι αυτός και όλοι όσοι έχω "αδικήσει" ανά καιρούς.

Είμαι Σκύλα! χα...

Συντήρηση

Πρόσθεσα κάποια links στη sidebar, όπως και κάποια blogs φίλων, και διέγραψα κάποιους "σπασμένους" συνδέσμους. Στεναχωρήθηκα λίγο για το "Βασίλειο του Φανταστικού", ήταν πολύ ενδιαφέρον... Ακόμα πιο πολύ για το blog "Druuna". Τέλος πάντων, έτσι είναι αυτά τα πράγματα.

See you in another life bro...

Σημειώσεις - Ελεήστε τον πτωχό συγγραφέα

Αν κοιτάξετε δίπλα, θα δείτε ότι διέγραψα το σύνδεσμο της σελίδας Sadness.gr γιατί απλούστατα δεν υπάρχει πλέον. Όχι ότι μπήκε κανείς στον κόπο να μου το πει, βέβαια, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Αντικαταστάθηκε από ένα καινούριο site αυτό των Σημειώσεων (tag και στον τίτλο). Εκεί ανεβάζω ιστορίες μου σε μορφή blog και μέσα από ένα σύστημα χορηγών-διαφημίσεων πληρώνομαι ανάλογα με την αναγνωσιμότητά μου. Εξ ου και η έκκληση για βοήθεια στον τίτλο.

Και το δραχμοθηρικό ύφος αυτής της ανάρτησης συνεχίζεται.. Συνεχίζω να ψάχνω για δουλειά, χωρίς τα "θέλω" πλέον. Απαγορεύεται η ορθοσταστατική, δυστυχώς, λόγω προβληματικής μέσης (ναι, είμαι μια γριούλα 25 χρόνων...). Επομένως αποκλείουμε καφετέριες και το χώρο των πωλήσεων. Τι μας μένει λοιπόν; Δουλειά γραφείου - την οποία σιχαίνομαι, αλλά τι να κάνω; - και οτιδήποτε άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Δεχόμαστε και προτάσεις:P

Κλείνω, για να μη με πιάσουν τα κλάμματα πάλι. Είπα κλάμα; Ξέχασα ότι στην παρούσα μορφή μου, έχει παραλειφθεί το εξάρτημα αυτό που θα μου επέτρεπε να ξαλαφρώσω. Οπότε απλά κλείνω.

Υ.Γ: Πού πας χωρίς την τελευταία αυτή υποσημείωση; Για να μην παρεξηγηθώ, δεν έχω βγει ακόμα στους δρόμους. Κι εφόσον δεν κλαίω, μπορώ και γελάω!

Εις αναζήτησην

Χμ.. θα χρειαστεί να κάνω διορθώσεις σε προηγούμενες αναρτήσεις μου. Όλο υπόσχομαι διάφορα για τα επόμενα γραπτά μου, που βέβαια δεν τηρώ ποτέ. Ψυχαναγκασμός μάλλον. Αν ξαναχρησιμοποιήσω τέτοιου είδους κατακλείδα (βλ. προηγούμενο ποστ), πυροβολήστε με!

Έχουμε και λέμε: ψυχολογία σκατά. Υπό του μηδενός, με λίγες εκρήξεις ευφορίας, εδώ και μήνες. Είναι πολύ κουραστικό να σκέφτεσαι συνέχεια τι θα κάνεις στη ζωή σου, ποιο είναι το μέλλον σου, πού θα καταλήξεις. Κάθε Κυριακή, Τετάρτη και Παρασκευή αγοράζω τη Χρυσή Ευκαιρία, μπας και βρω καμιά δουλίτσα. Να σας πω... η μία μου ξινίζει η άλλη μου βρωμάει, γενικά δε με βολεύει τίποτα. Ξυπνάω το πρωί κι ελπίζω να βγει μια ανακοίνωση (σε poster, sms, e-mail, διαφήμιση σε αστικό κλπ) που να λέει "να, κοίτα! αυτή είναι μια δουλειά για σένα! την ετοιμάσαμε και τη φτιάξαμε μόνο για να καλύπτει τις δικές σου ανάγκες! δε χρειάζεται καν να περάσεις από συνέντευξη, ούτε να πάρεις κάποιο μέσο μαζικής μεταφοράς. σου δίνουμε αυτοκίνητο όπως και δίπλωμα γιατί ξέρουμε ότι αυτά τα μαθήματα που σου απέμειναν δεν προλαβαίνεις να τα κάνεις. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!". Τέλος παραφροσύνης.

