the black book [The Night Circus by Erin Morgenstern]

It comes with no warning, no advertisment, nothing. You just turn your head, and there it is. You see it every day hence. It watches you through its black, white, red eyes. You pass it by, you stand in front of it. You don't have the courage yet to pick it up because you know, you know, you can never put it down again.

Your hand has the will you lack. It's tough, hard on the touch. You bring it closer, its aroma engulfs you, your eyes close and you're only a step away from leaving. Its black leaves beckon you ever closer. You open it.

Music, crystal, magical pours out of the pages. A ship made from books comes and sweeps you away from the ordinary, into the sea of magic that is the night circus.

Poppet takes you by the hand, Widget is offering you story-bottles, Celia laughs at your illusion, Marco ever silent in the background. You stroll around the many paths of the black and white circus, searching for some red scarf and you know, you know, you're home at last.

You hold the Night Circus by Erin Morgenstern.

Κι η ελληνική έκδοση από τις εκδόσεις Πλατύπους (greek edition by Platypous publishing):

Μοναχικός καβαλάρης ιππεύει λέξεις

Πφ! Εργασίες, μεταπτυχιακά, εξετάσεις, διάβασμα, ταξίδια πέρα-δώθε (παλιά ήταν Λάρισα-Γιάννενα, Γιάννενα-Αθήνα, μετά Αθήνα-Λάρισα-Φλώρινα και τούμπαλιν). Αναρωτιέμαι καμιά φορά γιατί αυτο-βασανίζομαι συνέχεια; Βαρέθηκα, κουράστηκα, σιχάθηκα πια! Είμαι στην τελική ευθεία: γράφω την πτυχιακή μου. Κι όταν λέω γράφω, εννοώ ότι βασανίζομαι καθημερινά μπροστά απ' την οθόνη του υπολογιστή, αισθάνομαι τύψεις όταν βγαίνω έξω ή όταν δεν μένω σπίτι μου, όταν διαβάζω για ευχαρίστηση κι όχι για εργασία. Κι όταν φεύγω απ' το σπίτι πάω στην δουλειά όπου προσπαθώ να σταματήσω να σκέφτομαι τι θα γράψω όταν γυρίσω σπίτι. Εφιάλτης.

Διαβάζω εδώ και μήνες - με μεγάλα διαλείμματα είναι η αλήθεια - την Μεταποικιακή Θεωρία του J.C. Young. Ιστορικό βιβλίο, πολύ ενδιαφέρον, μια υπέροχη εισαγωγή στα θέματα που με ενδιαφέρον. Κατά πόδας περιμένουν - όχι τόσο υπομονετικά - τα Location of Culture του Homi K. Babha, Orientalism του Edward Said, Το Δεύτερο Φύλο της Σιμόν ντε Μποβουάρ και πολλά πολλά άλλα. Χαίρομαι που τα έχω και βρίσκονται στη βιβλιοθήκη μου, αλλά με αγχώνουν κιόλας γιατί είναι σαν να με κατηγορούν που δεν τα έχω διαβάσει ακόμα. Μια μέρα πρέπει να πάψω να ακούω τις φωνές από τα ράφια.

Πολύ θα ήθελα να έπαιρνα χάπια. Ή να έχω μια - ιατρική - δικαιολογία για να παίρνω χάπια. Ή τονωτικά. Κάτι τέλος πάντων που θα με κρατάει ήρεμη αλλά συνάμα και ενεργητική. Κάτι που θα εξωθήσει τον εγκέφαλό μου να μπει σε overclocking mode, κάτι που συμβαίνει σπανίως από μόνο του. Να χαθώ στις σκέψεις μου, να μη με νοιάζει τίποτα, ούτε νοίκι, ούτε δουλειά, ούτε ΔΕΗ, nada.

Σε μια πιο ευχάριστη νότα, τέλειωσα πριν λίγες μέρες τα δύο πρώτα βιβλία της τελευταίας τριλογίας της Robin Hobb, Dragon Keeper και Dragon Haven. Το τελευταίο, Dragon City, βγαίνει σε μερικές μέρες αλλά λέω να περιμένω την χαρτόδετη έκδοσή του, γαμώτο. Αυτή η συγγραφέας μέσα σε διάστημα ενός έτους έγινε από τις πιο αγαπημένες μου. Μετά την τριλογία Farseer, πέρασα στην Liveship Traders και την Tawny Man trilogy και τώρα με την τελευταία, είμαι πεπεισμένη ότι δεν υπάρχει καλύτερο για μένα από επική φαντασία, κλασική σε πολλά σημεία και τόσο φρέσκια σε άλλα. Διάβασα επίσης το διήγημα No Woman Born της C.L. Moore, το οποίο ήταν υπέροχο. Μία από τις πρώτες "υβριδικές" ιστορίες για την αποξένωση του ανθρώπου και τη σημασία του σώματος στη γυναικεία επιστημονική φαντασία.

Μια καληνύχτα.

Αναφερόμενα Έργα:

Μεταποικιακή Θεωρία-J.C. Young

The Location of Culture-Homi K. Babha

Orientalism-Edward Said

Το Δεύτερο Φύλο-Σιμόν ντε Μποβουάρ

The Rain Wild Chronicles-Robin Hobb:

1. Dragon Keeper

2. Dragon Haven

3. Dragon City

The Farseer Trilogy-Robin Hobb:

1. Assassin's Apprentice

2. Royal Assassin

3. Assassin's Quest

The Liveship Traders-Robin Hobb:

1. Ship of Magic

2. The Mad Ship

3. Ship of Destiny

The Tawny Man Trilogy-Robin Hobb

1. Fool's Errand

2. The Golden Fool

3. Fool's Fate

The Best of C.L. Moore

Απολαυστικός, πάντα.

Οι Μεγάλοι Κλασσικοί

Και τσαντίζομαι (με ν παχύ) καθώς αναλογίζομαι την μεγαλοσύνη και την ανωτερότητα των μεγάλων συγγραφέων, των αριστουργηματικών τους πονημάτων, της ηθικής τους και της ανηθικότητάς τους. Άνθρωποι ανεβασμένοι στο βάθρο ημίθεων, ανέγγιχτοι απ' το χρόνο, με άφεση απ' τις απανταχού κριτικές. 

