New Blog

Έφτιαξα καινούριο blog στο wordpress - να το δοκιμάσω κι αυτό - Bring Out the Words. Εκεί σκοπεύω να γράφω μόνο στα αγγλικά. Για αρχή θα βάζω κάποια reviews, και σκέφτομαι να φτιάξω και μια σελίδα για flash fiction. Πιστεύω στη συνέχεια θα ξεφύγει καθώς θα προσθέτω κι άλλα πράγματα. Ίσως κάποιες παρουσιάσεις που θέλω να κάνω για βιβλιοπωλεία στο Λονδίνο. Θα δείξει.
Αυτό δεν θέλω να το παρατήσω, αλλά θα δώσω βάση στο άλλο blog - σκοπεύω να κάνω τουλάχιστον μια ανάρτηση την ημέρα.

Μοναχικός καβαλάρης ιππεύει λέξεις

Πφ! Εργασίες, μεταπτυχιακά, εξετάσεις, διάβασμα, ταξίδια πέρα-δώθε (παλιά ήταν Λάρισα-Γιάννενα, Γιάννενα-Αθήνα, μετά Αθήνα-Λάρισα-Φλώρινα και τούμπαλιν). Αναρωτιέμαι καμιά φορά γιατί αυτο-βασανίζομαι συνέχεια; Βαρέθηκα, κουράστηκα, σιχάθηκα πια! Είμαι στην τελική ευθεία: γράφω την πτυχιακή μου. Κι όταν λέω γράφω, εννοώ ότι βασανίζομαι καθημερινά μπροστά απ' την οθόνη του υπολογιστή, αισθάνομαι τύψεις όταν βγαίνω έξω ή όταν δεν μένω σπίτι μου, όταν διαβάζω για ευχαρίστηση κι όχι για εργασία. Κι όταν φεύγω απ' το σπίτι πάω στην δουλειά όπου προσπαθώ να σταματήσω να σκέφτομαι τι θα γράψω όταν γυρίσω σπίτι. Εφιάλτης.

Διαβάζω εδώ και μήνες - με μεγάλα διαλείμματα είναι η αλήθεια - την Μεταποικιακή Θεωρία του J.C. Young. Ιστορικό βιβλίο, πολύ ενδιαφέρον, μια υπέροχη εισαγωγή στα θέματα που με ενδιαφέρον. Κατά πόδας περιμένουν - όχι τόσο υπομονετικά - τα Location of Culture του Homi K. Babha, Orientalism του Edward Said, Το Δεύτερο Φύλο της Σιμόν ντε Μποβουάρ και πολλά πολλά άλλα. Χαίρομαι που τα έχω και βρίσκονται στη βιβλιοθήκη μου, αλλά με αγχώνουν κιόλας γιατί είναι σαν να με κατηγορούν που δεν τα έχω διαβάσει ακόμα. Μια μέρα πρέπει να πάψω να ακούω τις φωνές από τα ράφια.

Πολύ θα ήθελα να έπαιρνα χάπια. Ή να έχω μια - ιατρική - δικαιολογία για να παίρνω χάπια. Ή τονωτικά. Κάτι τέλος πάντων που θα με κρατάει ήρεμη αλλά συνάμα και ενεργητική. Κάτι που θα εξωθήσει τον εγκέφαλό μου να μπει σε overclocking mode, κάτι που συμβαίνει σπανίως από μόνο του. Να χαθώ στις σκέψεις μου, να μη με νοιάζει τίποτα, ούτε νοίκι, ούτε δουλειά, ούτε ΔΕΗ, nada.

Σε μια πιο ευχάριστη νότα, τέλειωσα πριν λίγες μέρες τα δύο πρώτα βιβλία της τελευταίας τριλογίας της Robin Hobb, Dragon Keeper και Dragon Haven. Το τελευταίο, Dragon City, βγαίνει σε μερικές μέρες αλλά λέω να περιμένω την χαρτόδετη έκδοσή του, γαμώτο. Αυτή η συγγραφέας μέσα σε διάστημα ενός έτους έγινε από τις πιο αγαπημένες μου. Μετά την τριλογία Farseer, πέρασα στην Liveship Traders και την Tawny Man trilogy και τώρα με την τελευταία, είμαι πεπεισμένη ότι δεν υπάρχει καλύτερο για μένα από επική φαντασία, κλασική σε πολλά σημεία και τόσο φρέσκια σε άλλα. Διάβασα επίσης το διήγημα No Woman Born της C.L. Moore, το οποίο ήταν υπέροχο. Μία από τις πρώτες "υβριδικές" ιστορίες για την αποξένωση του ανθρώπου και τη σημασία του σώματος στη γυναικεία επιστημονική φαντασία.