Προσπαθώ να εξηγήσω γιατί δε θέλω να μπω στο δημόσιο. Γιατί δε θέλω να πάω φροντιστήριο για να δώσω ΑΣΕΠ. Γιατί δε θέλω μέσον ώστε αφού διοριστώ, να επιλέξω πού θέλω να πάω. Γιατί δε θέλω άλλα λεφτά απ' τους γονείς μου. Γιατί τρέμω την ημέρα που παίρνω τον πατέρα μου και του λέω "μπαμπά στείλε λεφτά". Γιατί σιχαίνομαι να μου συμπεριφέρονται ως αδαή φοιτήτρια ενώ έχω αποφοιτήσει. Δεν έχω επιχειρήματα... Αν βγάλεις στην άκρη ιδεολογικές ανησυχίες, δεν έχω επιχειρήματα.

Φοβάμαι χίλια χέρια που σπρώχνουν στο σύστημα. Φοβάμαι τα άλλα χίλια που θα έρθουν μετά για με κρατήσουν στη θέση μου. Στα 16 μου, περίπου, είχα γράψει μια ιστοριούλα για τις αλυσίδες. Στα 25 μου, είναι η μόνιμη εικόνα που έχω στο μυαλό μου. Το κακό είναι, ότι η αντίθετη παράταξη έχει λογικά επιχειρήματα. Εγώ δεν έχω. Η μόνη μου απόκριση, είναι οι "ανώριμου τύπου" επαναστάσεις. Η ίδια συμπεριφορά που διατηρούσα κατά την εφηβεία μου. Είναι τρομακτικό να ξυπνάς μια μέρα και να συνειδητοποιείς ότι όχι μόνο έχεις μεγαλώσει σε έτη (πότε έπαψαν να με αποκαλούν μικρή άραγε;) αλλά έχεις παραμείνει στάσιμη σε ωριμότητα και σκέψη. Ναι, έχω αλλάξει πολύ. Αλλά είναι προς τα πάνω ή προς τα κάτω;

Όταν μπήκα στην αίθουσα του φροντιστηρίου και κάθισα στο θρανίο μου, με κατέκλυσαν αναμνήσεις. Όπως όταν έμεινα στην πρώτη λυκείου κι αναγκάστηκα να την ξανακάνω απ' την αρχή. Μαζί με τις αναμνήσεις ακολουθεί κι η συμπεριφορά. Αντιγράφω τον μικρότερο εαυτό μου. Τα ψέματα, οι υπεκφυγές, οι φωνές, η απελπισία... Σκατούλες! Και κάποτε σου λέγανε, πάρε το πτυχίο σου παιδάκι μου και θα σ' αφήσουμε ήσυχη. Τώρα είναι, διορίσου παιδάκι μου! Μετά θα 'ναι, παντρέψου κοπέλα μου (πάει το παιδάκι). Αργότερα, κάνε μας ένα εγγόνι.

ΗΤΑΝ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΚΠΟΜΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΝΑΛΙ 69. ΝΑ ΠΑΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΟΛΟΙ!!!

Υ.Γ.: Καλοκαιρινές αναγνώσεις:
Μπορίς Βιάν, Και να Καθαρίσουμε τους Κακομούτσουνους
Steven Erikson, The Bonehunters (το 6ο βιβλίο της σειράς The Malazan Book of the Fallen)
Peter S. Beagle, The Last Unicorn
Αλεσάντρα Αράκι, Λουνάτικα
Misaho Kujiradou/Courtney Love/D.J. Milky, Princess Ai (manga)
Terry Prachett, Jingo (a Discworld novel)

Και τώρα:
Ursula K. Le Guin, Tales From Earthsea (συνέχεια του Earthsea Quartet)

