Ανδαλουσία (part 4)

Νυχτα 3η:

Σε συγκεκριμένο μαγαζί και πάλι - όπου οι διοργανωτές μας είχαν συμφωνήσει για τιμές - τη βγάλαμε όλο το βράδυ. Κυρίως γιατί ήμαστε πολύ κομμάτια για να συνεχίσουμε κάπου αλλού. Ξεκινήσαμε με botellon φυσικά, έτσι ήδη υπήρχε κέφι στην παρέα. Κατά τις 12 με 1 κατέφθασε κι άλλο ένα γκρουπάκι, οι ερασμίτες της León. Γνωριστήκαμε, μιλήσαμε με ήδη γνωστούς μας και διασκεδάσαμε όλοι παρέα. Στη 2η φωτό φαίνεται η τελευταία απέλπιδα προσπάθειά μου να σταθώ όρθια. Η κούραση μπορεί να νίκησε τα πόδια μου, αλλά το κέφι δεν κάμφθηκε στιγμή. Καλά, ίσως μια στιγμούλα μόνο...
Και τα γνωστά βέβαια...2 ώρες ύπνο αυτή τη φορά!


Ημέρα 4η:

Πρώτη μας επίσκεψη το Real Alcázar de Sevilla (βασιλικά ανάκτορα). Η προέλευσή του τοποθετείται στο 10ο αι. την εποχή του Abd Al-Rahman του Γ' - του πρώτου χαλίφη της Ανδαλουσίας. Ανά τους αιώνες το κτίσμα άλλαζε μορφή καθώς νέα μέρη προστίθενταν συνεχώς. Το κύριο μέρος του αποτελείται από το Palacio Mudejar και το Palacio Gotico, τα οποία περιτριγυρίζονται από τα Patio del Crucero (patio είναι το αίθριο), Patio de la Montería, Patio del Almirante, Patio del Yeso, Patio del León και τέλος τους Jardines(κήπους). Ξέρετε τι μου άρεσε εμένα πιο πολύ; Φυσικά και ξέρετε: οι κήποι βέβαια!
Για λοιπές ιστορικές πληροφορίες - μιας και παρέλειψα σχεδόν τα πάντα - υπάρχουν και τα βιβλία(όπως και το διαδίκτυο βέβαια)!!!
Κάναμε βολτίτσες, ακουσαμε τα πουλάκια, λιαστήκαμε, είδαμε έργα τέχνης, παίξαμε κυνηγητό, χαθήκαμε (χωρίς να δοκιμάσουμε το κρυφτό), κουραστήκαμε. Τελειώσαμε την επίσκεψή μας σε μια αίθουσα που είχε αφιέρωμα στους εξερευνητές ανά τους αιώνες. Καθώς ανεβαίναμε τις σκάλες, βλέπαμε χαραγμένες επιγραφές στα πλαινά των σκαλοπατιών με πληροφορίες από τα ταξίδια των εξερευνητών. Σα να ανέβαινες μια σκάλα του χρόνου. Μου άρεσε σαν ιδέα...

Η επόμενή μας στάση ήταν ο Καθεδρικός της Σεβίλης, ένας από τους μεγαλύτερους και παλαιότερους καθεδρικούς της Ευρώπης. Πίσω από το ιερό ορθωνόταν ένας πύργος 96 μέτρων. Ανεβήκαμε τα πατώματα, σε σειρά ένας-ένας, υπομονετικά - γιατί είχε πολύ κόσμο - και στο τέλος ανταμειφθήκαμε. Η θέα ήταν πανέμορφη. Κάτω απ'τα πόδια μας απλωνόταν ολόκληρη η Σεβίλη σ'όλο της το μεγαλείο. Κοιτάξαμε κι από τις 4 πλευρές του πύργου αλλά, για μένα, μία άξιζε πραγματικά...Κατεβήκαμε παίζοντας το τρενάκι, φωνάζοντας χαζοχαρούμενα, χτυπώντας πάνω στους τοίχους και στους ανθρώπους. Το κλίμα θύμιζε πολύ δημοτικό, αλλά γι αυτό ακριβώς ήταν τόσο όμορφο! Νοιώθαμε ελεύθεροι να μαλακιστούμε, να παίξουμε, να χαρούμε, χωρίς καθόλου να σκεφτούμε τι θα σκεφτεί ο κόσμος. Νομίζω γι αυτό μου άρεσε τόσο πολύ αυτό το ταξίδι...

Για την τέταρτη νύχτα θα μιλήσω στο επόμενη, αφού ήταν η τελευταία μας νύχτα στην Ανδαλουσία κι αξίζει ειδική μνεία.

¡Hasta Pronto!

Θλιβερό

Φορ δε ρέκορντ, γι'αυτό το ποστ ευθύνεται το ποστ του Μάνου.

Έχω περιγράψει για τα διάφορα ταξιδάκια που έχω κάνει εδώ, αλλά δεν έχω αναφέρει καθόλου τους ανθρώπους. Πέρα από κάποια σκόρπια ονόματα που δε σας λένε και τίποτα δηλαδή. Δε θα μιλήσω για τη μεταξύ μας σχέση, θα σχολιάσω μόνο ένα γεγονός. Ξέρετε πόσες γυναίκες είναι παρθένες μετά τα 20; Δεν είχα ιδέα! Εκτός από κάποιες ανώνυμες δηλώσεις σε site ψυχολογίας δεν είχα συναντήσει γυναίκα πάνω από 20 χρονών παρθένα. Να, που έπρεπε να φτάσω Ισπανία για να το δω. Και δεν αναφέρομαι βέβαια στις Ισπανίδες. Αυτές μια χαρά ξεπεταγμένες είναι. Οι λοιπές εθνικότητες ομως; Ιταλίδες, Γερμανίδες, Γαλλίδες, Ελληνίδες...

Κι άντε, ας αφήσω κατά μέρος τις παρθένες. Αυτές που λένε ότι έχουν να το κάνουν δύο και τρία χρόνια; Είχαν σχέση λέει και μετά τίποτα. Περιμένουν την επόμενη σχέση. Για εφήμερη σχέση ούτε συζήτηση. Και δεν είναι ότι δε θέλουν ή ότι δεν έχουν ευκαιρίες. Είναι αυτές οι ηλίθιες νοοτροπίες του στιλ "πρέπει να'χει σοβαρό σκοπό για να του κάτσω". Δηλαδή τι; Θα περιμένει να της ζητήσει το χέρι πρώτα; Κι αν δε συμβεί ποτέ αυτό ρε κοπελιά; Δε θα ξανακάνεις σεξ στη ζωή σου; Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω πώς μπορούν να αγνοούν βασικές τους ανάγκες. Πώς μπορούν να αρνούνται να δώσουν στο σώμα τους αυτό που τους ζηταει;

Κι οι άντρες; Οι περισσότεροι, φυσικά, ζητάνε το αναμενόμενο και τίποτα άλλο. Μάλιστα, αν τους δώσεις κάτι παραπάνω θα φύγουν σα κυνηγημένοι λαγοί που είναι. Δεν τις αδικώ λοιπόν - πολύ - εφόσον σε κανέναν δεν αρέσουν οι λαγοί εκτός ίσως ως κατοικίδια ή για να τους φάνε στιφάδο.

Και ρωτάω εγώ τώρα. Τι φοβάστε ρε αγοράκια; Πού είναι το κακό να νοιώσετε 2-3 πράγματα παραπάνω για έναν άνθρωπο έξω απ'τον εαυτό σας; Γιατί ακόμα κι όταν νοιώθετε το αποστρέφεστε;

Και αναρωτιέμαι μόνη μου. Οι άντρες φταίνε; Μπα! Ξέρετε πόσες γυναίκες μου'χουν πει φοβάμαι; Φοβάμαι να ερωτευτώ, φοβάμαι ν'αγαπήσω, φοβάμαι να δεθώ, φοβάμαι να γελάσω, φοβάμαι να κλάψω. Σε κάνει να νοσταλγείς την εποχή που άκουγες μόνο το "φοβάμαι το σκοτάδι". Φοβόμαστε τον πόνο δηλαδή; Αλλά γιατί; Όλοι έχουμε πονέσει κι έχουμε καταλάβει ότι κάποια στιγμή περνάει.