Μια καληνύχτα.

Αναφερόμενα Έργα:

Μεταποικιακή Θεωρία-J.C. Young

The Location of Culture-Homi K. Babha

Orientalism-Edward Said

Το Δεύτερο Φύλο-Σιμόν ντε Μποβουάρ

The Rain Wild Chronicles-Robin Hobb:

1. Dragon Keeper

2. Dragon Haven

3. Dragon City

The Farseer Trilogy-Robin Hobb:

1. Assassin's Apprentice

2. Royal Assassin

3. Assassin's Quest

The Liveship Traders-Robin Hobb:

1. Ship of Magic

2. The Mad Ship

3. Ship of Destiny

The Tawny Man Trilogy-Robin Hobb

1. Fool's Errand

2. The Golden Fool

3. Fool's Fate

The Best of C.L. Moore

Νέα

Ένα καλό κι ένα για ν' ανάψουν τα αίματα, έτσι που είναι πρωί ακόμα. Έλαβα mail από τη Φωτογραφική Λέσχη Λάρισας που αφορά τη διεξαγωγή του 1ου νεανικού-μαθητικού φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους που διοργανώνει το site artfools. Ακολουθεί το ηλεκτρονικό δελτίο τύπου:

"Το διαδικτυακό περιοδικό τέχνης και πολιτισμού artfools.gr διοργανώνει το 1ο Μαθητικό-Νεανικό φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους, σε συνεργασία με την ONTEON- ΒΙΚΤΩΡΙΑ, και τον σύλλογο φίλων του κινηματογράφου "Cineparmenos" στη Λάρισα το πρώτο 10ήμερο Μαρτίου 2009 στις αίθουσες του κινηματογράφου Βικτώρια στο κέντρο της πόλης.
Ταινίες γίνονται δεκτές από όλους τους νέους 15 ετών και άνω.Οι ταινίες μπορεί να αφορούν: Ταινίες μυθοπλασίας, Ντοκιμαντέρ και Ταινίες από κινητό.
Η διάρκεια των ταινιών για τις δυο πρώτες κατηγορίες θα πρέπει να είναι έως και 35 λεπτά, για δε τις ταινίες από κινητό, έως και 15 λεπτά.
Ημερομηνία αποστολής των ταινιών έως 10 Φεβρουαρίου 2009 (νέα διορθωμένη ημερομηνία).
Θα απονεμηθούν τρία βραβεία και ειδικές διακρίσεις ανά κατηγορία. Το είδος των βραβείων θα ανακοινωθεί προσεχώς.
Φιλοδοξία μας είναι, εκτός από τις συμμετοχές των νέων ανθρώπων, το artfools video festival να αποτελέσει μια γιορτή νεανικού σινεμά, όπου θα προβληθούν και ταινίες βραβευμένες σε άλλα φεστιβάλ.
Για το σκοπό αυτό είμαστε σε επαφή με άλλα σχετικά φεστιβάλ. Πληροφορίες και αίτηση συμμετοχής θα βρουν οι ενδιαφερόμενοι στο site του artfools.
Θερμή παράκληση να συμβάλετε στην προβολή και την επιτυχία του artfools video festival.
Είμαστε στη διάθεσή σας για περισσότερες πληροφορίες αλλά και για αυτοπρόσωπη παρουσία στις εκπομπές σας των μελών της Οργανωτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ.
Βοηθήστε να γίνει γνωστό στους νέους. Βοηθήστε να κινητοποιηθούν ώστε να ακουσθούν οι ανησυχίες και οι προβληματισμοί τους μέσα από την τέχνη.
Βοηθήστε μας να καθιερώσουμε αυτό τον δημιουργικό για την πόλη μας αλλά και για όλη τη Θεσσαλία θεσμό.
Πληροφορίες στο site του artfools.gr
Τηλέφωνο επικοινωνίας : 2410622865 ή στο κινητό 6977773753"

Πάρτε λοιπόν κάμερες, φωτογραφικές με λειτουργία βίντεο και κινητά και γυρίστε το δικό σας ταινιάκι.