Όχι, όχι, δεν έχεις δικαίωμα να πεις ότι δεν σ' αρέσει ο Τζόυς, ότι βρίσκεις τον Προυστ βαρετό, ότι φαντάζεσαι τον Στεντάλ σφιχτοκώλη και τον Φρόυντ (ε, λογοτεχνία δεν είναι, αλλά τόσα έγραψε ο έρμος) πρωκτικό. Ότι βαριέσαι ελεεινά να διαβάζεις 30 σελίδες να περιγράφουν τις καμπάνες και τις κολόνες στην Παναγία των Παρισίων. 

Μου αρέσει η Βιρτζίνια Γουλφ. Έχει κάτι... ξεχωριστό. Η κοινωνική ετικέτα που της επιβάλλεται αντιμάχεται συνεχώς με την θέλησή της να σπάσει τα πεπραγμένα, τα δεδομένα. Σκανδαλιστική σχεδόν, μιλώντας για πράγματα που σ' εμάς φαίνονται απολύτως φυσιολογικά κι αποδεκτά, νιώθεις και καταλαβαίνεις την αγωνία της, σχεδόν σοκάρεσαι απ' όσα λέει. Διεισδύει στις εσωτερικές σκέψεις αντρών-γυναικών (και στα ενδιάμεσα), αποτυπώνει την ανθρώπινη φύση όλων τους. Τη μια στιγμή τους εξιδανικεύει την άλλη τους δίνει μια σφαλιάρα στον εγωισμό τους και τους τσακίζει χάμω. 

Συνειδητοποίησα ότι ο Neil Gaiman στη συλλογή διηγημάτων και ποιημάτων του Smoke and Mirrors, έχει πολύ έντονο το στοιχείο του Μοντερνισμού. Και το κατάλαβα αυτό, γιατί μόλις έμαθα ποιος είναι ο κύριος Μοντερνισμός. Θεωρείται δε ότι εμείς είμαστε στο Μεταμοντέρνο τώρα, που ανάθεμα κι αν υπάρχει επαρκής ορισμός γι' αυτό - μπορεί απλά να μην έχω καταλάβει εγώ. Changes, Virus, The Case of the Departure of Miss Finch, Queen of Knives, White Road είναι μερικές απ' τις ιστορίες του που θα μπορούσες - υποθετικά και αυθαίρετα από μέρους μου πάντα - να κατατάξεις ως μοντερνιστικά (ενίοτε αναφέρεται και ως νεωτερισμός). 

Επισταμένη μελέτη πλέον τα αναγνώσματά μου, και καλό και κακό. Καλό γιατί αλλάζω σιγά-σιγά, μεταμορφώνομαι. Κακό γιατί δεν έχω πλέον την πολυτέλεια της απλής, καθαρής διασκέδασης. Την έχω δηλαδή και βρίσκεται στο δεύτερο απ' τα καινούρια μου ράφια (το 1ο που βιθώθηκε) και λέγεται The Novice και The High Lord, το 2ο και 3ο βιβλίο του Black Magician Trilogy της Trudi Canavan. Κι αντιστέκομαι σθεναρά στην τάση να τ' ανοίξω και να τα ρουφήξω και να χαθώ στη μαγεία τους γιατί πρέπει - πρέπει! - να τελειώσω πρώτα άλλα πιο "σημαντικά".

Λογοτεχνική καταπίεση και αναγνωστικό άγχος. Ουφ! 

Αναφορές:

James Joyce - Οδυσσέας

Marcel Proust - Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο

Stendhal (Henri Beyle) - Το Κόκκινο και το Μαύρο

Sigmund Freud - Εισαγωγή στην Ψυχανάλυση

Virginia Woolf - Η Κυρία Ντάλογουεη

Neil Gaiman - Smoke and Mirrors

Trudi Canavan - The Black Magician Trilogy 

Νεκρανάσταση ή απλές εκλάμψεις;

Μάλλον το δεύτερο. Κι εκεί που πίστευες ότι πάει, το χάσαμε το καμμένο κοριτσάκι, εξαφανίστηκε στην τσιχλόφουσκα που φούσκωνε με κόπο και δάκρυα τόσα χρόνια (σιγά καημένη), πνίγηκε σ' ένα κόσμο ανούσιων εμπειριών και παιχνιδιών, την κατάπιε το μεγάλο κήτος του κράτους της κοινωνίας και του κομφορμισμού (έλεος!), την σκότωσαν οι γκανγκστερικές φυλές του κέντρου της Αθήνας (κάτι ματ και κάτι κουκούλες κυκλοφορούν μόνο, μη φανταστείτε) και το χειρότερο! ότι έχασε τη θέλησή της και την έμπνευσή της να γράφει (πού πα ρε!) ΤΣΟΥΠ να σου την πάλι, να λέει το μακρύ της και το κοντό της και δη στο τρίτο πρόσωπο (ευτυχώς είναι ενικός αριθμός).

Όχι, μην αναρωτιέσαι γιατί συνεχίζεις να διαβάζεις, είσαι άξιος της μοίρας σου. Σαν κι όλους εμάς (κοινωνική αλληλεγγύη παιδάκι μου) χαζοπερπατάς - galavanting ήθελα να γράψω αλλά σέβομαι την καταγωγή μου - στα σοκάκια του διαδικτύου ελπίζοντας να βρεις ένα νόημα σ' όλη αυτή τη μούχλα. Μη με παρεξηγείς, δεν έχω κάτι εναντίον της μούχλας. Όπως έλεγα και σε μια φίλη όταν επέμενε να βγω Πέμπτη/Παρασκευή/Σάββατο βράδυ (άκουσον άκουσον) στα φοιτητικά Γιάννενα: όλοι έχουν δικαίωμα στη μούχλα!

Αποφάσισα ότι τα πολιτικοφιλοσοφικοϊστορικά κείμενα μου κάνουν κακό. Με ξυπνάνε από τον χουχουλιάρικο λήθαργό μου κι αρχίζω μετά να απαιτώ δικαιώματα, να παλεύω για κάτι καλύτερο (μισθό, συνθήκες εργασίας, ποιότητα ζωής), να χρωματίζω την αντίληψή μου με ισχυρές δόσεις πραγματικότητας. Καλά, μην τρελαθούμε, δεν άρχισα να βλέπω και ειδήσεις.