Επανασύνδεση

Μόλις συνειδητοποίησα ότι το 2008 δεν έχω αναρτήσει τίποτα στο ιστολόγιο - πώς το μιλάω το ελληνικό! Για να δούμε... Νέα , δεν έχω συναρπαστικά. Βγήκαμε στη βιοπάλη και το ματανιώσαμε οικτρά! Αλλά τι να κάνεις; Μια ζωή φοιτήτρια θα'μενα; Δούλεψα επτά μήνες συνεχόμενους, πρωτοφανές! Μπορεί να ήταν και έξι βέβαια, δεν ορκίζομαι. Βιβλιοϋπάλληλος σε πολυκατάστημα να το πω; σε σουπερμαρκετ ίσως; Χάλια ήταν αλλά εντάξει, συλλέγω εμπειρίες αυτό το διάστημα.

Γράφτηκα και σε σεμινάριο για δημιουργική γραφή. Έκανα 4 μαθήματα. Σταμάτησα. Τόσο κράτησε ο ενθουσιασμός μου! Έδωσα πτυχίο Ισπανικών - δεν παίζει να το πάρω, αλλά είπαμε συλλογή εμπειριών! Θέλω να επιστρέψω Ισπανία ρε γαμώτο! Λέω να πάω του χρόνου για μεταπτυχιακό. Θα δείξει...

Διάβασα ωραία βιβλιαράκια, αν και λίγα. Κάηκε ο εγκέφαλος από τις αμερικάνικες σειρούλες που τόσο μου αρέσουν! Πριν λίγο τελείωσα το Thud του Terry Prachett. Ευκολοδιάβαστο κι ευχάριστο όπως πάντα, αν και έλειπαν πολλά στοιχεία. Το χιούμορ υπέβοσκε, δεν κραύγαζε... Πιο σοβαρό, πιο πολιτικό, γενικά πιο... Κανονικά δε θα'πρεπε να το συγκρίνω με τα προηγούμενα που έχει γράψει, εφόσον είναι ξεχωριστά βιβλία. Αλλά μιας και διαδραματίζεται στον Δισκόκοσμο όπως και τα άλλα, περίμενα κάτι ανάλογο. Έμαθα ότι πάσχει από Αλτσχάιμερ... Κρίμα! Αν και ο ίδιος δήλωσε ότι δεν είναι το τέλος...ποιος ξέρει; Είναι ύπουλη αυτή η ασθένεια. Και για ένα συγγραφέα ότι χειρότερο! Μου θύμισε την Αναΐς Νυν. Έγινε κι ωραία ταινία η βιογραφία της.

Στο επόμενο ποστ, θα γράψω αναλυτικά για την Άμπερ, του Ζελάζνυ. Πότε θα'ναι αυτό τώρα, δεν ξέρω! Ίσως και σύντομα!

Ένας βρώμικος κόσμος...

...με παρέα τον αξεπέραστο Μπουκόφσκι, κάνω μια βόλτα γύρω απ'τον Τιτάνα για να γνωρίσω τις σειρήνες του Βόνεγκατ.. Χάνομαι για λίγο στις μεταμεσονύχτιες παλίροιες του Έρικσον κι αποσυντίθεμαι σ'έναν άλλο, πιο βρώμικο, κόσμο στους φτυσμένους τάφους του Βιάν.. Προσπαθώ να φτάσω στη μοναδική αληθινή Άμπερ του Ζελάζνυ, αλλά πάντα καταλήγω στη σκιά της γης.. Σχολιαστής του ταξιδιού, ο πανέξυπνος, παντοδύναμος - 14ου επιπέδου - και πάντα πνευματώδης, Βαρτιμαίος του Στράουντ.. Μουσική υπόκρουση, το κοντραμπάσο του Ζίσκιντ..

Καλές Γιορτές!