Και το επόμενο νέο... η ακρίβεια! Δεν έχω πολλά να πω, τα ξέρετε όλοι, εγώ προσωπικά άνεργη είμαι οπότε απλά παραπέμπω σε ένα site-πρωτοβουλία αγανακτισμένων πολιτών. Εδώ!

Καλή σας μέρα!

Η Σκύλα

Πέρασα το ήσυχο πρωινό μου διαβάζοντας ξεχασμένα ποστ απ' το μπλογκ ενός φίλου. Είπα να μη βάλω εισαγωγικά για να μη μειώσω τη σημασία, αλλά δεν μπορούσε να μπει και κανονικά αυτή η λέξη. Φίλοι; Δεν ξέρω αν γίναμε ποτέ. Απ' τη χθεσινή ξαφνική μου συνειδητοποίηση και τη σημερινή ανάγνωση, υποθέτω.. υποθέτω λέω.. ότι να.. ίσως δεν ήμαστε ποτέ φίλοι. Ή μπορεί απλά οι προσωπικοί μου μηχανισμοί άμυνας να μου δίνουν αυτή την ψευδαίσθηση.

Γνώρισα αυτόν τον άνθρωπο σε μια φάση αναζήτησης βαθέως νοήματος και συναισθήματος στις διαπροσωπικές σχέσεις. Όποιον γνώριζα λοιπόν, τον ανάγκαζα να "ξεγυμνωθεί" (ναι, εισαγωγικά, γιατί βέβαια μιλάω μεταφορικά) μπροστά μου ώστε να μπορέσω να καταλάβω..κάτι. Τον θεωρούσα φίλο. Δε μου έκανε ποτέ κακό, όχι πραγματικά. Είδα κακία μέσα του, όσο περνούσε ο καιρός. Κακία στραμμένη στο πρόσωπό μου. Αρχικά, είπα να το διερευνήσω. Αλλά πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι δεν έχω καμία όρεξη. Δε θέλω πλέον να ψυχολογώ τους άλλους. Δε θέλω να κάνω προσπάθεια να τους γνωρίσω. Εγώ δηλαδή γιατί σερβίρω τον εαυτό μου απ' την αρχή; Γιατί να πρέπει να "σκάψω" για να δω τον άλλον.

Δεν ξέρω αν είμαι ή δεν είμαι σκύλα. Απλά θυμήθηκα κάτι: ήμουν 15 περίπου χρονών και μόλις είχα το τελειώσει τον Έφηβο του Ντοστογιέφσκι. "Ξύλινη" γραμματοσειρά, κιτρινισμένο φύλλο, πνεύματα, δύο χοντροί τόμοι, ημερολογιακή ακατανόητη γραφή. Είχα βαρεθεί τη ζωή μου. Έπιανα το βιβλίο στα χέρια μου και η φάτσα μου αλλοιωνόταν απ' την αηδία. Το τελείωσα όμως. Και τι κατάλαβα; Αποφάσισα να μη το υποστώ ποτέ ξανά αυτό. Αν δε μ' αρέσει κάτι, το κόβω. Σύρριζα! Χωρίς αναστολές, χωρίς τύψεις, χωρίς κριτική σκέψη.

Κάπως έτσι πήρα μια απόφαση και για τους ανθρώπους. Ναι, το ξέρω, δεν είναι δίκαιο. Μιλάμε για ανθρώπους με συναισθήματα, με χαρακτηριστικά και προσωπικότητα. Αλλά στο τέλος της μέρας τι παίρνεις μαζί σου; Είναι τα πράγματα που πιστεύεις ότι θα τον έκαναν καλύτερο; Είναι αυτά που έχετε ζήσει μαζί; Τι σημασία έχει; Δεν μπορείς να αλλάξεις κανέναν, κι ούτε θα το ήθελα βέβαια. Είναι χρονοβόρα κι επίπονη διαδικασία. Στο τέλος της ημέρας βλέπεις ότι μ' αυτό τον άνθρωπο δεν ταιριάζετε βρε αδερφέ. Σε πληγώνει περισσότερο απ' ότι σου κάνει καλό. Γιατί να θέλεις να το κρατήσεις αυτό; Δεν είμαι μαζόχα!