Και κάπου εδώ πρέπει να αναφέρω το βιβλίο που με συγκλόνισε τον τελευταίο καιρό: Η Ψυχή του Ανθρώπου στο Σοσιαλισμό του Oscar Wilde. Και ίσως είναι αρκετό να πω απλά το όνομα του συγγραφέα, αλλά αν δεν είναι να δηλώσω απλά ότι ο άνθρωπος κατοικεί μέσα στα κεφάλια μας. Δεν ήταν απλά μπροστά, ήταν και πίσω και στο πλάι, πολύπλευρος, πολυεπίπεδος, απλά γαμάτος!

σελ 41: ...Μεγάλες προσδοκίες γεννήθηκαν κάποτε για τη δημοκρατία. Αλλά η δημοκρατία σημαίνει απλά το ξυλοφόρτωμα του λαού. από το λαό για το λαό. Είναι εξακριβωμένο. Και πρέπει να πω ότι ήταν καιρός, γιατί κάθε εξουσία εξευτελίζει εντελώς. Εξευτελίζει αυτούς που την ασκούν και εξευτελίζει αυτούς πάνω στους οποίους ασκείται. Όταν χρησιμοποιείται βίαια, ολιστικά και αδίστακτα, παράγει ένα καλό αποτέλεσμα, δημιουργώντας, ή αναδεικνύοντας σε κάποιο βαθμό, το πνεύμα της εξέγερσης και τον Ατομικισμό που θα τη σκοτώσει. Όταν εφαρμόζεται με κάποιο βαθμό ευγένειας και συνοδεύεται από δώρα και ανταμοιβές, διαφθείρει τρομερά. Ο λαός, σε αυτή την περίπτωση, έχει λιγότερη συναίσθηση της φρικτής πίεσης που του ασκείται και γι' αυτό συνεχίζει τη ζωή του σε ένα είδος χυδαίου βολέματος, σαν ζώο που το χαϊδεύουν, χωρίς ποτέ να αντιλαμβάνεται ότι πιθανώς σκέφτεται τις σκέψεις άλλων ανθρώπων, ότι ζει με τους κανόνες άλλων ανθρώπων, φορώντας, στην ουσία, αυτά που κάποιος θα μπορούσε να αποκαλέσει ρούχα άλλων ανθρώπων από δεύτερο χέρι και ποτέ δεν είναι ο εαυτός του έστω και μια στιγμή. "Αυτός που θα ήθελε να είναι ελεύθερος", λέει ένας ωραίος στοχαστής, "δεν πρέπει να προσαρμόζεται". Και η εξουσία, δωροδοκώντας τους ανθρώπους για να προσαρμόζονται, παράγει ένα χονδροειδές είδος υπερτροφικής βαρβαρότητας ανάμεσά μας...

Η Ψυχή του Ανθρώπου στο Σοσιαλισμό, Όσκαρ Ουάιλντ, Στοχαστής

Κυκλοφορεί κι από τις εκδόσεις Σοκόλη και ίσως κι από τον Ελεύθερο Τύπο (ίσως είναι εξαντλημένο στον τελευταίο).

"Διάσημες" αναγνώσεις

Η Ursula K. Le Guin διαβάζει αποσπάσματα από το A Wizard of Earthsea. Συμπαθέστατη, δε την είχα ξαναδεί. Δεν ξέρω γιατί, αλλά όταν τα διαβάζουν οι ίδιοι οι συγγραφείς σου δίνουν μια άλλη αίσθηση. Βέβαια, πάντα προτιμώ να διαβάζω μόνη μου, αλλά αν ο αφηγητής "δώσει" καλά την αίσθηση και ατμόσφαιρα του βιβλίου, τότε ζεις μια εμπειρία μοναδική.

Κι εδώ είναι όλα τα κεφάλαια του Graveyard Book του Neil Gaiman, διαβασμένα απ' τον ίδιο στο videotour που έκανε για την προώθηση του βιβλίου. Είναι απίστευτα απολαυστικός. Το χιούμορ της ιστορίας συνάδει υπέροχα με το παρουσιαστικό και τον τόνο της φωνής του. Μου άρεσαν πολύ και οι χρωματισμοί και οι αλλαγές στη φωνή του, για να διαχωρίσει τους χαρακτήρες.

Απολαύστε!

Terry Pratchett - George R.R. Martin

Δεν έχει γίνει τίποτα μεταξύ τους απλώς θέλω να γράψω και για τους δύο.

Νομίζω είχα ξανά-αναφέρει για το Alzheimer του δημιουργού του Δισκόκοσμου. Εδώ είναι μια συνέντευξη που έδωσε επ' αυτού και τα νέα για τη δωρεά - ύψους ενός εκατομμυρίου δολαρίων - που έκανε για έρευνα πάνω στην ασθένεια αυτή. Είναι λυπηρό να σκεφτείς ότι αυτές οι δωρεές γίνονται πάντα από ανθρώπους που, είτε έχουν οι ίδιοι την ασθένεια είτε έχουν αγαπημένα πρόσωπα που υποφέρουν από αυτή. Απ' την άλλη ακόμα πιο λυπηρό θα ήταν αν δεν έκανε κανείς και ποτέ τίποτα. Δε θέλω να μειώσω τη συνεισφορά του, άλλωστε τον θαυμάζω απίστευτα και πιστεύω στην καλοσυνάτη φύση του, απλά παρατηρώ και σχολιάζω.

Τα καλά νέα είναι πως χρίστηκε ιππότης για τη συνεισφορά του στη σύγχρονη λογοτεχνία. Και η συνέντευξη που έδωσε αφού έλαβε τα απρόσμενα νέα:


Για τον Martin, ήθελα να διαμαρτυρηθώ βασικά! Οι κατηγορίες εναντίον του για τη μεγάλη καθυστέρηση του 5ου βιβλίου της σειράς A Song of Ice and Fire, A Dance with Dragons, έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Το χειρότερο είναι ότι οι άνθρωποι που τον κατηγορούν είναι οι ίδιοι που διαβάζουν φανατικά τα βιβλία του. Τον βρίζουν, του λένε να μην ασχολείται με τίποτα άλλο πέραν απ' το βιβλίο, του επισημαίνουν ότι είναι μεγάλος σε ηλικία και αρκετά χοντρός και μια χαρακτηριστική φράση, που υπό άλλες συνθήκες θα μου φαινόταν αστεία, δε θέλουν "to pull a Jordan on them"! Τι σημαίνει αυτό; Ο Robert Jordan πέθανε πριν ολοκληρώσει την επιτυχημένη του σειρά Wheel of Time. Άφησε βέβαια σημειώσεις πίσω του, όντας προετοιμασμένος για το θάνατό του, αλλά οι αναγνώστες του απογοητεύτηκαν θα λέγαμε αρκετά. Το να χρησιμοποιείται ο πρόσφατος θάνατος ενός διάσημου συγγραφέα ώστε να εκβιάσουν έναν άλλο να γράψει ένα βιβλίο, εκτός από ανήθικο είναι κι εντελώς ανούσιο κι ανόητο. Δικαιολογημένα λοιπόν τσατίστηκε ο Μάρτιν κι έγραψε αυτό το post στο Not-Α-Blog του.