"Βρώμικος Κόσμος", Τσαρλς Μπυκόφσκι
"Οι Σειρήνες του Τιτάνα", Kurt Vonnegutt
"Midnight Tides", Steven Erikson
"Θα φτύσω μέσα στους τάφους σας", Μπορίς Βιάν
"Chronicles of Amber", Roger Zelazny
"Η Τριλογία του Βαρτιμαίου", Τζόναθαν Στράουντ
"Το Κοντραμπάσο", Πάτρικ Ζίσκιντ

Sample Chapter

Αυτό είναι ένα sample chapter απ' το αναμενόμενο βιβλίο του Martin: A Dance with Dragons με πρωταγωνίστρια την Daenerys. Απολαύστε!!!

Κλειστό λόγω διακοπών

Βασικά, μετά από μήνες άγχους για την εξεταστική, και αφού την ολοκλήρωσα επιτυχώς, λέω να ξεκουραστώ. Καμία όρεξη για να γράψω δεν υπάρχει. Επομένως, δε θα βρείτε κανένα νέο κείμενο εδώ μέχρι και το Σεπτέμβρη, εκτός κι αν γίνει κατά λάθος.

Καλό καλοκαίρι σε όλους!!!

Ξημέρωμα

Συγκινήσεις, συναισθήματα, εμπειρίες, άνθρωποι. Τα έζησα όλα, τα έκανα όλα! Πήγα από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη κι ανακάλυψα ότι είναι επίπεδος, κι ότι η γη παραμένει στρογγυλή. Έτρεξα μέχρι που δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Πήδηξα απ'τον τρίτο όροφο και δεν έσπασα τίποτα. Έκανα "μπάντζι-τζάμπινγκ" και "ράφτινγκ" κι επιβίωσα (παθαίνω ίλιγγο άλλωστε). Έκανα ιππασία σε μια παραλία κι ένοιωσα την απόλυτη ελευθερία. Αγόρασα σπίτι και μετά το πούλησα για να νοικιάσω διαμέρισμα. Έπεσα από τις σκάλες κι έμαθα να μη βάζω τα χέρια στις τσέπες. Οδήγησα αυτοκίνητο πριν πάρω δίπλωμα ώστε όταν το αποκτήσω να μη χρειαστεί να οδηγήσω ξανά. Έμαθα 10 διαφορετικές, γνωστές και νεκρές γλώσσες ώστε να μπορώ να μιλήσω στον εαυτό μου. Πήγα στο θέατρο, πήγα και στον κινηματογράφο. Μια φορά μάλιστα πήγα και για "μπόουλινγκ". Έκανα σκι, δοκίμασα σνόουμπορντ, ανέβηκα σε έλκυθρο: όπως και να'χει έφαγα τα μούτρα μου. Είχα ένα σκυλάκι που μάλωνε μ'ένα γατάκι που σκότωνε ένα καναρινάκι που'πιανε φιλίες μ'ένα ποντικάκι. Γνώρισα έναν πολιτικό, έναν ιστορικό, ένα δάσκαλο κι ένα δασοφύλακα. Είχα άσθμα, είχα αλλεργία και μάλλον ήταν ίδια η αιτία. Αγάπησα, μ'αγάπησαν κι ακόμα προσπαθώ να θυμηθώ γιατί μίσησα. Το γιατί με μίσησαν δεν το αναρωτιέμαι. Διάβασα, με διάβασαν κι ακόμα γράφω. Τα έζησα όλα! Κι όλα αυτά πριν καν ξυπνήσω

Υ.Γ: Καλύτερα να μην έλεγα τίποτα.

5 πράγματα που δε θέλετε να μάθετε για μένα

Μου έκαναν και μένα πάσα λοιπόν... ο cpil κι ο Χρήστος Φασούλας. Ξεκινάω:

1. Σιχαίνομαι αυτού του είδους τις λίστες. Την τελευταία φορά που το έκανα ήταν σε ψυχολόγο. Δεν την τέλειωσα ποτέ τη λίστα και κατά συνέπεια δεν ξαναπήγα κιόλας!

2. Τα καλοκαίρια παθαίνω μετάλλαξη. Άλλος άνθρωπος! Υπερβολικά δραστήρια, πάντα χαρούμενη, κοιμάμαι λίγο, πίνω πολύ. Σε αντίθεση με το χειμώνα που πέφτω σε χειμερία νάρκη. Εξαίρεση αποτελεί ο φετινός.