Επομένως, πού είναι το κακό στο να παίρνεις φόρα και να τρέχεις προς τον τοίχο; Θα πέσεις κάτω, θα πονέσεις, θα γελάσεις και θα σηκωθείς. Όχι;

Σιχαίνομαι μία από τις πιο κλασικές απαξιωτικές διεθνείς εκφράσεις των γυναικών:"Άντρες!". Κλασική ερώτηση που κάνω μετά:"γιατί εμείς καλύτερες είμαστε;". Μήπως ποια δεν έχει πληγώσει, δεν έχει βρίσει, δεν έχει φτύσει ποτέ της άντρα; Τα ίδια σκατά - λαγουδάκια - είμαστε όλοι, κι αν το σκεφτόμασταν πιο συχνά ίσως - λέω ίσως - να μην είχαμε αυτό το χάσμα των φύλων.

Άντε στην υγειά σας! Κουράστηκα τώρα...

Το νικοζάκι

Εκ του πρέζα-->πρεζάκι, και τα ευκόλως εννοούμενα... Όλα ξεκίνησαν πριν 3 μέρες. Ήταν νύχτα, ήμουν πολύ πεσμένη ψυχολογικά - χωρίς κάποιο προφανή λόγο - έπινα τη ρακή που μου'φεραν τα χριστούγεννα, όταν μπήκα να δω την αλληλογραφία μου στο yahoo. Και να'σου πάνω-πάνω μια διαφήμιση του Help (για μια ζωή χωρίς τσιγάρο). Υπό φυσιολογικές συνθήκες απλά θα έβριζα, αλλά δεν ήταν φυσιολογικές οι συνθήκες. Για τις επόμενες δύο ώρες δεν ξανακάπνισα και διάβαζα με προσήλωση τις πληροφορίες στη σελίδα του help. Μετά κοιμήθηκα.

Φαίνεται η επεξεργασία συνεχίστηκε στον ύπνο μου. Όταν ξύπνησα το είχα ήδη πάρει απόφαση. Μπήκα στο δωμάτιο της συγκατοίκου μου και της παρέδωσα το πακέτο και τον αναπτήρα μου. Φρόντισα να ενημερώσω όλους τους φίλους και γνωστούς του άμεσου περιβάλλοντος (αυτούς που είναι εδώ μαζί μου δηλαδή) ώστε να με βοηθήσουν. Και πράγματι η βοήθειά τους είναι πολύτιμη. Κι η υποστήριξη ανεκτίμητη.

Δε φτάνει όμως ρε γαμώτο! Προχθές κάπνισα 3 τσιγάρα, χθες πάλι τρία. Σήμερα έκανα ένα, κι είναι τόσο νωρίς ακόμη... Ας σημειωθεί ότι καπνίζω με μανία εδώ και 10 χρόνια και ούτε μια φορά δεν κατάφερα να κάνω αυτό που κάνω τώρα. Απ'τα 30 έπεσα στα τρία, και μαζί με τα τσιγάρα πέφτω κι εγώ. Χθες, έτρεμα από την υπερένταση, έβηχα συνέχεια - τι να πω, μάλλον είναι υπερβολικό το οξυγόνο για τα πνευμόνια μου - και κάθε φορά που άναβα τσιγάρο ζαλιζόμουν. Το βράδυ δεν έκλεισα μάτι.

Κι ακόμα δεν έχω καταφέρει τίποτα. Δεν έχει περάσει ακόμα μέρα χωρίς κανένα τσιγάρο...

Συνεχίζεται

Hello Cadiz!

Ημέρα 3η:

Με τα χίλια ζόρια καταφέραμε να ξυπνήσουμε, να φάμε πρωινό και να φύγουμε απ'τη Γρανάδα πριν τις 9 το πρωί. Ο καιρός χάλια, με βροχή - αυτή την εκνευριστική που σε μαστιγώνει - και αέρα και με μια απόλυτη ησυχία στο λεωφορείο. Όλοι κοιμούνταν. Σε μια ώρα βρισκόμασταν στο Cadiz ¨la ciudad que sonrie¨(η πόλη που χαμογελάει). Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Ξέρετε, αυτή η πόλη ήταν η άλλη μου επιλογή για να κάνω erasmus - αν δε διάλεγα το Oviedo δηλαδή.
Απολαύσαμε την παραλιακή μας βόλτα, είδαμε την plaza de torros (αρένα ταυρομαχειών) απ' έξω και λιώναμε με την κάθε ευκαιρία στα παγκάκια. Προσπαθούσαμε να καταπολεμήσουμε την κούρασή μας, αλλά ούτε οι καφέδες, ούτε το φαγητό, ούτε κι η σανγκρία βοηθούσαν.
Επισκεφθήκαμε το Torre Tavira - έναν πύργο-φάρο - απ' όπου μπορούσαμε να δούμε όλη την πόλη. Απίστευτη θέα! Ο ξεναγός μας είχε απίστευτο γέλιο, μιλάμε για εντελώς κραγμένη ο άνθρωπος! Μην παρεξηγηθώ, δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους αλλά όταν βλέπεις κάποιον που είναι λες και δραπέτευσε από σατιρική ταινία, ε γελάς. Συμπαθέστατος πάντως. Μας έδειξε την Cámara Oscura (σκοτεινή αίθουσα), η οποία χρησιμοποιούταν στο παρελθόν για την παρακολούθηση των πλοίων και του καιρού. Είναι μια προσομοίωση του εξωτερικού περιβάλλοντος πάνω σ'ένα που επιτυγχάνεται με τη χρήση ενός καθρέφτη, ενός μεγεθυντικού φακού κ.ά. σχετικά. Γελάσαμε κι εκεί, βλέποντας τους ανθρώπους στα γύρω κτίρια ν'απλώνουν την μπουγάδα τους ή να λιάζονται στις ταράτσες..
Μετά απ'αυτό, τριγυρίσαμε λίγο ακόμα στα κεντρικά σοκάκια της πόλης, είδαμε κάποια μνημεία και τον καθεδρικό (μπλα,μπλα,μπλα) κι ήμαστε έτοιμοι να φύγουμε με προορισμό τη Sevilla. Για τη νύχτα στη Σεβίλη θα γράψω την επόμενη φορά.

Συνεχίζεται φυσικά...

Πού είχαμε μείνει;

Α, ναι! Ανδαλουσία λοιπόν...

Ημέρα 2η:

Υπόψην, ότι οι επόμενες μέρες δεν είναι πολύ ξεκάθαρες στο μυαλό μου. Με πολύ αλκοόλ στο αίμα και πολύ λίγο ύπνο, είναι δύσκολο να απολαμβάνεις τ'αξιοθέτα...

Αυτό είναι ένα πανέμορφο μικρό μοναστήρι, όπου στο εσωτερικό του έχει επιγραφές στα Λατινικά και στα Αρχαία Ελληνικά. Χαιρόντουσαν τα παιδιά και μας ζητούσαν να τους τα διαβάσουμε. Πλάκα έχει! "Ω, τι είπε τώρα...". Είναι αστείο το πώς σκέφτονται οι άλλοι τα ελληνικά. Για παράδειγμα, την έκφραση που έχουμε εμείς "μου φαίνονται κινέζικα" εκείνοι την έχουν "it´s all greek to me". Έλεγα για το μοναστήρι όμως. Δε θυμάμαι βασικά ούτε όνομα, ούτε ιστορικές λεπτομέρειες και έχω την εντύπωση ότι το μπερδεύω και με κάποια άλλα που είδαμε. Κάτι ωραίες κατακόμβες πρέπει να είχε...ε αυτά τέλος των πάντων!

Φάγαμε αραβικές πίτες, κάναμε βόλτες στην όμορφη Granada, χαζέψαμε στα μαγαζάκια - στυλ μοναστηράκι - και ήπιαμε καφέ σε μια tetería (teashop, αλήθεια στα ελληνικά πώς το λέμε;). Ζήτησα τούρκικο και με ρώτησαν αν τον πίνω με γάλα!!! Είναι δυνατόν; Δεν εξήγησα στους φίλους μου ότι εμείς τον λέμε ελληνικό, αλλά παραλίγο να κάνω φασαρία για το πόσο μικρός ήταν. Το 1/3 του φλυτζανιού ήταν γεμάτο μόνο. Άσε που καμία σχέση η γεύση...το ξεπέρασα γρήγορα βέβαια:)



Της νύχτας τα καμώματα...