Αυτά από μένα (για την ώρα).

Ένας Δύσκολος Κόσμος

Όλη την προηγούμενη εβδομάδα σκεφτόμουν ότι θα ήταν πλήρως απελευθερωτικό να έχεις κάποιον να παίρνει τις δύσκολες αποφάσεις σου για σένα. Και μετά θυμήθηκα ότι από το Μάιο κιόλας, όταν έφυγα απ' τη δουλειά μου, είχα παραλύσει απ' τις αποφάσεις που έπρεπε να πάρω! Να πιάσω μια άλλη δουλειά στην Αθήνα; Να φύγω για Αμοργό όπως αρχικά σκόπευα; Να πάω σε κανένα άλλο νησί όπου θα μου δίνανε περισσότερα χρήματα; Να πάω Λάρισα για να μην ξοδέψω πολλά χρήματα το καλοκαίρι; Λοιπόν, την απόφαση την πήρα 30 Ιουνίου. Δεν είχα βγάλει εισιτήριο, δεν ήξερα αν θα βρω δουλειά, πήγαινα μόνη μου! Προσπάθησα να χάσω το πλοίο, αλλά δε τα κατάφερα. Τελικά, όλα πήγαν καλά.

Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να αποφασίσω απλά πράγματα, όπως το τι θα έτρωγα για μεσημέρι, το αν θα έπινα καφέ ή μπύρα το απόγευμα, το αν θα έβγαινα για ποτό ή θα έμενα σπίτι για καμιά ταινία με φίλους. Καταλαβαίνει κανείς ότι δεν ήταν κι οι πιο όμορφες στιγμές μου.

Έτσι κάποια στιγμή, βουτηγμένη στο άγχος των άπειρων αποφάσεων και των ατέλειωτων επιλογών της καθημερινότητας, πήρα τη μεγάλη απόφαση! Να μην αποφασίσω τίποτα και ποτέ ξανά. Ας γίνουν τα πράγματα όπως θέλουν, ας παίρνω αποφάσεις με βάση τη στιγμιαία μου διάθεση, ας αφήσω τη ζωή μου στην τύχη. Δεν ξέρω ακόμα πώς θα λειτουργήσει αυτό, αλλά είμαι πολύ πιο ήρεμη τώρα...

Ακολουθεί σχετικό βιντεάκι από τον ψυχολόγο Barry Schwartz, The Paradox of Choice, που μου υπέδειξε ένας συμφορουμίτης του sff.gr:

Αναγνώσεις

Αφού τελείωσα το Tales from Earthsea - το οποίο, παρεμπιπτόντως, ήταν τέλειο - ξεκίνησα το Catch me when I Fall των Nicci και French. Είναι η ιστορία μιας κοπέλας/γυναίκας που πάσχει από διπολική διαταραχή. Παρόμοια με την ιστορία της Λουνάτικα που διάβασα το καλοκαίρι. Τα 2/3 του βιβλίου είναι γραμμένα απ'την οπτική της "διαταραγμένης" και το λοιπό 1/3 από την οπτική της κολλητής της. Πάρα πολύ έντονο ανάγνωσμα! Ένοιωθα να περνάω τις ίδιες συναισθηματικές συγκινήσεις με την αφηγήτρια. Είχα όμως το πρόσθετο άγχος της "πτώσης" της. Σκεφτόμουν πόσο εύκολο θα ήταν να αφεθείς σε μια ζωή γεμάτη, έντονη, επικίνδυνη. Και ποιος μπορεί να σε πιάσει άραγε όταν θα πέσεις; Αναρωτήθηκα, επίσης, αν ήθελα - εγώ ή και οποιοσδήποτε άλλος - να αυτοκτονήσω, θα το καταλάβαινε κανείς; Μάλλον όχι. Ίσως η συγκάτοικός μου, αν και, όταν θέλω, είμαι πολύ καλή στο να κρύβομαι. Και μετά σκέφτηκα να διαβάσω τίποτα άλλο, γιατί πολύ μας πήρε από κάτω!

Και διάλεξα το Dreamsongs του George R.R. Martin. Είναι οι πρώτες ιστορίες που έγραψε και προσπάθησε να δημοσιεύσει πριν γίνει γνωστός βέβαια. Έχει και κάποια κείμενα όπου περιγράφει τη συγγραφική - και κατ' επέκταση και εργασιακή - του πορεία. Είναι πολύ ενδιαφέρον, για μένα τουλάχιστον. Το προτείνω σε φαν και σε όσους θέλουν μια πιο "κουτσομπολίστικη" ματιά στη ζωή ενός αγαπημένου συγγραφέα.

Όταν τελειώσω αυτό, συμφωνήσαμε με φίλους - την ανεπίσημη λέσχη ανάγνωσης(bookclub ντε) που κάναμε - να διαβάσουμε την τριλογία του Paul Auster (New York Trilogy).

Σημειώσεις - Ελεήστε τον πτωχό συγγραφέα

Αν κοιτάξετε δίπλα, θα δείτε ότι διέγραψα το σύνδεσμο της σελίδας Sadness.gr γιατί απλούστατα δεν υπάρχει πλέον. Όχι ότι μπήκε κανείς στον κόπο να μου το πει, βέβαια, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Αντικαταστάθηκε από ένα καινούριο site αυτό των Σημειώσεων (tag και στον τίτλο). Εκεί ανεβάζω ιστορίες μου σε μορφή blog και μέσα από ένα σύστημα χορηγών-διαφημίσεων πληρώνομαι ανάλογα με την αναγνωσιμότητά μου. Εξ ου και η έκκληση για βοήθεια στον τίτλο.