3. Ονειρεύομαι συνέχεια! Στον ύπνο μου, στον ξύπνιο μου και στο μεσοδιάστημα. Από τα πιο απλά (όπως το τι θα κάνω το καλοκαίρι) μέχρι τα πιο σύνθετα (όπως να εκδώσω κάποτε δικό μου βιβλίο). Και τα παίζω στο μυαλό μου σαν ταινίες. Τα πιο αγαπημένα έχουν και δεύτερες, και τρίτες, και τέταρτες....και ν προβολές.

4. Αγαπημένο μου σημείο σ'ένα σπίτι είναι η κουζίνα. Όχι γιατί μ'αρέσει να μαγειρεύω (μη λέμε χαζομάρες) αλλά γιατί έχω πολύ γλυκές αναμνήσεις απ' την κουζίνα της μαμάς μου. Απολαμβάνω ιδιαίτερα να πίνω ελληνικό καφέ μαζί της, με τις φίλες της και την αδερφή μου εκεί.

5. Λατρεύω τα χαλάσματα. Τα παλιά εγκαταλελειμένα σπίτια, γιατί πάντα νόμιζα ότι έκρυβαν θησαυρούς.

Αυτά! Και δίνω πάσα με τη σειρά μου στους:

Aleister
Wingless Angel
Mephisto
Trillian
Sephiroth

Γυάλα

«Πάω σπίτι μου..» είπε εκείνος.

«Ναι…» είπε εκείνη μουδιασμένα.

«Έλα μαζί μου!»

Η κοπέλα φάνηκε να το σκέφτεται. Ήθελε να είχε τη δύναμη να του πει όχι. Δεν την είχε, και δεν είπε τίποτα. Γύρισε και κοίταξε την παρέα της που στεκόταν λίγο παραπέρα.

«Θα σε περιμένω στην επόμενη γωνία» έκανε μεταβολή κι έφυγε χωρίς να περιμένει απάντηση.

Εκείνη στάθηκε για λίγο ακίνητη, μπαίνοντας στον πειρασμό να τον αφήσει να περιμένει. Αφού καληνύχτισε τους φίλους της, ακολούθησε την πορεία του. Εκείνος περίμενε στην επόμενη γωνία μιλώντας στο κινητό του. Μόλις την είδε, καληνύχτισε το συνομιλητή του και το έκλεισε. Την αγκάλιασε απ’ τους ώμους κι άρχισαν να περπατάνε.

«Ήθελα να σου ζητήσω συγγνώμη για χθες» είπε η κοπέλα ύστερα από μια μεγάλη παύση.

«Μη το σκέφτεσαι. Λογικό μου φαίνεται που αντέδρασες έτσι.» Της χαμογέλασε καθησυχαστικά.

«Ξέρεις.. συνήθως δε συμπεριφέρομαι έτσι. Δεν ξέρω τι μου συνέβη.»

«Είχες πιει. Δεν είναι τίποτα. Ας μη το συζητάμε άλλο.»

Με τη συζήτηση έφτασαν σπίτι του. Η κοπέλα προχώρησε πρώτη, διστακτικά, και σταμάτησε έξω απ’ την κουζίνα.

«Θέλω νερό.»

«Το σπίτι μου είναι και δικό σου» της είπε και με μια χειρονομία της έδειξε τα ντουλάπια.

Εκείνη έβαλε νερό και ένιωσε τα χέρια του ν’ αγγίζουν τον κώλο της. Γύρισε, του χαμογέλασε και πήγε στο δωμάτιο. Την ακολούθησε. Εκείνη έβγαλε το παλτό της κι άρχισε να περιεργάζεται το δωμάτιο. Είχε ξανάρθει, αλλά αισθανόταν αμηχανία. Ήξερε γιατί την είχε καλέσει, και γιατί η ίδια είχε δεχθεί. Στάθηκε μπροστά απ’ το ενυδρείο. Δε της άρεσαν τα ψάρια.