Είμαι αρκετά ευγενική αλλά δεν είναι το ίδιο. Δε νοιώθω τίποτα! Δεν μπορώ να με αναγκάσω να νιώσω. Το ξέρει κι αυτός και όλοι όσοι έχω "αδικήσει" ανά καιρούς.

Είμαι Σκύλα! χα...

Σημειώσεις - Ελεήστε τον πτωχό συγγραφέα

Αν κοιτάξετε δίπλα, θα δείτε ότι διέγραψα το σύνδεσμο της σελίδας Sadness.gr γιατί απλούστατα δεν υπάρχει πλέον. Όχι ότι μπήκε κανείς στον κόπο να μου το πει, βέβαια, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Αντικαταστάθηκε από ένα καινούριο site αυτό των Σημειώσεων (tag και στον τίτλο). Εκεί ανεβάζω ιστορίες μου σε μορφή blog και μέσα από ένα σύστημα χορηγών-διαφημίσεων πληρώνομαι ανάλογα με την αναγνωσιμότητά μου. Εξ ου και η έκκληση για βοήθεια στον τίτλο.

Και το δραχμοθηρικό ύφος αυτής της ανάρτησης συνεχίζεται.. Συνεχίζω να ψάχνω για δουλειά, χωρίς τα "θέλω" πλέον. Απαγορεύεται η ορθοσταστατική, δυστυχώς, λόγω προβληματικής μέσης (ναι, είμαι μια γριούλα 25 χρόνων...). Επομένως αποκλείουμε καφετέριες και το χώρο των πωλήσεων. Τι μας μένει λοιπόν; Δουλειά γραφείου - την οποία σιχαίνομαι, αλλά τι να κάνω; - και οτιδήποτε άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Δεχόμαστε και προτάσεις:P

Κλείνω, για να μη με πιάσουν τα κλάμματα πάλι. Είπα κλάμα; Ξέχασα ότι στην παρούσα μορφή μου, έχει παραλειφθεί το εξάρτημα αυτό που θα μου επέτρεπε να ξαλαφρώσω. Οπότε απλά κλείνω.

Υ.Γ: Πού πας χωρίς την τελευταία αυτή υποσημείωση; Για να μην παρεξηγηθώ, δεν έχω βγει ακόμα στους δρόμους. Κι εφόσον δεν κλαίω, μπορώ και γελάω!

Επανασύνδεση

Μόλις συνειδητοποίησα ότι το 2008 δεν έχω αναρτήσει τίποτα στο ιστολόγιο - πώς το μιλάω το ελληνικό! Για να δούμε... Νέα , δεν έχω συναρπαστικά. Βγήκαμε στη βιοπάλη και το ματανιώσαμε οικτρά! Αλλά τι να κάνεις; Μια ζωή φοιτήτρια θα'μενα; Δούλεψα επτά μήνες συνεχόμενους, πρωτοφανές! Μπορεί να ήταν και έξι βέβαια, δεν ορκίζομαι. Βιβλιοϋπάλληλος σε πολυκατάστημα να το πω; σε σουπερμαρκετ ίσως; Χάλια ήταν αλλά εντάξει, συλλέγω εμπειρίες αυτό το διάστημα.

Γράφτηκα και σε σεμινάριο για δημιουργική γραφή. Έκανα 4 μαθήματα. Σταμάτησα. Τόσο κράτησε ο ενθουσιασμός μου! Έδωσα πτυχίο Ισπανικών - δεν παίζει να το πάρω, αλλά είπαμε συλλογή εμπειριών! Θέλω να επιστρέψω Ισπανία ρε γαμώτο! Λέω να πάω του χρόνου για μεταπτυχιακό. Θα δείξει...