Και το δραχμοθηρικό ύφος αυτής της ανάρτησης συνεχίζεται.. Συνεχίζω να ψάχνω για δουλειά, χωρίς τα "θέλω" πλέον. Απαγορεύεται η ορθοσταστατική, δυστυχώς, λόγω προβληματικής μέσης (ναι, είμαι μια γριούλα 25 χρόνων...). Επομένως αποκλείουμε καφετέριες και το χώρο των πωλήσεων. Τι μας μένει λοιπόν; Δουλειά γραφείου - την οποία σιχαίνομαι, αλλά τι να κάνω; - και οτιδήποτε άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Δεχόμαστε και προτάσεις:P

Κλείνω, για να μη με πιάσουν τα κλάμματα πάλι. Είπα κλάμα; Ξέχασα ότι στην παρούσα μορφή μου, έχει παραλειφθεί το εξάρτημα αυτό που θα μου επέτρεπε να ξαλαφρώσω. Οπότε απλά κλείνω.

Υ.Γ: Πού πας χωρίς την τελευταία αυτή υποσημείωση; Για να μην παρεξηγηθώ, δεν έχω βγει ακόμα στους δρόμους. Κι εφόσον δεν κλαίω, μπορώ και γελάω!

Επανασύνδεση

Μόλις συνειδητοποίησα ότι το 2008 δεν έχω αναρτήσει τίποτα στο ιστολόγιο - πώς το μιλάω το ελληνικό! Για να δούμε... Νέα , δεν έχω συναρπαστικά. Βγήκαμε στη βιοπάλη και το ματανιώσαμε οικτρά! Αλλά τι να κάνεις; Μια ζωή φοιτήτρια θα'μενα; Δούλεψα επτά μήνες συνεχόμενους, πρωτοφανές! Μπορεί να ήταν και έξι βέβαια, δεν ορκίζομαι. Βιβλιοϋπάλληλος σε πολυκατάστημα να το πω; σε σουπερμαρκετ ίσως; Χάλια ήταν αλλά εντάξει, συλλέγω εμπειρίες αυτό το διάστημα.

Γράφτηκα και σε σεμινάριο για δημιουργική γραφή. Έκανα 4 μαθήματα. Σταμάτησα. Τόσο κράτησε ο ενθουσιασμός μου! Έδωσα πτυχίο Ισπανικών - δεν παίζει να το πάρω, αλλά είπαμε συλλογή εμπειριών! Θέλω να επιστρέψω Ισπανία ρε γαμώτο! Λέω να πάω του χρόνου για μεταπτυχιακό. Θα δείξει...

Διάβασα ωραία βιβλιαράκια, αν και λίγα. Κάηκε ο εγκέφαλος από τις αμερικάνικες σειρούλες που τόσο μου αρέσουν! Πριν λίγο τελείωσα το Thud του Terry Prachett. Ευκολοδιάβαστο κι ευχάριστο όπως πάντα, αν και έλειπαν πολλά στοιχεία. Το χιούμορ υπέβοσκε, δεν κραύγαζε... Πιο σοβαρό, πιο πολιτικό, γενικά πιο... Κανονικά δε θα'πρεπε να το συγκρίνω με τα προηγούμενα που έχει γράψει, εφόσον είναι ξεχωριστά βιβλία. Αλλά μιας και διαδραματίζεται στον Δισκόκοσμο όπως και τα άλλα, περίμενα κάτι ανάλογο. Έμαθα ότι πάσχει από Αλτσχάιμερ... Κρίμα! Αν και ο ίδιος δήλωσε ότι δεν είναι το τέλος...ποιος ξέρει; Είναι ύπουλη αυτή η ασθένεια. Και για ένα συγγραφέα ότι χειρότερο! Μου θύμισε την Αναΐς Νυν. Έγινε κι ωραία ταινία η βιογραφία της.

Στο επόμενο ποστ, θα γράψω αναλυτικά για την Άμπερ, του Ζελάζνυ. Πότε θα'ναι αυτό τώρα, δεν ξέρω! Ίσως και σύντομα!

Ένας βρώμικος κόσμος...

...με παρέα τον αξεπέραστο Μπουκόφσκι, κάνω μια βόλτα γύρω απ'τον Τιτάνα για να γνωρίσω τις σειρήνες του Βόνεγκατ.. Χάνομαι για λίγο στις μεταμεσονύχτιες παλίροιες του Έρικσον κι αποσυντίθεμαι σ'έναν άλλο, πιο βρώμικο, κόσμο στους φτυσμένους τάφους του Βιάν.. Προσπαθώ να φτάσω στη μοναδική αληθινή Άμπερ του Ζελάζνυ, αλλά πάντα καταλήγω στη σκιά της γης.. Σχολιαστής του ταξιδιού, ο πανέξυπνος, παντοδύναμος - 14ου επιπέδου - και πάντα πνευματώδης, Βαρτιμαίος του Στράουντ.. Μουσική υπόκρουση, το κοντραμπάσο του Ζίσκιντ..

Καλές Γιορτές!


"Βρώμικος Κόσμος", Τσαρλς Μπυκόφσκι
"Οι Σειρήνες του Τιτάνα", Kurt Vonnegutt
"Midnight Tides", Steven Erikson
"Θα φτύσω μέσα στους τάφους σας", Μπορίς Βιάν
"Chronicles of Amber", Roger Zelazny
"Η Τριλογία του Βαρτιμαίου", Τζόναθαν Στράουντ
"Το Κοντραμπάσο", Πάτρικ Ζίσκιντ

Sample Chapter

Αυτό είναι ένα sample chapter απ' το αναμενόμενο βιβλίο του Martin: A Dance with Dragons με πρωταγωνίστρια την Daenerys. Απολαύστε!!!