Βασικά τα βράδια τα θυμάμαι καλύτερα. Ούτε χρονολογίες είχαν, ούτε και τ'ονόματα παίζουν μεγάλο ρόλο.
Ξεκινήσαμε σ'ένα μαγαζί όπου δίνονταν παραστάσεις Flamenco. Ό,τι και να πω θα'ναι λίγο. Χρόνια τώρα ονειρευόμουν να το δω από κοντά. Ήξερα ότι θα μου άρεσε, αλλά ποτέ δεν πίστεψα ότι θα με μάγευε. Κοιτούσα την πίστα και τις κοπέλες με κομμένη την ανάσα. Καθισμένη στην άκρη της θέσης μου, με το ένα μου χέρι να σφίγγει την καρέκλα και με το άλλο να συγκρατεί το στέρνο. Ήταν τέτοιο το πάθος, που το ένοιωθα να με πλημμυρίζει σε κύματα, να με παρασέρνει και να με πετάει στα μάτια μάγισσας που χόρευε λίγα μέτρα μακριά μου. Κι είχε ένα βλέμμα, που νόμιζα θα με σκότωνε αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω να κοιτάω. Δε θυμάμαι ν'ανοιγόκλεισαν καθόλου τα βλέφαρα μου κι ούτε που ψυθίρισα. Στο τέλος είχα λαχανιάσει, σα να'μουν εγώ αυτή που χόρευε...
Δυστυχώς, δεν μπορώ να ανεβάσω τα βιντεάκια για να πάρετε μια γεύση γιατί απαγορεύεται.

Και πίνω μπύρες, πίνω μπύρες, πίνω μπύρες...

Μπα, sangría ήταν. Πολύ αλκοόλ για άλλη μια φορά, πολύς χορός και τρελλό κέφι. Με τέτοια κούραση πάντως απορώ που βρίσκαμε το κουράγιο. Κι όταν οι μισοί αποδήμησαν για την εστία εγώ τι έκανα; Συνέχισα φυσικά! Μήπως βρίσκομαι κάθε μέρα στη Γρανάδα; Πήγαμε σ'ένα κλαμπάκι που μάλλον ήταν θέατρο πιο παλιά - είχε κι εξώστη κι απ'όλα! Καλά ήταν. Είχε και καναπέδες. Και ποτά. Και άθλια μουσική. Κι οι πιο κεφάτοι ήμασταν εμείς, τα πτώματα. Ανέβηκα και στον εξώστη. Παραλίγο να πέσω κιόλας από κει. Πάλι καλά, είχα υποστήριξη! Τι ώρα είναι; Έξι; Και τι είπες; Στις οκτώ ξυπνάμε; Αυτά είναι...

Συνεχίζεται...

Καλή μας χρονιά!

Ήρθε και το 2007... Απολογισμό της προηγούμενης χρονιάς δεν έκανα. Δε βρίσκω και μεγάλο νόημα βασικά, ανήκει στο παρελθόν. Ούτως ή άλλως, ακόμα κι αν άλλαξε η χρονιά εγώ ίδια παραμένω. Τις ίδιες μαλακίες κάνω, τα ίδια λάθη, και το ίδιο καλά περνάω. Αν εξαιρέσεις μία τροφική δηλητηρίαση, το ότι με κλέψανε στη Μαδρίτη, και το ότι έκανα πρωτοχρονιά μακριά απ'τους γονείς μου για πρώτη φορά...όλα συνεχίζουν κανονικά. Πριν τελειώσει ο χρόνος ήθελα να γράψω για τις υπόλοιπες μέρες στην Ανδαλουσία και για κάποιες άλλες εκδρομούλες αλλά δε μας έκατσε. Υποθέτω θα μου ξανάρθει όρεξη...
Υποτίθεται έμεινα εδώ για να δω πώς γιορτάζουν οι Ισπανοί αλλά τελικά είδα τις καταστροφικές συνέπειες μιας ελληνοιταλικής γιορτής. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες, πάλι καλά που στέκεται ακόμα το σπίτι της φίλης μου...
Χμμ...αυτά τα ενδιαφέροντα για τώρα.

Ο Έρωτας δεν κανει για Πιλότος

Η μήπως κάνει; Μόλις τελείωσα το βιβλίο "Ο Έρωτας δεν κάνει για Πιλότος" του Χρήστου Φασούλα (σχετικά link στη sidebar). Το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ! Αστείο, έξυπνο, ευκολοδιάβαστο. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που ζει την κάθε στιγμή χωρίς να σκέφτεται το μέλλον και τις επιπτώσεις που θα'χει σ'αυτό το παρελθόν του. Τον συναντάμε να πέφτει απ'το δωδέκατο όροφο του κτιρίου που στέγαζε το γραφείο του και μαζί του βλέπουμε όλη του τη ζωή να περνάει μπροστά απ'τα μάτια μας.
Τον συμπάθησα πολύ το Χαρούλη, κι ας είναι μεγάλος μαλάκας, αλλά εδώ που τα λέμε όλοι κάπως έτσι είμαστε. Η ζωή του πικάντικη, περιστρέφεται γύρω απ'τις γυναίκες του και τα πάθη του. Για φίλους ούτε συζήτηση...
Η Αλίκη είναι εξωπραγματική γυναίκα, καθόλου ρεαλιστική. Δε μου άρεσε πολύ. Προτιμώ τη Λίνα:))
Τι άλλο δε μ'άρεσε; Α,ναι, οι παρενθέσεις. Δεν προσδίδουν τίποτα, κατά τη γνώμη μου, στην ιστορία. Απλά μ'ενοχλούσαν. Η αυτοκριτική του ήρωα, εξάλλου, υπάρχει καθόλη τη διάρκεια και τα σχόλια περιττεύουν. Αυτό είναι και το μοναδικό αρνητικό που μπορώ να βρω στο βιβλίο. Χρήστο ευχαριστώ!

Αφού τελείωσα την ανάγνωση, έκανα τη γνωστή μαλακία: σκέφτηκα! Σκέφτηκα για τον έρωτα, τον πλατωνικό, το φιλικό, τον ερωτικό. Εννοείται πως δεν έβγαλα άκρη! Πάντα μου άρεσαν τα ξεκάθαρα πράγματα και ειδικά στις σχέσεις όπου φαίνεται να'ναι κανόνας η αοριστία - και η αερολογία..
Και πόσες φορές άραγε δεν είπα "είμαι ερωτευμένη"; Όχι πολλές. Συνήθως βάζω το "ίσως" και το "νομίζω" μπροστά. Αλλά χωράει αμφιβολία; Είτε είσαι είτε δεν είσαι, σωστά; Ιδέα δεν έχω. Προσωπικά, αποφάσισα ότι είτε δεν πέταξε ποτέ προς το μέρος μου είτε αποδήμησε καιρό τώρα - και δεν επανήλθε. Και τι μας μένει; Η αγάπη κι η λογική; Καλά είναι μωρέ...
Είμαστε ρομαντικοί; Πάντα! Πουλάκι είναι και πετάει, κάποια στιγμή θα κάνει και μια επίσκεψη προς τα δω.

Άκουσες Κωνσταντίνε μου τι λένε τα πουλάκια;

Σημείωση: αφαίρεσα το βιβλίο από τη λίστα αυτών που θέλω να διαβάσω. Λογικό ε;

Andalucia

Ημέρα 1η:

Καταφθάνουμε πρωί-πρωί στη Granada - τεξιδεύαμε όλη νύχτα - όπου μας υποδέχτηκε φοβερή βροχή κι απίστευτο κρύο. Ναι, δεν ήταν αυτό που είχαμε φανταστεί για την ειδυλλιακή Ανδαλουσία! Μάλλον φταίει που όλοι αναφέρονται σ'αυτήν κατά τους καλοκαιρινούς μήνες μόνο. Το γεγονός βέβαια δε μείωνε την ομορφιά της. Κουτουλώντας απ'τη νύστα φτάσαμε στο albergue, αφήσαμε τα συμπράγκαλα και με όρεξη(χα!χα!) κατευθυνθήκαμε προς το Alhambra.