Εκείνος κάθισε στην περιστρεφόμενη καρέκλα του και την τοποθέτησε ακριβώς πίσω της. Τα χέρια του άρχισαν να χαϊδεύουν τις γάμπες της, ν' ανεβαίνουν αργά-αργά και ν’ ανασηκώνουν το κοντό μαύρο φορεματάκι της. Σιγά-σιγά, με απαλές ρυθμικές κινήσεις τής το έβγαλε. Την αγκάλιασε και την έβαλε να καθίσει πάνω του. Τώρα τα χέρια του γλίστρησαν στο στήθος της, το απελευθέρωσε απ’ το καταπιεστικό σουτιέν και συνέχισαν να τη χαϊδεύουν καθώς η γλώσσα του ασχολούταν με το λαιμό της.

Εκείνη δεν είχε αντιδράσει ακόμα. Το σώμα της ανταποκρινόταν, φυσικά, αλλά το μυαλό της δεν είχε παραδοθεί ακόμα. Το προηγούμενο βράδυ της είχε πει ότι πήγε με άλλη. Του έκανε σκηνή, της έκανε σκηνή, μιλήσανε και δε βγάλανε άκρη. Τώρα, δεν ήξερε πώς να φερθεί, τι να σκεφθεί. Δεν μπορούσε να του κρατήσει κακία, δεν είχαν σχέση. Κι όμως…

Βγήκε απότομα από τις σκέψεις της, καθώς τα χέρια του είχαν προχωρήσει προς τα κάτω και είχαν βρει στόχο. Δεν είχε πια καιρό να σκεφτεί. Αν δεν παραδινόταν σύντομα, δε θα το ευχαριστιόταν. Η μέση της έσπασε προς τα πίσω σχηματίζοντας τόξο, τα χείλη της ρούφηξαν το λαιμό του καθώς το ένα της χέρι βυθιζόταν στα μαλλιά του ενώ το άλλο πίεζε το δικό του πάνω στο στήθος της. Σύντομα ξέχασε τα πάντα.

Τη σήκωσε στην αγκαλιά του και την έβαλε στο κρεβάτι. Αφού της έβγαλε τον υπόλοιπο ρουχισμό, άρχισε να τη γλύφει παντού. Και βέβαια, κατασκήνωσε στην κλειτορίδα της. Ήθελε να του εξηγήσει μερικά πράγματα για τη γυναικεία ανατομία αλλά αποφάσισε να μην πει τίποτα. Προσπαθούσε να συγκεντρωθεί και να απολαύσει την πράξη, αλλά το μυαλό της δεν την υπάκουε. Θυμόταν μόνο να βγάζει μικρές κραυγές ψεύτικης ηδονής, και προοδευτικά να τις αλλάζει για να καταλάβει κι εκείνος ότι ήταν έτοιμη να προχωρήσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια της πράξης εκείνη υποκρινόταν ενώ ταυτόχρονα ανυπομονούσε να τελειώσει.

Ύστερα από αρκετή ώρα, που της φάνηκε αιωνιότητα, εκείνος έπεσε πάνω της βαριανασαίνοντας. Την έσφιξε στην αγκαλιά του και τη φίλησε τρυφερά στο στόμα.

Κοιμήθηκαν έτσι, και το πρωί εκείνη τον αποχαιρέτησε μ’ ένα πεταχτό φιλί κι έφυγε. Είχε πάρει την απόφασή της…