Διάβασα ωραία βιβλιαράκια, αν και λίγα. Κάηκε ο εγκέφαλος από τις αμερικάνικες σειρούλες που τόσο μου αρέσουν! Πριν λίγο τελείωσα το Thud του Terry Prachett. Ευκολοδιάβαστο κι ευχάριστο όπως πάντα, αν και έλειπαν πολλά στοιχεία. Το χιούμορ υπέβοσκε, δεν κραύγαζε... Πιο σοβαρό, πιο πολιτικό, γενικά πιο... Κανονικά δε θα'πρεπε να το συγκρίνω με τα προηγούμενα που έχει γράψει, εφόσον είναι ξεχωριστά βιβλία. Αλλά μιας και διαδραματίζεται στον Δισκόκοσμο όπως και τα άλλα, περίμενα κάτι ανάλογο. Έμαθα ότι πάσχει από Αλτσχάιμερ... Κρίμα! Αν και ο ίδιος δήλωσε ότι δεν είναι το τέλος...ποιος ξέρει; Είναι ύπουλη αυτή η ασθένεια. Και για ένα συγγραφέα ότι χειρότερο! Μου θύμισε την Αναΐς Νυν. Έγινε κι ωραία ταινία η βιογραφία της.

Στο επόμενο ποστ, θα γράψω αναλυτικά για την Άμπερ, του Ζελάζνυ. Πότε θα'ναι αυτό τώρα, δεν ξέρω! Ίσως και σύντομα!

Το νικοζάκι

Εκ του πρέζα-->πρεζάκι, και τα ευκόλως εννοούμενα... Όλα ξεκίνησαν πριν 3 μέρες. Ήταν νύχτα, ήμουν πολύ πεσμένη ψυχολογικά - χωρίς κάποιο προφανή λόγο - έπινα τη ρακή που μου'φεραν τα χριστούγεννα, όταν μπήκα να δω την αλληλογραφία μου στο yahoo. Και να'σου πάνω-πάνω μια διαφήμιση του Help (για μια ζωή χωρίς τσιγάρο). Υπό φυσιολογικές συνθήκες απλά θα έβριζα, αλλά δεν ήταν φυσιολογικές οι συνθήκες. Για τις επόμενες δύο ώρες δεν ξανακάπνισα και διάβαζα με προσήλωση τις πληροφορίες στη σελίδα του help. Μετά κοιμήθηκα.

Φαίνεται η επεξεργασία συνεχίστηκε στον ύπνο μου. Όταν ξύπνησα το είχα ήδη πάρει απόφαση. Μπήκα στο δωμάτιο της συγκατοίκου μου και της παρέδωσα το πακέτο και τον αναπτήρα μου. Φρόντισα να ενημερώσω όλους τους φίλους και γνωστούς του άμεσου περιβάλλοντος (αυτούς που είναι εδώ μαζί μου δηλαδή) ώστε να με βοηθήσουν. Και πράγματι η βοήθειά τους είναι πολύτιμη. Κι η υποστήριξη ανεκτίμητη.

Δε φτάνει όμως ρε γαμώτο! Προχθές κάπνισα 3 τσιγάρα, χθες πάλι τρία. Σήμερα έκανα ένα, κι είναι τόσο νωρίς ακόμη... Ας σημειωθεί ότι καπνίζω με μανία εδώ και 10 χρόνια και ούτε μια φορά δεν κατάφερα να κάνω αυτό που κάνω τώρα. Απ'τα 30 έπεσα στα τρία, και μαζί με τα τσιγάρα πέφτω κι εγώ. Χθες, έτρεμα από την υπερένταση, έβηχα συνέχεια - τι να πω, μάλλον είναι υπερβολικό το οξυγόνο για τα πνευμόνια μου - και κάθε φορά που άναβα τσιγάρο ζαλιζόμουν. Το βράδυ δεν έκλεισα μάτι.

Κι ακόμα δεν έχω καταφέρει τίποτα. Δεν έχει περάσει ακόμα μέρα χωρίς κανένα τσιγάρο...

Συνεχίζεται

Καλή μας χρονιά!