Alhambra

Είναι το σημαντικότερο μνημείο της Ανδαλουσίας, μία πόλη στην ουσία στα πλαίσια μιας μεγαλύτερης (της Γρανάδας δηλαδή). Χτίστηκε σε στρατηγικό σημείο - στην ακρόπολη - ως ολοκληρωμένο συγκρότημα τον 9ο αι. και έγινε στρατιωτική βάση, απ' όπου κυριαρχούνταν ολόκληρη η Γρανάδα, με την άφιξη του Mohamed ben Al-Hamar το 13ο αι. Αρχικά οχύρωσε την περιοχή Alcazaba, κατασκεύασε το Torre de la Vela και το Homenaje, έφερε νερό από τον ποταμό Darro και ξεκίνησε την κατασκευή του παλατιού, την οποία και συνέχισαν ο Mohamed ΙΙ και ο Mohamed ΙΙΙ. Έφτιαξαν επίσης δημόσια ουρητήρια και τη Mezquita πάνω στην οποία χτίστηκε η εκκλησία Santa Maria.

Ο Yúsuf I(1333-1353) και ο Mohamed V(1353-1391), κατασκεύασαν τα περισσότερα μνημεία που σώζονται έως και σήμερα: τα Παλάτια, τα Λουτρά, το Cuarto de Comares, τη Sala de la Barca, το Patio de los Leones.

Από την εποχής των Καθολικών Βασιλέων μέχρι σήμερα, έγιναν κάποιες καταστροφές στην αρχιτεκτονική του χώρου, κυρίως λόγω του Carlos V που ήθελε να κτίσει το παλάτι του, το οποίο φέρει και τ'όνομά του. Είναι το μόνο κτίριο ισπανικής προέλευσης και μοιάζει, θα'λεγα, παράταιρο στην αγκαλιά της αραβικής τεχνικής.

Πάντως, για μένα, το καλύτερο ήταν οι βασιλικοί κήποι στο χώρο των οποίων υπήρχαν ολόκληρα σπίτια για ξένους - πώς λέμε το δωμάτιο των ξένων, ε έτσι! Γαλήνια και πανέμορφα!

Φωτό: Η πρώτη τραβήχτηκε μέσα απ'το λεωφορείο καθώς μπαίναμε στη Γρανάδα. Η δεύτερη είναι ομαδική στην είσοδο του Alhambra (προφανώς). Η τρίτη είναι απ'το παλάτι του χαζοισπανού. Και η τελευταία είναι από τους βασιλικούς κήπους.






Και τη νύχτα;

Ξεκινήσαμε με το παραδοσιακό botellón, που είναι η συνήθεια να αγοράζεις μπουκάλια με φθηνό ποτό (σημαντικό αυτό), να τα πίνεις με καλή παρεούλα στα παρκάκια και αφού έχεις ένα ικανοποιητικό ποσοστό αλκοόλ στο αίμα σου μπορείς να πας σε κάποιο μπαράκι. Στη φωτό, μόλις είχα σπάσει λίγο το μπροστινό μου δόντι στην προσπάθειά μου να πιω μπύρα. Τι να πεις...ευτυχώς δε φαίνεται!!!

Πήγαμε σ'ένα μπαρ - οι διοργανωτές μας είχαν κάνει ήδη έρευνα αγοράς - όπου η μπύρα και η σανγκρία έκαναν 1€. Χορέψαμε (με τις απανταχού γερμανίδες να προσπαθούν ν'ανακαλύψουν το χαμένο τους ρυθμό), χαζοχαρήκαμε, ψοφήσαμε στην κούραση αλλά δεν το βάλαμε κάτω. Μία ώρα καιρός για ύπνο...χορταστικότατο!!!

Συνεχίζεται

Ξύπνα Μαλάκα

Ημέρα 1η:

Έτσι δε λένε οι πανταχού σωτήρες - και φωστήρες - του κόσμου;
-Ξύπνα μαλάκα, ξημέρωσε!
-Ε, και; Και χθες το ίδιο έγινε...
-Ξύπνα, ρε σου λέω. Έχεις πράγματα να δεις, δουλειές να κάνεις, τον κόσμο να σώσεις!
-Ρε φίλε, δε βλέπεις ότι κοιμάμαι; Πάρε το ξυπνητήρι απ'τη μούρη μου πριν στο χώσω πουθενά!

Ντριιιιν! Ντριιιιν! Ντριιιιν!

Την τύχη μου μέσα!!!

Μπουμ!(πάει το ξυπνητήρι)...

Ημέρα 2η:

-Ξύπνα μαλάκα!
-Άντε πάλι τα ίδια!
-Μια ζωή άχρηστος ήσουνα...(αποδοκιμαστικό ύφος)
-Ε, και τώρα περιμένεις ν'αλλάξω; Ποιος είναι ο μαλάκας απ'τους δυο μας; (αφοπλιστικό)


Ημέρα 3η:

-Ξύ...
-Μη το πεις ρε φίλε! Τσάμπα το σάλιο σου δηλαδή. Άντε να ξυπνήσεις καναν άλλο τώρα..
-Καλά, καληνύχτα... (παραίτηση)

Ημέρα 4η:

.............
......
..

Ημέρα 5η:

THE END

Σημείωση: σύντομα κοντά σας με ταξιδιάρικα νέα! Μια ευγενική χορηγία της erasmus.ae.

Γιατί ο χρόνος δεν έχει σημασία

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν και παρατηρούν. Οι ίδιοι άνθρωποι που, ξαφνικά, σα να τους τράνταξε κάτι τα μέσα τους, σηκώνουν τα μάτια και κοιτάνε. Κοιτάνε το δρόμο, τ'αυτοκίνητα, τα δέντρα, τους ανθρώπους, τα σκυλιά. Κοιτάνε, και τα μάτια τους ανοίγουν διάπλατα απ'την έκπληξη: δεν μπορούν να πιστέψουν ό,τι βλέπουν. Ένα φρύδι ανασηκώνεται, αμφιβάλλει για κάτι. Υπάρχουν άνθρωποι που για να καταλάβουν θέλουν να αγγίξουν, να μυρίσουν, να γευτούν. Πλησιάζουν το δέντρο και τ'ακουμπούν, το χαϊδεύουν κι αναρωτιούνται ακόμα: υπάρχει;

Είναι κάποιοι άνθρωποι που δε σκέφτονται πριν πράξουν. Τα πόδια τους έχουν δική τους θέληση, τα χέρια τους κι αυτά, κι ίσως πολλές φορές δε συμβαδίζει το πάνω με το κάτω. Πέφτουν συχνά, και μπορεί να γελάνε. Βλέπουν ένα σκυλί και το χέρι απλώνεται πριν καν δώσει σήμα ο εγκέφαλος - είναι επικίνδυνο;θα με δαγκώσει;είναι άρρωστο; - και το χαϊδεύει και χώνει τη μουσούδα του στο απαλό του τρίχωμα, το μυρίζει και αγαλλιάζει. Ο εγκέφαλος δεν πρόλαβε καν ν'ανησυχήσει. Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι, κάποιες φορές σκέφτονται πολύ καλά πριν κάνουν κάτι. Ίσως τόσο πολύ, που βλέπεις το χέρι τους να αποκολλάται αργά-αργά απ'το πλευρό τους, να κάνει μια ημικίνηση και να επανέρχεται σπασμωδικά στο πλευρό - σα να μετάνιωσε.

Κάποιες φορές περπατούν, και δε βλέπουν. Έχουν μάτια, τα οποία όμως κοιτάνε από μέσα προς τα έξω. Βλέπουν το δρόμο - πεντακάθαρα - πριν απ'αυτόν όμως περπατούν άνθρωποι-σκιές κατά μήκος της ματιάς τους. Σαν ένα φασματικό παραπέτασμα που υπάρχει ανάμεσα σ'αυτούς και τον πραγματικό κόσμο. Αν προσπαθήσουν να εστιάσουν εσωτερικά, γιατί αυτό τους υπαγορεύει το ένστικτο, τότε ο δρόμος γίνεται μια θολή γκρίζα ομίχλη και επανέρχεται για να τους βοηθήσει. Σ'αυτά τα δευτερόλεπτα όμως ο προσανατολισμός έχει χαθεί: πού παω; τι ήθελα να κάνω; δεξιά ή αριστερά; πού βρίσκομαι; Κουνάνε το κεφάλι, κάνουν μερικά βήματα - προς τη λάθος κατεύθυνση - θυμούνται, και συνεχίζουν στη σωστή πορεία. Ίσως να χαμογελούν κιόλας καθώς το σκέφτονται.