Ο Έρωτας δεν κανει για Πιλότος

Η μήπως κάνει; Μόλις τελείωσα το βιβλίο "Ο Έρωτας δεν κάνει για Πιλότος" του Χρήστου Φασούλα (σχετικά link στη sidebar). Το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ! Αστείο, έξυπνο, ευκολοδιάβαστο. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που ζει την κάθε στιγμή χωρίς να σκέφτεται το μέλλον και τις επιπτώσεις που θα'χει σ'αυτό το παρελθόν του. Τον συναντάμε να πέφτει απ'το δωδέκατο όροφο του κτιρίου που στέγαζε το γραφείο του και μαζί του βλέπουμε όλη του τη ζωή να περνάει μπροστά απ'τα μάτια μας.
Τον συμπάθησα πολύ το Χαρούλη, κι ας είναι μεγάλος μαλάκας, αλλά εδώ που τα λέμε όλοι κάπως έτσι είμαστε. Η ζωή του πικάντικη, περιστρέφεται γύρω απ'τις γυναίκες του και τα πάθη του. Για φίλους ούτε συζήτηση...
Η Αλίκη είναι εξωπραγματική γυναίκα, καθόλου ρεαλιστική. Δε μου άρεσε πολύ. Προτιμώ τη Λίνα:))
Τι άλλο δε μ'άρεσε; Α,ναι, οι παρενθέσεις. Δεν προσδίδουν τίποτα, κατά τη γνώμη μου, στην ιστορία. Απλά μ'ενοχλούσαν. Η αυτοκριτική του ήρωα, εξάλλου, υπάρχει καθόλη τη διάρκεια και τα σχόλια περιττεύουν. Αυτό είναι και το μοναδικό αρνητικό που μπορώ να βρω στο βιβλίο. Χρήστο ευχαριστώ!

Αφού τελείωσα την ανάγνωση, έκανα τη γνωστή μαλακία: σκέφτηκα! Σκέφτηκα για τον έρωτα, τον πλατωνικό, το φιλικό, τον ερωτικό. Εννοείται πως δεν έβγαλα άκρη! Πάντα μου άρεσαν τα ξεκάθαρα πράγματα και ειδικά στις σχέσεις όπου φαίνεται να'ναι κανόνας η αοριστία - και η αερολογία..
Και πόσες φορές άραγε δεν είπα "είμαι ερωτευμένη"; Όχι πολλές. Συνήθως βάζω το "ίσως" και το "νομίζω" μπροστά. Αλλά χωράει αμφιβολία; Είτε είσαι είτε δεν είσαι, σωστά; Ιδέα δεν έχω. Προσωπικά, αποφάσισα ότι είτε δεν πέταξε ποτέ προς το μέρος μου είτε αποδήμησε καιρό τώρα - και δεν επανήλθε. Και τι μας μένει; Η αγάπη κι η λογική; Καλά είναι μωρέ...
Είμαστε ρομαντικοί; Πάντα! Πουλάκι είναι και πετάει, κάποια στιγμή θα κάνει και μια επίσκεψη προς τα δω.

Άκουσες Κωνσταντίνε μου τι λένε τα πουλάκια;

Σημείωση: αφαίρεσα το βιβλίο από τη λίστα αυτών που θέλω να διαβάσω. Λογικό ε;

Ω κοινόν!

Εκεί που έκανα τη συνηθισμένη μου βόλτα στα σοκάκια του διαδικτύου, σκόνταψα πάνω σε μια σελίδα. Όμορφη, καλοστημένη, υποσχόμενη. Μια μικρή περιήγηση στα δωμάτιά της με έφεραν αντιμέτωπη με ένα συναίσθημα που'χα ξεχάσει. Εδώ ο συγγραφέας Θανάσης Τριαρίδης δίνει παράσταση προς τιμήν του Καβάφη. Ανατριχιάζω καθώς διαβάζω, αλλά μπορεί να φταίει και το κρύο.

Σίγουρα πάντως θυμάμαι: ποτέ μου δε μου άρεσε η ποίηση. Δυσκολεύομαι - κάθε φορά που τη δοκιμάζω - να μην πετάξω το βιβλίο απ'το παράθυρο, να μην κοπανίσω την οθόνη του υπολογιστή μου. Ειλικρινά, νοιώθω αναγούλα όταν διαβάζω σκόρπιες λέξεις που δίνουν ένα νόημα το οποίο ποτέ μου δε θα καταλάβω και δεν έχω και τη διάθεση να προσπαθήσω. Μην παρεξηγηθώ, τους θαυμάζω τους ποιητές. Έχουν μια ποιότητα - καλά όχι όλοι - που ποτέ δε θ'αποκτήσω. Το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα δικό μου, και με λυπεί το γεγονός αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι γι αυτό.

Να καταλήξω όμως: μόνες εξαιρέσεις στην απέχθειά μου προς την ποίηση - έως τώρα - αποτελούν ο Σεφέρης, η Κική Δημουλά και φυσικά ο Καβάφης. Αλλά ο Καβάφης, για μένα, δεν είναι ποιητής. Είναι ένας γλύπτης που σμιλεύει εικόνες και συναισθήματα. Ποτέ μου δεν έχω συναντήσει αλλού κάτι τέτοιο - ίσως να μην έψαξα καλά, ποιος ξέρει; Είναι δύσκολο, έως ακατόρθωτο, να μπορέσει κάποιος να σε κάνει ν'αγαπήσεις κάτι που μισείς και που δεν καταλαβαίνεις. Είναι τεχνίτης!

Αισθάνομαι όμορφα σήμερα. Γεμάτη, χαρούμενη, μελαγχολική. Μαζί.

Νέα από τον Westeros

Ο George R.R. Martin, συγγραφέας του Song of Ice and Fire saga, ανακοίνωσε στη σελίδα του ότι ετοιμάζει ένα βιβλίο-εγκυκλοπαίδεια για τον κόσμο του, τον Westeros (Seven Kingdoms). Αυτό βέβαια ενδιαφέρει μόνο τους πολύ φανατικούς. Μ' αρέσει σαν ιδέα αν και το βρίσκω λίγο...υπερβολικό. Εντάξει, πολύ ωραία ιστορία, περιμένω με ανυπομονησία το A Dance with Dragons (που παρεμπιπτόντως το περιμένουμε αρχές του 2007), αλλά..να, πώς να το πω; Δεν είναι απαραίτητο. Πιο χρήσιμο θα το έβρισκα για τη σειρά του Steven Erikson (The Malazan Book of the Fallen), που είναι πιο "μπερδεμένο" και "πολύπλοκο", και με ένα σύστημα μαγείας που ακόμα δεν έχω καταλάβει ακριβώς πώς λειτουργεί! Αλλά αφού το ζητάνε οι αναγνώστες κι ο καλός κύριος Martin δεν μπορεί να τους αρνηθεί τίποτα...εμένα δε μου πέφτει λόγος.

Αυτό τον καιρό διαβάζω το Crónica de una Muerte Anunciada(Το Χρονικό ενός Προαναγγελθέντος Θανάτου) του Gabriel Garzía Márquez. Λίγο βαρετό μου φαίνεται, αλλά μπορεί να φταίει και το γεγονός ότι δυσκολεύομαι με τη γλώσσα. Τουλάχιστον είναι μικρό (μόνο 126 σελίδες) κι ευελπιστώ να τελειώσω σύντομα.