Ήρθε και το 2007... Απολογισμό της προηγούμενης χρονιάς δεν έκανα. Δε βρίσκω και μεγάλο νόημα βασικά, ανήκει στο παρελθόν. Ούτως ή άλλως, ακόμα κι αν άλλαξε η χρονιά εγώ ίδια παραμένω. Τις ίδιες μαλακίες κάνω, τα ίδια λάθη, και το ίδιο καλά περνάω. Αν εξαιρέσεις μία τροφική δηλητηρίαση, το ότι με κλέψανε στη Μαδρίτη, και το ότι έκανα πρωτοχρονιά μακριά απ'τους γονείς μου για πρώτη φορά...όλα συνεχίζουν κανονικά. Πριν τελειώσει ο χρόνος ήθελα να γράψω για τις υπόλοιπες μέρες στην Ανδαλουσία και για κάποιες άλλες εκδρομούλες αλλά δε μας έκατσε. Υποθέτω θα μου ξανάρθει όρεξη...
Υποτίθεται έμεινα εδώ για να δω πώς γιορτάζουν οι Ισπανοί αλλά τελικά είδα τις καταστροφικές συνέπειες μιας ελληνοιταλικής γιορτής. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες, πάλι καλά που στέκεται ακόμα το σπίτι της φίλης μου...
Χμμ...αυτά τα ενδιαφέροντα για τώρα.

Happy Mode Off...

Αναμενόμενο ήταν! Επί δύο μήνες τώρα, ήμουν απόλυτα ευτυχισμένη, ικανοποιημένη, χαρούμενη και με ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Λοιπόν, η επίδραση του χαπιού erasmus πέρασε δυστυχώς, κι άρχισα να ρουτινιάζω...Μα είναι δυνατόν; Μάλλον, ναι. Έχω αρχίσει να βλέπω τα άσχημα που δεν πρόσεχα τόσο καιρό λόγω ενθουσιασμού. Δε θα τα απαριθμήσω ακόμα, έχω ένα κατάλογο συν και πλην στο μυαλό μου. Τέλος πάντων, ελπίζω ότι είναι μια φάση μόνο (κατά προτίμηση της μιας βδομάδας), και να ανανεωθώ με το επερχόμενο (5 Δεκεμβρίου) ταξίδι μου στην Ανδαλουσία! Γι' αυτό μου'λεγε πάντα η μάνα μου να μην ενθουσιάζομαι πολύ γιατί πέφτω απότομα μετά: γκντουπ!!! Πόνεσε λίγο αυτό...

Πρόσθεσα στην πλευρική στήλη (καλά sidebar τη λένε) μερικούς Έλληνες συγγραφείς και την Πύλη της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Όποιος δε βαριέται - μη βαριέστε ρε! - ας ρίξει μια και δυο και τρεις ματιές.

Στο τέλος της εβδομάδας θα μιλήσω και για το φεστιβάλ κινηματογράφου της Gijón.

Άντε και καλό μου κουράγιο!

Το 1ο post του χρόνου!

Μόλις συνειδητοποίησα ότι ολόκληρο το Δεκέμβριο δεν έγραψα τίποτα. Μάλλον δεν είχα και τίποτα σπουδαίο να πω. Λοιπόν, οι διακοπές τέλειωσαν επισήμως για μένα σήμερα με την επιστροφή στη βάση μου. Συνοδευμένες με την κλασική μελαγχολία που μας πιάνει αυτή την περίοδο, οι φετινές γιορτές ήταν άκρως...εποικοδομητικές.

Ενσάρκωσα τη Σελντίρα (μισο=ξωτικιά, ρέιντζερ) ηρωίδα από το κόμικ Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα στο Games Fair της Κάισσα. Γέλιο είχε παρόλο που ήμουν κομμάτια απ' τα ξίδια που κατανάλωσα το προηγούμενο βράδυ. Δυστυχώς, η Σελντίρα είναι ξανθιά κι εγώ εκείνη την περίοδο κοκκινομάλλα - γεγονός που δε σταμάτησε κάποιους απ'τον να με αποκαλέσουν Ζήνα και (αν το πιστεύει κανείς) Λέγκολας!

Θα δημοσιευτεί το διήγημά μου Η Πλωτή Όπερα στο τρίτο τεύχος του περιοδικού Συμπαντικές Διαδρομές και οι γονείς μου ξετρελάθηκαν! Μάλιστα, το γεγονός αυτό έκανε τη μάνα μου να με υποστηρίξει στα όνειρά μου (να κάνω μεταπτυχιακό στη λογοτεχνία και ν'ανοίξουμε ένα βιβλιοπωλείο). Ούτε που το φανταζόμουν ότι χρειαζόταν κάτι τέτοιο για να ξεφύγω από τα διάφορα "πρέπει" που έβλεπα στο μέλλον μου.