Σας θυμίζει κάτι; Κι εγώ άνθρωπος είμαι:)

Τι διάβαζα καθώς σκεφτόμουν αυτά και καρδιοχτυπούσα;(κλικ στην εικόνα για να μάθετε)

Ω κοινόν!

Εκεί που έκανα τη συνηθισμένη μου βόλτα στα σοκάκια του διαδικτύου, σκόνταψα πάνω σε μια σελίδα. Όμορφη, καλοστημένη, υποσχόμενη. Μια μικρή περιήγηση στα δωμάτιά της με έφεραν αντιμέτωπη με ένα συναίσθημα που'χα ξεχάσει. Εδώ ο συγγραφέας Θανάσης Τριαρίδης δίνει παράσταση προς τιμήν του Καβάφη. Ανατριχιάζω καθώς διαβάζω, αλλά μπορεί να φταίει και το κρύο.

Σίγουρα πάντως θυμάμαι: ποτέ μου δε μου άρεσε η ποίηση. Δυσκολεύομαι - κάθε φορά που τη δοκιμάζω - να μην πετάξω το βιβλίο απ'το παράθυρο, να μην κοπανίσω την οθόνη του υπολογιστή μου. Ειλικρινά, νοιώθω αναγούλα όταν διαβάζω σκόρπιες λέξεις που δίνουν ένα νόημα το οποίο ποτέ μου δε θα καταλάβω και δεν έχω και τη διάθεση να προσπαθήσω. Μην παρεξηγηθώ, τους θαυμάζω τους ποιητές. Έχουν μια ποιότητα - καλά όχι όλοι - που ποτέ δε θ'αποκτήσω. Το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα δικό μου, και με λυπεί το γεγονός αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι γι αυτό.

Να καταλήξω όμως: μόνες εξαιρέσεις στην απέχθειά μου προς την ποίηση - έως τώρα - αποτελούν ο Σεφέρης, η Κική Δημουλά και φυσικά ο Καβάφης. Αλλά ο Καβάφης, για μένα, δεν είναι ποιητής. Είναι ένας γλύπτης που σμιλεύει εικόνες και συναισθήματα. Ποτέ μου δεν έχω συναντήσει αλλού κάτι τέτοιο - ίσως να μην έψαξα καλά, ποιος ξέρει; Είναι δύσκολο, έως ακατόρθωτο, να μπορέσει κάποιος να σε κάνει ν'αγαπήσεις κάτι που μισείς και που δεν καταλαβαίνεις. Είναι τεχνίτης!

Αισθάνομαι όμορφα σήμερα. Γεμάτη, χαρούμενη, μελαγχολική. Μαζί.

Μια γεύση...

Asturias

Happy Mode Off...

Αναμενόμενο ήταν! Επί δύο μήνες τώρα, ήμουν απόλυτα ευτυχισμένη, ικανοποιημένη, χαρούμενη και με ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Λοιπόν, η επίδραση του χαπιού erasmus πέρασε δυστυχώς, κι άρχισα να ρουτινιάζω...Μα είναι δυνατόν; Μάλλον, ναι. Έχω αρχίσει να βλέπω τα άσχημα που δεν πρόσεχα τόσο καιρό λόγω ενθουσιασμού. Δε θα τα απαριθμήσω ακόμα, έχω ένα κατάλογο συν και πλην στο μυαλό μου. Τέλος πάντων, ελπίζω ότι είναι μια φάση μόνο (κατά προτίμηση της μιας βδομάδας), και να ανανεωθώ με το επερχόμενο (5 Δεκεμβρίου) ταξίδι μου στην Ανδαλουσία! Γι' αυτό μου'λεγε πάντα η μάνα μου να μην ενθουσιάζομαι πολύ γιατί πέφτω απότομα μετά: γκντουπ!!! Πόνεσε λίγο αυτό...

Πρόσθεσα στην πλευρική στήλη (καλά sidebar τη λένε) μερικούς Έλληνες συγγραφείς και την Πύλη της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Όποιος δε βαριέται - μη βαριέστε ρε! - ας ρίξει μια και δυο και τρεις ματιές.

Στο τέλος της εβδομάδας θα μιλήσω και για το φεστιβάλ κινηματογράφου της Gijón.

Άντε και καλό μου κουράγιο!

Sidra Asturiana

Τι είναι η sidra;

Ανέφερα αρκετές φορές το ποτό και σκέφτηκα ότι ήρθε η στιγμή να του κάνω μια αφιέρωση. Είναι το σημαντικότερο ποτό της Αστούριας, αυτό που προτιμούν τα ισπανάκια και που οι "τουρίστες" (ναι εμείς) πρέπει να δοκιμάσουν - τουλάχιστον δύο φορές, και θα εξηγήσω γιατί. Έχει μια ξινή, αφρίζουσα γεύση που γαργαλάει τη γλώσσα και το λαρύγγι σου, και είναι τόσο ιδιαίτερη που δεν μπορείς να καταλάβεις αν σου αρέσει ή όχι από την πρώτη φορά. Στην ουσία είναι ένας μηλίτης, με 4,5 βαθμούς αλκοόλ, αλλά δε σου θυμίζει μηλίτη. Δεν ξέρω, ίσως να φταίει ο αφρός, αλλά σε βαράει κατευθείαν στο κεφάλι - τα πόσα κύτταρα καίει δεν το'χω διαπιστώσει ακόμα!

Πώς την πίνουμε τη sidra;

Στο αριστερό μας χέρι κρατάμε το ποτήρι (είναι μεγάλο και βαθύ) και στο δεξί μας το μπουκάλι. Κρατάμε σταθερό το χέρι με το ποτήρι, φέρνουμε το μπουκάλι πάνω από το κεφάλι μας και με τεντωμένους αγκώνες ρίχνουμε το ποτό. Θα γίνομε λούτσα, αναμφισβήτητα, ευελπιστούμε όμως το περισσότερο να βρεθεί μέσα στο ποτήρι. Δεν έχουμε καιρό για χάσιμο, πρέπει να πιούμε αμέσως όσο ακόμα αφρίζει! Γελάκια, σχολιάκια για το πόσο σκατά γίναμε και άλλα σχετικά, αφού πιούμε. Είναι σημαντικό αυτό! Όσο πίνουμε, θυμόμαστε ν'αφήσουμε μερικές σταγόνες στον πάτο του ποτηριού κι έπειτα τις χύνουμε από τη μεριά που ήπιαμε, στο πάτωμα. Άλλο ένα πολύ σημαντικό στοιχείο: συνήθως πίνουμε από ένα το πολύ δύο ποτήρια ολόκληρη η παρέα. Έτσι ερχόμαστε πιο κοντά με τον άλλο. Αν σιχαίνεστε, τότε προφανώς δε σας κάνει αυτό το ποτό. Στη φωτό η Alessia μαθαίνει να σερβίρει!

Πού την πίνουμε τη sidra;

Βασικά, παντού! Στο σπίτι δεν ενδείκνυται εκτός ίσως στην μπανιέρα. Στις πλατείες, στα πάρκα, στο δρόμο γενικότερα πίνει όλος ο κόσμος. Και μιλάμε για μία γκάμα ηλικιών πολύ πλούσια! Υπάρχουν όμως και ειδικά μέρη, απ'όπου και την προμηθεύεσαι συνήθως σε τελάρα. Οι sidrerias: οι περισσότεροι τις θεωρούν βρώμικες, κι είναι αλήθεια! Το πάτωμα είναι καλυμμένο με ρινίσματα ξύλου για να είναι πιο εύκολο το καθάρισμα μετά. Τη sidra τη χίνουμε κάτω(!), πετάμε τα τσιγάρα μας, τις χαρτοπετσέτες μας και οτιδήποτε άλλο μπορεί να σκεφτούμε. Μας φέρνουνε tapas ως συνοδευτικό και περιμένουμε τον καλό κύριο σερβιτόρο να μας σερβίρει, εδώ μέσα - συνήθως - δεν κάνουμε πειράματα. 2€ το μπουκάλι, οπότε καταλαβαίνετε πόσο εύκολα μεθάς. Εγώ πρόλαβα και έγινα κομμάτια την 4η μέρα που πάτησα το πόδι μου εδώ. Τώρα έχω χαλαρώσει πλέον... Στη φωτό εγώ κι η Ναταλία σε μία sidreria!