Τίτλοι Τέλους

Πραγματοποιώ τα όνειρά μου; Δεν ξέρω; Έχω την εντύπωση ότι ονειρεύομαι συνεχώς καινούρια πράγματα για να'χω να ελπίζω σε κάτι. Έχουν χάσει τη γεύση τους. Έχω χάσει τη λαμπρότητά μου, τον αυθορμητισμό μου. Κάθε φορά που το μελάνι αγγίζει τη λευκή σελίδα αγχώνομαι. Αγχώνομαι γιατί νομίζω ότι αρχίζω να κάνω κάτι αλλά είναι ψεύτικο. Δε δημιουργώ, απλά λερώνω.
Ένας πιερότος μού ανοίγει την πόρτα μιας ισπανικής pub. Ο πιερότος δεν είναι σαν τον αρλεκίνο. Ο αρλεκίνος είναι ο κρυφός μου πόθος. Το αρσενικό υπέροχο πλάσμα με τα θηλυπρεπή χαρακτηριστικά. Έχει παιχνιδιάρικο βλέμμα, σαρκαστικό χαμόγελο, χρυσές τούφες για μαλλιά, μάτια από κάρβουνο. Φοράει πάντα λευκά. Λευκό υφασμάτινο παντελόνι σε αράβικο στυλ, μαύρες μπαρέτες, λευκό πουκάμισο με μεγάλα μαύρα κουμπιά, λευκό σκουφί. Λικνίζεται σε ρυθμούς 80'ς με τη disco-ball να φωτίζει και να χρωματίζει το πάλλευκο δέρμα του.
Ο πιερότος περιμένει. Κρατάει την πόρτα και περιμένει να ξεμαγευτώ από τα τσαλίμια του αρλεκίνου. Παρατηρώ τον πιερότο τώρα. Εκείνος έχει άγρια, αρρενωπά χαρακτηριστικά: γαμψή σεξουαλική μύτη, εκφραστικές ρυτίδες, γκριζαρισμένα μαύρα μαλλιά, μάτια κουρασμένα απ' τη σκέψη. Ευθυτενής κι αγέρωχος, στέκεται πάντα φρουρός της εισόδου φορώντας κόκκινη στολή. Το κόκκινο τονίζει το μελαχρινό του δέρμα.
Μπαίνω μέσα και κοιτάζω τον κόσμο. Όλοι τους μοιάζουν με φαντάσματα. Στοιχειά που ήρθαν απ' τον άλλο κόσμο για να πάρουν μια γεύση ζωντάνιας. Η καρδιά χτυπάει δυνατά, γρήγορα, κοφτά. Αρχίζω να ιδρώνω απ' το κρύο που απλώνεται ολόγυρά μου. Λευκό και κόκκινο. Πάγος και φλόγα. Καίνε το ίδιο. Πονάνε το ίδιο.
Γυρίζω το κεφάλι μου, βλέπω τις φίλες μου. Χαμογελώ. Δεν τις πείθω. Είναι που δεν έχουν δει ούτε τον αρλεκίνο μου ούτε τον πιερότο μου. Είναι απασχολημένες με τα στοιχειά γύρω μας. Όταν ξεχυλίζω από συναισθήματα χάνω την ορθογραφία μου. Και τη στίξη μου. και τον οιρμό μου.
Χορεύω, δεν ξέρω τι. Δεν ακούω τη μουσική, μόνο νοιώθω το ρυθμό της να με ωθεί να κουνηθώ. Δεν ξέρω πώς τελειώνουν τα παραμύθια, παρόλο που τα παρακολουθώ χρόνια. Κάθε φορά που πέφτουν οι τίτλοι τέλους ξέρεις ότι υπάρχει μια σκηνή που δεν έχει παιχτεί. Κάθε που βλέπεις "συνεχίζεται" ξέρεις ότι έχει τελειώσει οριστικά.
Ο αρλεκίνος μου είμαι εγώ. Ο πρώτος όροφος. Ο πιερότος μου είμαι εγώ. Ο δεύτερος όροφος. Οι φίλες μου είμαι εγώ. Τα συναισθήματα, οι ελπίδες, οι φοβίες, οι στεναχώριες, οι χαρές τους. Όλα γυρίζουν, στροβιλίζονται, θολώνουν, πνίγονται. Κι εγώ στη μεση. πάντα στη μέση χορεύοντας και μεθώντας. Δεν υπάρχει διαφυγή.