Είδα το Λούφα και Παραλλαγή:Σειρήνες στο Αιγαίο και μου άρεσε πολύ. Δηλαδή γέλασα, γιατί δεν ήταν για κάτι παραπάνω η συγκεκριμένη ταινία. Απ' ό,τι μου είπαν η προηγούμενη ήταν κατά πολύ ανώτερη, αλλά δε μου δόθηκε η ευκαιρία να το διαπιστώσω και μόνη μου. Η ταινία που με ξετρέλλανε ήταν το Corpse Bride του Tim Burton! Απίστευτη! Γελούσα από την πρώτη στιγμή που είδα τα σχέδια και συγκινήθηκα κιόλας! Τη συστήνω ανεπιφύλακτα. Είδα και το Brothers Grimm και απογοητεύτηκα. Η ιστορία βασικά, ήταν αρκετά καλή αλλά για κάποιο λόγο αυτό δε φάνηκε. Ούτε τα αστεία ήταν αστεία, ούτε συγκίνηση υπήρχε, ούτε χαρά για το happy end. Γενικότερα, χάλια μαύρα!

Διάβασα το Άρωμα του Ονείρου του Τομ Ρόμπινς, ένα απ'τα καλύτερά του υποτίθεται, αλλά δεν ενθουσιάστηκα. Ίσως γιατί τον συγκεκριμένο συγγραφέα μετά το δεύτερο βιβλίο του που θα διαβάσεις νιώθεις ότι τον ξέρεις και δε σε εκπλήσσει πλέον. Ασχολείται με την αθανασία, την ευδαιμονία και άλλες τέτοιες έννοιες σε βαθμό που κουράζει. Μάλλον είναι απ'αυτές τις περιπτώσεις του συγγραφέα: "Έχω πράγματα να πω και να μεταδώσω. Ας βρω τώρα μια ιστορία για τα ντύσω και να τα σερβίρω". Μην παρεξηγηθώ, τον λατρεύω αυτόν τον συγγραφέα! Είναι τολμηρός και ακραίος και τον θαυμάζω! πλά μάλλον διάβασα αρκετά δικά του. Συνιστώ το Ακόμα και οι καουμπόισες μελαγχολούν.

Και έπειτα από ένα μήνα, περίπου, που δε γράφω τίποτα, κάνω την αρχή μ'αυτό το ποστ και ελπίζω να τελειώσω κάποιες ιστορίες μου που με περιμένουν υπομονετικά. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θέλω να δώσω και κάτι στο περιοδικό για το τέταρτο τεύχος.

Καλή χρονιά να'χουμε!

Επιστροφή από Θεσσαλονίκη

Πανέμορφη η συμπρωτεύουσα αλλά ξεπάγιασα! Πήγα εν τέλει στο συνέδριο ψυχιατρικής το οποίο δυστυχώς με απογοήτευσε. Αυτή η μανία των γιατρών για τα φάρμακα δε μ'αρέσει καθόλου. Κι εκεί που είδα στο πρόγραμμα ότι υπάρχει ομιλία για την ψυχοθεραπεία, και πήγα να χαρώ, τελικά το μόνο που είπαν ήταν για το κόστος της και την αδυναμία των ασφαλιστικών εταιριών ν'αναγνωρίσουν την αξία της.

Οι συμφοιτήτριές μου με συνόδευσαν την πρώτη μέρα για τις εγγραφές και την τελευταία για τη βεβαίωση(18 μονάδες είναι αυτές, πώς να το κάνουμε). Κατά τα άλλα με παράτησαν με έναν άνθρωπο τόσο μα τόσο ψεύτικο που σιχάθηκα τον εαυτό μου και το ψεύτικο χαμόγελο ευγενείας που είχα! Το μόνο καλό ήταν η χλιδή του ξενοδοχείου, η υπερβολική ευγένεια όλων, και η όλη φάση με τους τόσους "σημαντικούς" ανθρώπους μαζεμένους. Σε κάνει να λες ένα εσωτερικό "χε!χε!" γιατί δεν ανήκεις μαζί τους και το ντύσιμό σου προδίδει την ιδιότητά σου. Ένοιωθα λίγο λέτσος ανάμεσα σε τόσα κοστούμια αλλά το ξεπέρασα όταν εγώ είχα την άνεση να κάθομαι σε στάση λωτού χωρίς να με παρεξηγούν.