Για τους ξενέρωτους;

Υπάρχει και η dulce sidra(η γλυκιά). Είναι πορτοκαλί, γλυκιά, χωρίς αλκοόλ. Σα χυμός δηλαδή. Είπαμε, είναι για τους ξενέρωτους!

Για ιστορικές πληροφορίες πατάτε εδώ και οδηγείστε στον ανάλογα σύνδεσμο. Στα ισπανικά, ε;

Νέα από τον Westeros

Ο George R.R. Martin, συγγραφέας του Song of Ice and Fire saga, ανακοίνωσε στη σελίδα του ότι ετοιμάζει ένα βιβλίο-εγκυκλοπαίδεια για τον κόσμο του, τον Westeros (Seven Kingdoms). Αυτό βέβαια ενδιαφέρει μόνο τους πολύ φανατικούς. Μ' αρέσει σαν ιδέα αν και το βρίσκω λίγο...υπερβολικό. Εντάξει, πολύ ωραία ιστορία, περιμένω με ανυπομονησία το A Dance with Dragons (που παρεμπιπτόντως το περιμένουμε αρχές του 2007), αλλά..να, πώς να το πω; Δεν είναι απαραίτητο. Πιο χρήσιμο θα το έβρισκα για τη σειρά του Steven Erikson (The Malazan Book of the Fallen), που είναι πιο "μπερδεμένο" και "πολύπλοκο", και με ένα σύστημα μαγείας που ακόμα δεν έχω καταλάβει ακριβώς πώς λειτουργεί! Αλλά αφού το ζητάνε οι αναγνώστες κι ο καλός κύριος Martin δεν μπορεί να τους αρνηθεί τίποτα...εμένα δε μου πέφτει λόγος.

Αυτό τον καιρό διαβάζω το Crónica de una Muerte Anunciada(Το Χρονικό ενός Προαναγγελθέντος Θανάτου) του Gabriel Garzía Márquez. Λίγο βαρετό μου φαίνεται, αλλά μπορεί να φταίει και το γεγονός ότι δυσκολεύομαι με τη γλώσσα. Τουλάχιστον είναι μικρό (μόνο 126 σελίδες) κι ευελπιστώ να τελειώσω σύντομα.

Το βιβλίο που με καθήλωσε βέβαια είναι το Ιμάτζικα του Clive Barker! Απίστευτο! Ο πιο "όμορφος" χαρακτήρας που έχω διαβάσει σε βιβλίο, ο Πάι-ο-πα! Το περίεργο είναι ότι στο βιβλίο περιγράφεται ως μαύρος, αλλά εγώ τον φαντάζομαι γκρι. Ίσως γιατί είναι τόσο αμφιλεγόμενη η μορφή του, και το γκρι χρώμα την αποδίδει αμυδρά στο μυαλό μου. Ο κεντρικός ήρωας - ο Ευγενής - δε μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Δε τα πάω καλά με τους "σωτήρες". Επίσης, αυτό που έκανε τρομερή εντύπωση είναι η μετάφραση. Δύσκολα βρίσκεις - ειδικά στον τομέα αυτό - καλή μετάφραση, που δε σε ξενίζει και δε σου θυμίζει συνέχεια ότι διαβάζεις ένα αγγλικό ελληνοποιημένο βιβλίο. Χίλια μπράβο λοιπόν, στον κύριο Μιχάλη Μακρόπουλο!

Υποσημείωση: το βιβλίο έχει μερικές, πολύ περιγραφικές και λεπτομερείς, σεξουαλικές σκηνές. Γι'αυτό αν δεν προτιμάτε τέτοιου είδους αναγνώσματα (που έχουν και την ανάλογη γλώσσα βέβαια) μην το πλησιάσετε!

Δεν κινείται τίποτα...

Αλήθεια είναι; Κάθε φορά που σκέφτομαι αυτή τη φράση, μου'ρχεται στο μυαλό μια σπείρα που σιγά-σιγά ανοίγει. Εφόσον λοιπόν, μας αρέσει η κίνηση, είπα να γράψω κι εγώ κάτι.

Συναυλία στο μαγαζί Tierra Astur (en Colloto) 9/11

Δυστυχώς, φωτογραφίες και βιντεάκια από δω δεν έχουμε. Η φίλη μου που έχει τη φωτογραφική - εγώ έχω καταστρέψει τρεις τα τελευταία 4 χρόνια - αποφάσισε μια μέρα να μάθει και τις λοιπές λειτουργίες της. Πατάει, λοιπόν, το φοβερό και τρομερό κουμπάκι FORMAT!!! Αμέριμνη, γυρίζει και ρωτάει ένα παιδί "τι σημαίνει φορμάτ;", κι εκείνος της εξηγεί. Ακολουθούν μερικά λεπτά πανικού κατά τα οποία η φίλη μου προσπαθούσε, εις μάτην, να σταματήσει τη διαδικασία. Δεν τα κατάφερε φυσικά, άσε που παραλίγο να καταστρέψει την κάρτα μνήμης! Ας μην τα πολυλογώ, χάσαμε μερικές καταπληκτικές φωτογραφίες...

Στο θέμα μας όμως: το μαγαζί που φιλοξενούσε τη βραδιά, είναι ένα τεράστιο εστιατόριο, διακοσμημένο ολόκληρο με ξύλο, με κάποια τραπεζάκια χωμένα μέσα σε τεράστια βαρέλια και...που απαγορευόταν το κάπνισμα!!! Πόσο πολύ είχα τσατιστεί! Θα'πρεπε να περάσω ένα βράδυ πίνοντας και τρώγοντας, χωρίς να μπορώ ν'ανάψω τσιγάρο! Για καλή μου τύχη το μαγαζί ήταν μακριά απ'το κέντρο κι έτσι δεν κατάφερα να φύγω. Έκανα βόλτες μέσα-έξω - γυμναστικούλα:) Εκεί που λέτε, μπορούσες είτε να κάτσεις σε τραπέζι - και να πληρώσεις τα μαλλιά της κεφαλής σου - είτε να πληρώσεις 15€, να'σαι όρθιος και να πιεις και να φας όσο χωράει το στομάχι σου! Αυτό λέγεται espicha και φυσικά ήταν η επιλογή μας. Φάγαμε κι ήπιαμε του σκασμού, ακούσαμε αστουριανή μουσικούλα (ναι, τα κέλτικα που έλεγα!) και γενικότερα ήταν μια ωραία εμπειρία! Δεν τελείωσε βέβαια εκεί η βραδιά μας, αλλά τα υπόλοιπα είναι τυπικές σουρωματοιστορίες, οπότε τα παραλείπω...

Avilés 10/11

Δεν έχω καλύτερη - ή αντιπροσωπευτικότερη - φωτογραφία από την Avilés. Λίγο πριν βγάλουμε αυτή τη φωτογραφία έγινε το "ατύχημα". Είχαμε ήδη κάνει τη βόλτα μας στην αρχαία πόλη κι έτσι... μείναμε με τα παρκάκια! Δε θα ξαναπάω; Τι στο καλό!

Η συγκεκριμένη πόλη, είναι η τρίτη μεγαλύτερη και σημαντικότερη της Αστούριας. Δεν είναι όμως ιδιαίτερα όμορφη, πιο πολύ βιομηχανική θα τη χαρακτήριζα. Εκτός βέβαια, απ'την παλιά πόλη, αλλά λίγο-πολύ όλες μοιάζουν. Καθ'όλο το μήκος της (της παλιάς πόλης έννοω) υπάρχουν καμάρες, γιατί παλιά όλοι δούλευαν σε εξωτερικούς χώρους κι έτσι κάπως έπρεπε να προστατευτούν οι άνθρωποι!