Το βιβλίο που με καθήλωσε βέβαια είναι το Ιμάτζικα του Clive Barker! Απίστευτο! Ο πιο "όμορφος" χαρακτήρας που έχω διαβάσει σε βιβλίο, ο Πάι-ο-πα! Το περίεργο είναι ότι στο βιβλίο περιγράφεται ως μαύρος, αλλά εγώ τον φαντάζομαι γκρι. Ίσως γιατί είναι τόσο αμφιλεγόμενη η μορφή του, και το γκρι χρώμα την αποδίδει αμυδρά στο μυαλό μου. Ο κεντρικός ήρωας - ο Ευγενής - δε μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Δε τα πάω καλά με τους "σωτήρες". Επίσης, αυτό που έκανε τρομερή εντύπωση είναι η μετάφραση. Δύσκολα βρίσκεις - ειδικά στον τομέα αυτό - καλή μετάφραση, που δε σε ξενίζει και δε σου θυμίζει συνέχεια ότι διαβάζεις ένα αγγλικό ελληνοποιημένο βιβλίο. Χίλια μπράβο λοιπόν, στον κύριο Μιχάλη Μακρόπουλο!

Υποσημείωση: το βιβλίο έχει μερικές, πολύ περιγραφικές και λεπτομερείς, σεξουαλικές σκηνές. Γι'αυτό αν δεν προτιμάτε τέτοιου είδους αναγνώσματα (που έχουν και την ανάλογη γλώσσα βέβαια) μην το πλησιάσετε!

Τσαρλς Μπουκόφσκι

Ω, του θαύματος! Τι απίστευτα διεισδυτικός! Πόσο πολύ μπορεί να ξεγυμνώσει κανείς την ανθρώπινη ψυχή: αυτό το σιχαμένο πλάσμα που κοιμάται, τρώει, χέζει και πηδάει πιο αηδιαστικά κι απ'το πιο γλοιώδες πλάσμα του πλανήτη; Πόσο, εν τέλει, ανοιχτόμυαλος πρέπει (μπορείς έστω) να'σαι για ν'αντέξεις τη δυσωδία που σε κατακλύζει από παντού;

Αποστρέφω τα μάτια μου απ'τις σελίδες του βιβλίου κι αφήνω το βλέμμα να πλανηθεί στο χώρο. Δεν είναι και τόσο άσχημα, ε; Όχι, λάθος, είναι. Δε σιχαίνομαι την ασχήμια, ε; Πάλι λάθος, φυσικά και τη σιχαίνομαι. Χμμ...ποια είναι η κατάλληλη έκφραση; Είναι καύλα η ασχήμια, ε; Ναι, είναι καύλα η ασχήμια. Το βρήκα. Είναι ελλειπές όμως. Μου αρέσει η ειλικρινής, ξεκάθαρη ασχήμια! Ναι, αυτό είναι. Αλλά μπορώ να ξαναλλάξω γνώμη. Δικαίωμα.

Είναι απλά γαμάτος. Αυτό προσπαθώ να πω τόση ώρα. Το "ερωτικές ιστορίες καθημερινής τρέλας" είναι ένα βιβλίο διεγερτικό. Ερεθιστικό. Προκλητικό. Ντόμπρο. Για γερά νεύρα. Ευαίσθητο και ειλικρινές.

Οι αναίσθητοι να μην το δοκιμάσουν. Οι ευαίσθητοι να μην το πλησιάσουν. Οι αποχαυνωμένοι ας δουν καλύτερα καμιά τσόντα. Οι ψυχάκηδες ας πάρουν κανά κουμπάκι. Εγώ κι εσύ κι ο άλλος παραδίπλα, ας το απολαύσουμε. Ας το βιώσουμε. Ας το γευστούμε. Ας το μυρίσουμε, τέλος, γιατί βρωμάει και ζέχνει κι έχει συγχρόνως μια ευωδιά πρωτόγνωρη.

Ελληνικά Έντυπα Λογοτεχνίας

Θα ασχοληθώ μόνο με τέσσερα, γιατί αυτά διαβάζω εγώ. Το πρώτο είναι το index, ένα δωρεάν μηνιαίο περιοδικό στα πρώτα του βήματα. Κρατάω στα χέρια μου το 3ο τεύχος - αυτό που φαίνεται στη φωτογραφία - και ξεφυλλίζω με μανία. Σταματάω όπου με ενδιαφέρει το θέμα (βλ. σελ. 10 "Joyce Carol Oates", sel. 16 "Συγγραφείς που αδικήθηκαν" κλπ.) και ξαναγυρίζω στην αρχή για ένα "cover to cover reading". Το απολαμβάνω ιδιαίτερα και λέω να επισκεφθώ και το 40 τεύχος. Στο βιβλιοπωλείο που δουλεύω το ζητάνε, κι αυτό είναι ευχάριστο.



Το δεύτερο είναι το ΔΙΑΒΑΖΩ που εδώ και τρία τεύχη το διαβάζω φανατικά! Πολύς κόσμος το γνωρίζει από παλιότερα κι αναρωτιέμαι πώς μου ξέφυγε για τόσο μεγάλο διάστημα! Μου αρέσουν πολύ οι βιβλιοκριτικές, οι συνεντεύξεις γνωστών Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, τα σχόλια (σφηνάκια)! Αυτό που λατρεύω είναι τα αφιερώματα - ευχαριστώ για το αφιέρωμα στη Λογοτεχνία του Φανταστικού - και οι σελίδες (εκεί προς το τέλος) "Του...δρόμου" και "Φανζίν". Το μόνο μειονέκτημα, για μένα, είναι η υπερβολικά επιτηδευμένη γλώσσα (μέχρι να συνηθίσω τη λέξη "ευπώλητα"...) που κάποιες φορές κουράζει. Όχι ότι κατακρίνω την ορθή χρήση της ελληνικής - ποτέ -, απλά κουράζει λίγο. Κουλτούρα και φύγαμε που λέει κι ένας φίλος...