Ανδαλουσία (part 4)

Νυχτα 3η:

Σε συγκεκριμένο μαγαζί και πάλι - όπου οι διοργανωτές μας είχαν συμφωνήσει για τιμές - τη βγάλαμε όλο το βράδυ. Κυρίως γιατί ήμαστε πολύ κομμάτια για να συνεχίσουμε κάπου αλλού. Ξεκινήσαμε με botellon φυσικά, έτσι ήδη υπήρχε κέφι στην παρέα. Κατά τις 12 με 1 κατέφθασε κι άλλο ένα γκρουπάκι, οι ερασμίτες της León. Γνωριστήκαμε, μιλήσαμε με ήδη γνωστούς μας και διασκεδάσαμε όλοι παρέα. Στη 2η φωτό φαίνεται η τελευταία απέλπιδα προσπάθειά μου να σταθώ όρθια. Η κούραση μπορεί να νίκησε τα πόδια μου, αλλά το κέφι δεν κάμφθηκε στιγμή. Καλά, ίσως μια στιγμούλα μόνο...
Και τα γνωστά βέβαια...2 ώρες ύπνο αυτή τη φορά!


Ημέρα 4η:

Πρώτη μας επίσκεψη το Real Alcázar de Sevilla (βασιλικά ανάκτορα). Η προέλευσή του τοποθετείται στο 10ο αι. την εποχή του Abd Al-Rahman του Γ' - του πρώτου χαλίφη της Ανδαλουσίας. Ανά τους αιώνες το κτίσμα άλλαζε μορφή καθώς νέα μέρη προστίθενταν συνεχώς. Το κύριο μέρος του αποτελείται από το Palacio Mudejar και το Palacio Gotico, τα οποία περιτριγυρίζονται από τα Patio del Crucero (patio είναι το αίθριο), Patio de la Montería, Patio del Almirante, Patio del Yeso, Patio del León και τέλος τους Jardines(κήπους). Ξέρετε τι μου άρεσε εμένα πιο πολύ; Φυσικά και ξέρετε: οι κήποι βέβαια!
Για λοιπές ιστορικές πληροφορίες - μιας και παρέλειψα σχεδόν τα πάντα - υπάρχουν και τα βιβλία(όπως και το διαδίκτυο βέβαια)!!!
Κάναμε βολτίτσες, ακουσαμε τα πουλάκια, λιαστήκαμε, είδαμε έργα τέχνης, παίξαμε κυνηγητό, χαθήκαμε (χωρίς να δοκιμάσουμε το κρυφτό), κουραστήκαμε. Τελειώσαμε την επίσκεψή μας σε μια αίθουσα που είχε αφιέρωμα στους εξερευνητές ανά τους αιώνες. Καθώς ανεβαίναμε τις σκάλες, βλέπαμε χαραγμένες επιγραφές στα πλαινά των σκαλοπατιών με πληροφορίες από τα ταξίδια των εξερευνητών. Σα να ανέβαινες μια σκάλα του χρόνου. Μου άρεσε σαν ιδέα...

Η επόμενή μας στάση ήταν ο Καθεδρικός της Σεβίλης, ένας από τους μεγαλύτερους και παλαιότερους καθεδρικούς της Ευρώπης. Πίσω από το ιερό ορθωνόταν ένας πύργος 96 μέτρων. Ανεβήκαμε τα πατώματα, σε σειρά ένας-ένας, υπομονετικά - γιατί είχε πολύ κόσμο - και στο τέλος ανταμειφθήκαμε. Η θέα ήταν πανέμορφη. Κάτω απ'τα πόδια μας απλωνόταν ολόκληρη η Σεβίλη σ'όλο της το μεγαλείο. Κοιτάξαμε κι από τις 4 πλευρές του πύργου αλλά, για μένα, μία άξιζε πραγματικά...Κατεβήκαμε παίζοντας το τρενάκι, φωνάζοντας χαζοχαρούμενα, χτυπώντας πάνω στους τοίχους και στους ανθρώπους. Το κλίμα θύμιζε πολύ δημοτικό, αλλά γι αυτό ακριβώς ήταν τόσο όμορφο! Νοιώθαμε ελεύθεροι να μαλακιστούμε, να παίξουμε, να χαρούμε, χωρίς καθόλου να σκεφτούμε τι θα σκεφτεί ο κόσμος. Νομίζω γι αυτό μου άρεσε τόσο πολύ αυτό το ταξίδι...

Για την τέταρτη νύχτα θα μιλήσω στο επόμενη, αφού ήταν η τελευταία μας νύχτα στην Ανδαλουσία κι αξίζει ειδική μνεία.

¡Hasta Pronto!