Μετά την ξενάγηση, είχαμε ελεύθερο χρόνο για φαγητό, βόλτες κι αραλίκι! Μη φανταστείτε τρελλά πράγματα, μόνο μία ώρα κι ένα τέταρτο! Ευτυχώς, ήμαστε παρέα με τους διοργανωτές οπότε δεν υπήρχε φόβος να ξεχαστούμε. Πήραμε τα bocadillos μας (κάτι τεράστια σάντουιτς), τα αναψυκτικά μας (καλά, μπύρα ήταν...) κι αράξαμε σ'ένα παρκάκι. Πανέμορφο, μεγάλο και πολύ σημαντικό για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να θυμηθώ αυτή τη στιγμή... Ήταν δώρο ενός βασιλιά στην αγαπημένη του, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων! Εκεί ήταν κι ένας γλυκύτατος παππούλης που έκανε μονόζυγο κι είχε κρεμάσει και τη μαγκουρίτσα του! Απολαύστε τον!!!

Cabo Peñas

Ένα από τα πιο όμορφα μέρη που είδα ποτέ στη ζωή μου! Είναι ένας απ'τους σημαντικότερους βιοτόπους της Ισπανίας. Χωριουδάκι μικρό, με μόνο ένα μαγαζί - ξέρετε, απ'αυτά που είναι όλα σε ένα - και μια απίστευτα γαλήνια ατμόσφαιρα. Δεν έχω λόγια (τραγικό;)!

Στη φωτό ποζάρουμε με τον Fernando, έναν από τους διοργανωτές της AEGEE (σαν πολύ διαφήμιση τους κάνω:P).

Η Lorena - η Ισπανίδα που με βοηθάει στα ισπανικά μου κι εγώ εκείνη στα ελληνικά της - μου είπε ότι φοβάται να πάει στο Cabo Peñas, γιατί , λέει, πριν 15 χρόνια μία γυναίκα πέταξε τα δυο παιδιά της απ'τα βράχια! Ωραίο σενάριο για ταινία - ή και για βιβλίο - και θα'πρεπε να ντρέπομαι γιατί είναι μια αληθινή ιστορία!!!

Luanco

Ούτε από εδώ έχω φωτογραφίες, τελείωσε η μπαταρία στη μηχανή... Τι να πεις για την τύχη μας; Τίποτα βασικά, γιατί βρισκόμαστε στην Ισπανία και δεν έχουμε κανένα δικαίωμα για παράπονα!

Είναι ένα παραλιακό χωριουδάκι, πολύ όμορφο και με μεγάλη τουριστική κινητικότητα! Αγοράσαμε ένα τελάρο sidra (ακόμα δεν έχω εξηγήσει γι'αυτό, ε;) και την ακούσαμε λιγάκι - χι!χι! Καθόμασταν στο λιμάνι και χαζεύαμε τους σουρωμένους Ισπανούς στο απέναντι μαγαζί, να τραγουδούν και να χορεύουν! Εδώ πρέπει ν'αναφέρω ότι η εκδρομή ήταν γυναικοκρατούμενη: 6 άντρες και καμιά σαρανταριά γυναίκες! Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, λοιπόν, ένας απ'τους σουρωμένους αποφάσισε ότι θα'ταν καλή ιδέα να κατεβάσει παντελόνι και μποξεράκι και να χορεύει γυμνός μπροστά μας. Ήταν καλή ιδέα; Δεν ξέρω! Κάποιες Ιταλίδες θορυβήθηκαν, κάποιες Βραζιλιάνες ζητωκραύγασαν κι όσο για τις δύο Ελληνίδες...απλά καταραστήκαμε τη μηχανή μας που δεν άνοιγε για ν'αποθανατίσει τη στιγμή!!!

Η επόμενη ξενάγηση, μόλις πάρω στα χέρια μου τις φωτογραφίες!!!

¡Adios!

Ο ήλιος καίει για μας τους gay (τους χαρούμενους ντε!)

Ο ήλιος λάμπει, τα πουλάκια τιτιβίζουν, κι εγώ χορεύω μόνος γιατί είμαι ο δολοφόνος. Εχμ...όχι, αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο. Κι εγώ διαβάζω, που λέτε, την ισπανική γραμματική. Αχ! αθάνατα πανεύκολα αγγλικά. Ούτε υποτακτική, ούτε προστακτική, ούτε άρθρα... Κοιτάζω τη θέα απ' το σπίτι μου - αυτή που φαίνεται στη φωτογραφία καλέ - και αντί να τρέξω να κυλιστώ στο πάρκο santullano (όχι ότι θα το'κανα αν είχα χρόνο, είναι καταχεσμένο απ'τα σκυλάκια), κάθομαι μέσα και μαθαίνω τη διαφορά ανάμεσα στον αόριστο, τον παρακείμενο και τον υπερσυντέλικο. Έλεος!
Δεν πειράζει όμως γιατί έχει ο τροχός γυρίσματα, γιατί αύριο είναι το τεστάκι και μετά φτου ξελευτερία! Να συνεχίσω και τον καημένο τον "ανεμοστρόβιλο" - μια ιστορία που ευελπιστεί να φτάσει στις 50.000 λέξεις αλλά προς το παρόν βρίσκεται στις 2.000. Νεότερα μεθαύριο που θα κάνω review της αυριανής συναυλίας (ναι πάλι κέλτικα θα πάω ν'ακούσω:)).
Πρέπει να σταματήσω τα καμμένα ποστάκια...

Ανανεώσεις

Ανανεώθηκε η σελίδα μου στη sadness, με νέο look, δύο νέες ιστορίες και ένα καινούριο ποίημα (αυτό το έχω ανεβάσει κι εδώ). Να 'ναι καλά ο dott (webmaster της sadness)!

Δεν έχω άλλα νέα προς το παρόν:))

Υ.Γ: Το όνομα που φαίνεται στη σελίδα δεν είναι το πραγματικό μου. Απλά το αναφέρω γιατί πολλοί με φωνάζουν Μίνα:PPP

Salida de Emergencia

Σκεφτόμουν - για άλλη μια φορά - ότι η "Έξοδος Κινδύνου" είναι πλασματική, δεν υπάρχει. Δηλαδή, υπάρχουν όλες αυτές οι ταμπελίτσες στα μαγαζιά, στα λεωφορεία, στ' αεροπλάνα(;!) αλλά τι να τις κάνεις όταν θα'σαι σε κατάσταση ανάγκης. Βέβαια, εγώ μεταφορικά μιλάω. Πώς γίνεται δηλαδή να ξεφύγεις από καταστάσεις που είναι βλαβερές; Ουπς! Μαλακία έκανα, ας την κάνω τώρα με ελαφρά...Τώρα, φυσικά, θα περίμενε κανείς ότι θέλω να καταλήξω κάπου, αλλά έκπληξη! Κι αφού είπα τη μαλακία μου και για σήμερα, ας σοβαρευτώ:


Llanes

Πήγα που λέτε σε μια συναυλία folk Asturias την περασμένη Παρασκευή. Τι να πρωτοπώ: η μουσική - σε κέλτικους ρυθμούς - απίστευτη! Με όργανα όπως γκάιντα, ακορντεόν, άρπα, βιολί, ένα άλλο που δε θυμάμαι όνομα και είχε μια μανιβέλα -όπως η λατέρνα- αλλά και χορδές και πλήκτρα(πολύ περίεργο), όπως και το buzuki (ναι το αντίστοιχο μπουζούκι, με τη διαφορά ότι αυτό δεν έχει κούρμπα). Για να μη μιλήσω για τις φωνάρες των τραγουδιστριών! Καταπληκτικό αποτέλεσμα! Η συναυλία ήταν μια ώρα μακριά απ'το Oviedo σε ένα καλοκαιρινό θέρετρο - απ'τα πιο ακριβά του Βορρά - μέσα σε ένα κέλτικο κάστρο. Φανταστείτε λίγο ατμόσφαιρα! Όλα τα λεφτά βέβαια, όπως πάντα, ήταν τα ισπανάκια που γίνονται κομμάτια με τα τελάρα από sidra (παραδοσιακό αστουριανό ποτό, θα μιλήσω άλλη φορά γι'αυτό)! Φάγαμε tortilla(ομελέτα) και pinchos(σαντουιτσάκια) απ'τα χεράκια του φίλου μας του Iván, με θέα τον Ατλαντικό Ωκεανό (καλά, μη βαράτε: mar cantabría λέγεται η θάλασσα). Δε θα μιλήσω για τ'αστέρια, θα καταντήσω γραφική! Θα πω μόνο ατάκα της φίλης μου της Ναταλίας:"πάμε να τρέξουμε στην παραλία γυμνοί!". Ναι δε λέω, ήταν ειδυλλιακά, αλλά με τέτοιο ψωφόκρυο δεν ενδείκνυται ο γυμνισμός...