Η Λέξη. Λοιπόν, αυτό το τεύχος (184: Απρίλιος-Ιούνιος 2005) το αγόρασα γιατί είχε αφιέρωμα στη μετανάστευση. Παρουσίαζε, δηλαδή, διηγήματα συγγραφέων της νεοεληνικής λογοτεχνίας με θέμα τη μετανάστευση. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτό το θέμα με ελκύει πάρα πολύ. Ίσως γιατί όλοι οι πρόγονοί μου (εκτός των γονιών μου) ήταν μετανάστες, ίσως γιατί πάντα ένοιωθα ότι η κάθε κατοικία μου είναι προσωρινή, ίσως γιατί απλά φαντάζομαι αυτούς τους ανθρώπους "όμορφους" και με καλλιτεχνική φύση. Οι λέξεις γραμμένες στο πολυτονικό (πνεύματα, οξείες και δε συμμαζεύεται) μυρίζουν κιτρινισμένες σελίδες του παρελθόντος - όχι αυτές που σου προκαλούν βήχα, από τις άλλες. Γιατί δεν το ξαναπήρα; Πρώτα απ'όλα δεν το έβρισκα. Βασικότερος, όμως, λόγος είναι ότι - όπως ανέφερα και παραπάνω - υπάρχει ένα μέτρο κουλτούρας που μπορώ ν'αντέξω! Το κεφάλι μου αναζητά χαζομαρούλες, και τελικά ποια είμαι εγώ που θα του αρνηθεί βασικές του ανάγκες;

Σίγουρα έχω αναφέρει τις Συμπαντικές Διαδρομές και σε προηγούμενο post, καθώς έχουν δημοσιευτεί γραπτά μου σ'αυτό (3ο και 4ο τεύχος, 1o αγγλικό τεύχος) αλλά επίσης και για το περιεχόμενό του. Ασχολείται, βλέπεις, με την τέχνη του Φανταστικού, κάτι που εγώ εκτιμώ ιδιαίτερα. Χαίρομαι επίσης που δεν επικεντρώνεται στα RPGs - γιατί πολλοί αυτό εννοούν με το χαρακτηρισμό "φαντασίας" - αλλά σε διηγήματα γνωστών και άγνωστων δημιουργών, βιβλιοπαρουσιάσεις, ταινιοπαρουσιάσεις και τα σχετικά. Δυστυχώς, κι αυτό με κουράζει μετά από μερικές σελίδες διηγημάτων. Το πιο πιθανό, βέβαια, είναι η συνήθειά μου να μη διαβάζω διηγήματα - παρ'όλο που τα γράφω - και όχι το ίδιο το περιοδικό. Αρκετά απ'αυτά δε μου αρέσουν καθόλου, αλλά αυτό είναι θέμα γούστου, σωστά;

Τέλος των πάντων, τέτοια πράγματα διαβάζω τον τελευταίο καιρό - εξ ου κι η παρουσίαση - και όχι κάποιο συγκεκριμένο βιβλίο. Αν και πιστεύω ότι αρκετό διάστημα απομακρύνθηκα και φοβάμαι το σύνδρομο στέρησης. Λέω να ξεκινήσω τις Ερωτικές Ιστορίες Καθημερινής Τρέλας του Τσαρλς Μπουκόφσκυ. Είνει το πρώτο δικό του βιβλίο που θα διαβάσω και, δεν ξέρω, για κάποιο λόγο έχω πολλές απαιτήσεις από τον εν λόγω κύριο. Ας μην απογοητευτώ!


Ύστερο και άσχετο: Κατά πάσα πιθανότατα - εκτός αν γίνει κάποιο θαύμα - δε θα πάω στο φεστιβάλ. Θα περίμενε κανείς ότι θα υπήρχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον αλλά...Δεν πειράζει όμως γιατί η ζωή έχει τον τρόπο της να αντικαθιστά κάτι που ήθελες πολύ με κάτι που ίσως ήθελες αλλά δεν το γνώριζες. Και ίσως τελικά τα προγραμματισμένα να είναι υπερβολικά φορτισμένα συναισθηματικά, ενώ τα αυθόρμητα πάντα τα απολαμβάνουμε περισσότερο!

Βιβλία και συγγραφείς...στους δρόμους

Όχι δεν εννοώ ότι πέταξαν τους συγγραφείς στους δρόμους (αν και κατά μία έννοια γίνεται κι αυτό) ούτε ότι βρίσκεις πεταμένα βιβλία (κι αυτό γίνεται φυσικά).

Μιας και με τις εφημερίδες δεν τα πάω πολύ καλά, ενίοτε βολτάρω στις on-line εκδόσεις τους. Έτσι έπεσε το μάτι μου σ' αυτό το άρθρο από το Βήμα. Εκεί αναφέρεται η προσπάθεια των εκδοτικών οίκων να προωθήσουν τα βιβλία τους και να συστήσουν τους συγγραφείς τους στο ευρύ κοινό. Έτσι τους "βγάζουν" σε μαγαζιά με αυξημένη κίνηση, όπως τα Starbucks και τα Goody's, με τα οποία κλείνουν συμφωνίες για διάφορες βιβλιο-εκδηλώσεις.

Απ'αυτό το άρθρο θυμήθηκα και τις "βόλτες" που κάνουν παντός είδους βιβλία ανά τον κόσμο (και στην Ελλάδα, βεβαίως βεβαίως) μέσω του site Bookcrossing, στο οποίο είμαι μέλος εδώ κι ένα χρόνο περίπου. Το site προωθεί την απελευθέρωση των βιβλίων, με τη μορφή της ελεύθερης διακίνησης οπουδήποτε και με οιονδήποτε τρόπο (σε καφετέριες, παγκάκια, λεωφορεία κλπ). Ντρέπομαι που το λέω αλλά έχω να απελευθερώσω βιβλία από πέρυσι το καλοκαίρι. Φτου μου!

Τέλος πάντων, κοιτάξτε τα.

Βιβλιογνώμες

Βιβλιογνώμες
Είναι ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον blog (ένα απ'τα πολλά βασικά) αφιερωμένο στα βιβλία, με απόψεις και κριτικές από ανθρώπους που τ'αγαπούν. Μπορεί οποιοσδήποτε να ποστάρει την κριτική του στέλνοντας απλά ένα mail. Δεν ήξερα ότι υπάρχουν τόσα πολλά ελληνικά blogs, και τόσο ενδιαφέροντα. Είναι σαν μια μικρή κοινότητα!

Θα προσθέσω στα links το monitor που είναι ένα site παρακολούθησης των ελληνικών blogs. Κοιτάξτε το.