Las Médulas

Είναι ένα μαγευτικό χωριουδάκι στην περιοχή Castilla y León. Εξερευνήσαμε το ορυχείο σιδήρου - ρωμαϊκής εποχής - ποδαράτοι και πολλοί κουρασμένοι θα'λεγα. Ήταν μια μέρα μετά τη συναυλία κι είχα κοιμηθεί μόνο τρεις ώρες! Εκεί που λέτε, οι Ρωμαίοι είχαν φτιάξει το ορυχείο τους για να μπορούν να εκμεταλλεύονται το χρυσό που υπήρχε σε αφθονία στην περιοχή. Τώρα, βέβαια είναι ένας τουριστικός σταθμός, δε γίνεται πλέον εξόρυξη. Είναι πανέμορφο!







Astorga

Σ'αυτή την πόλη καταλήγει ο Camino de Santiago(ο δρόμος του Σαντιάγκο), που ξεκινά από το νότιο κομμάτι της Γαλλίας - το επονομαζόμενο και Κέλτικο. Είναι ο δρόμος στον οποίο κάθε 9 χρόνια κάνουν αναπαράσταση οι πιστοί, της διαδρομής των προσκυνητών. Αν έχετε διαβάσει το "11 λεπτά" του Coehlo (δεν το συστήνω σε κανέναν, μια παπαρίτσα είναι το βιβλίο) ξέρετε για τι πράγμα μιλάω. Επισκεφθήκαμε το μουσείο της σοκολάτας και το Palacio de Gaudi. Και για να μην επαναλαμβάνομαι συνέχεια, όλα ήταν πανέμορφα!


Ponferrada

To 17ο αιώνα - αν δεν κάνω λάθος - η Ponferrada ήταν ένα από τα πιο στρατηγικά σημεία για τους Ιππότες του Αγίου Δισκοπότηρου. Επισκεφθήκαμε το Castillo de los Templarios (το κάστρο των Ναϊτών), και κάναμε και μια στάση για φαγητό (είχαμε πεθάνει στην πείνα τα καημένα)! Δεν κάτσαμε πολύ στο μέρος, οπότε δεν έχω και πολλά να πω. Μόνο ότι - όπως πάντα - εγώ κι άλλες δυο κοπελιές αργήσαμε κανά μισάωρο και όταν φτάσαμε τελικα, όλο το λεωφορείο μας χειροκροτούσε:PP



León
Η πρωτεύουσα της περιοχής! Καμία σχέση με το ήσυχο Oviedo. Μείναμε σ'ένα albergue (κάτι σαν προσωρινή φοιτητική κατοικία), οκτώ άτομα σε κάθε δωμάτιο, πολύ γέλιο! Τα παιδιά της AEGEE (μια φοιτητική ευρωπαϊκή οργάνωση, γαμάτη) μας αμόλησαν το βράδυ στην κεντρική πλατεία για φαΐ και διασκέδαση. Πρώτα απ'όλα , έγινε ένα σκηνικό με ένα ζευγάρι με μηχανή που τους κυνηγούσε η αστυνομία και παραλίγο να πατήσουν τη φίλη μου (Μπόνι και Κλάιντ σκηνή)! Μετά, πανικόβλητοι οι μικροπωλητές να μαζεύουν την πραμάτια τους και τα μωράκια τους να κλαίνε απ'την αναστάτωση. Οι διασκεδαστές πάλι, το χαβά τους. Στα μπαράκια να πίνουν σα να γίνονται αυτά κάθε μέρα. Το αποκορύφωμα της βραδιάς ήταν όταν μία ελληνίδα ερασμίτισα (α ρε Ελλάδα!) δεν πλήρωσε ένα ποτό με αποτέλεσμα να την κυνηγήσει ο σερβιτόρος κι όταν είδε ότι δεν την πρόφταινε έσπασε κάτι ποτήρια απ'τα νεύρα του!



Το επόμενο πρωί, κομμάτια όλοι - ή resaca όπως λένε οι Ισπανοί - είδαμε το μουσείο του καθεδρικού - με την πιο απίστευτη βιβλιοθήκη που είδα ποτέ μου - και τον καθεδρικό ναό, ένα μουσείο μοντέρνας τέχνης και ένα πάρκο στο οποίο αράξαμε και λιαστήκαμε επί ώρες! Η καλύτερή μου:)))

Ωραία η ξενάγηση;

¡¡¡Hasta Pronto!!!


Σημείωση: έκανα μια διόρθωση. Δεν έκαναν εξόρυξη σιδήρου στις Médulas οι Ρωμαίοι, αλλά χρυσού. Γι' αυτό και έφτασαν μέχρι εδώ κάτω.

Το σοκοφάρμακο

Λοιπόν, φαντάζομαι όλοι γνωρίζουν τις συνέπειας μιας εξ αποστάσεως σχέσης, είτε από προσωπική εμπειρία είτε από αφηγήσεις φίλων. Συνήθως μιλάμε σε κλίμακα πόλεων. Τι γίνεται όμως όταν η κλίμακα υπερβαίνει τα όρια της χώρας; Υποθέτω - πάντα αυθαίρετα - ότι αυτός που μένει έχει το μεγαλύτερο πρόβλημα, εφόσον οι δικές του παραστάσεις δεν αλλάζουν εκτός απ' την απουσία του αγαπημένου προσώπου. Ο ταξιδιώτης πάλι, διασκεδάζει γνωρίζοντας καινούρια πράγματα (και κόσμο φυσικά) αλλά έχει και την καβάτζα του. Θα 'χει ν' ακούσει ένα καλό λόγο, μια γλυκιά κουβέντα όταν γυρίζει αποκαμωμένος απ' τις καθημερινές του περιπέτειες. Το παράδοξο όμως είναι ότι τη σχέση δε την τερματίζει αυτός που φεύγει αλλά αυτός που κάθεται στ' αυγά του. Ίσως να μην είναι πολύ βολική η θέση.

Προσωπικά, δεν έχω τέτοια εμπειρία (υπερατλαντική, απλή είχα αρκετές φορές) και ως γνήσιος ταξιδιάρης άνθρωπος φροντίζω να μην αφήνω κανέναν πίσω μου εκτός απ' τους φίλους - μιλώντας πάντα εκ του ασφαλούς. Δυσκολεύομαι λοιπόν να κατανοήσω τα συναισθήματά τους. Έλα όμως που κάνω παρέα με Ερασμίτισες που έχουν γκομενάκια! Αυτό το σπίτι έχει δει πολλά δάκρυα και δεν έχουμε παρα 2,5 εβδομάδες εδώ.

Μιας και είναι πολύ δύσκολο να παρηγορήσεις κάποιον σε μια γλώσσα που κανείς σας δε γνωρίζει καλά - πόσο μάλλον όταν χρησιμοποιείς spanglish όλη την ώρα - και εφόσον εγώ δεν είμαι και πολύ καλή σε τέτοιου είδους λόγια, αναγκάστηκα να βρω κάτι άλλο. Έχω πάντα στο ντουλάπι σοκολάτα! Είναι πραγματικά μαγική! Όταν πια έχω βαρεθεί να λέω συνέχεια que pena(=τι κρίμα) και lo siento(=λυπάμαι), βγάζω μια σοκολατίτσα και σκάει αμέσως το χαμόγελο. Από κει και πέρα όλα είναι εύκολα: η ένταση φεύγει κυνηγημένη απ' τα γέλια και περνάμε στη διαδικασία του χαρτομάντιλου και της εξομολόγησης. Εκεί πια το μόνο που έχει να κάνει κανείς είναι ν' ακούει.

Κι αυτό είναι το σοκοφάρμακο. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα για αντίστοιχες περιπτώσεις. Έκανα χρήση του αρκετές φορές και δεν έχει αποτύχει μέχρι τώρα:)))

Δε συνίσταται για τους πολύ κλαψιάρηδες, παχαίνει!