Δυστυχώς δεν πρόλαβα να επισκεφθώ το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο Η Άγνωστη Καντάθ, παρά μπήκα στον πειρασμό να σπάσω τη βιτρίνα του όταν είδα το A Feast for Crows. Μοιράστηκα τη θλίψη του φίλου μου που όλοι μας οι φίλοι πήραν πτυχίο εκτός από μας(εγώ γιατί τώρα είμαι 4ο έτος κι αυτός γιατί είναι στην ιατρική κι έχει καιρό ακόμα μπροστά του).

Τελείωσα το Deadhouse Gates, επιτέλους, και τολμώ να πω ότι απογοητεύτηκα λιγάκι. Δε δέθηκα με κανένα χαρακτήρα και κουράστηκα πολύ μέχρι να συνηθίσω τις απότομες αλλαγές στις οπτικές γωνίες. Κατά ένα "διεστραμένο" τρόπο μου άρεσε όμως και για μια ολόκληρη μέρα δεν μπορούσα να ξεκινήσω άλλο βιβλίο. Τελικά ξεκίνησα Το όνειρο του Θείου μου, του Ντοστογιέφσκυ αλλά το παράτησα σχεδόν αμέσως. Δε μου πάει καθόλου αυτός ο συγγραφέας. Έτσι έπιασα τη Gloriana στα χέρια μου, του Moorcock, το οποίο φαίνεται πολύ ενδιαφέρον(βρίσκομαι κάπου στη μέση) αλλά το βρίσκω λίγο ανούσιο. Αν και αυτό μπορεί να οφείλεται στη γενικότερη διάθεσή μου τον τελευταίο καιρό.

Κι αυτά που γράφω μου φαίνονται ανούσια αλλά λέω να επιμείνω αυτή τη φορά. Μπορεί να μη μ'αρέσουν αλλά ίσως στη συνέχεια καλυτερεύσει η κατάσταση.

Η Αυτού Μεγαλειότης Μοριοθηρία

Τον τελευταίο καιρό κάνω παρέα με συμφοιτητές μου εν όψη της αποχώρησης των φίλων μου από Γιάννενα. Καλά παιδιά όλοι τους, διασκεδάζουμε κι εγώ επιτέλους δε βλέπω τόσο μαύρο αυτό το χειμώνα. Φαντάζομαι όλοι γνωρίζουν τα βασικά θέματα συζήτησης: σεξ και σχολή.

Δε θ'αναφερθώ στο πρώτο για ευνόητους λόγους. Για τη σχολή τώρα. Κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι αυτό το θέμα το έχουμε εξαντλήσει πλέον(μας τέλειωσαν κι οι βρισιές για τους καθηγητές. Δε τους μισούμε και τόσο πολύ) και γι αυτό αποφάσισα να τους μιλήσω για κάποια προγράμματα που μ' ενδιαφέρουν. Το πρώτο μας θέμα ήταν δύο σεμινάριο στα οποία γράφτηκα, το 10ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ψυχολογίας και το 1st International Congress on Brain and Behaviour. Κι εκεί έγινε το μπαμ! "Πότε γίνεται το συνέδριο;" "Πόσα χρήματα θέλει;" κλπ.

Χαίρομαι κι εγώ που βρήκα ανθρώπους με παρόμοια ενδιαφέροντα μ' εμένα, αλλά έκανα λάθος δυστυχώς. Καταρχάς στο ένα απ' τα δύο δε θα καταλαβαίνουν τι γίνεται γιατί είναι στ' αγγλικά κι εκείνες δε γνωρίζουν τη γλώσσα. Προς τι λοιπόν το ενδιαφέρον; Τα μόρια. Σου λέει, οι βεβαιώσεις απ' αυτά τα συνέδρια είναι πολύτιμες για το βιογραφικό σου, παίρνεις μόρια και μάλιστα περισσότερα απ' ότι σου δίνει ένα Proficiency. Να μη τα πολυλογώ βομβαρδίζομαι καθημερινά από ερωτήσεις για παρόμοιες δραστηριότητες που προσφέρουν μόρια καθημερινά. Απ' το πρόγραμμα Best Buddies στο οποίο θα συμμετάσχω, μέχρι τις εξετάσεις για το ECDL.

Γιατί το κάνω θέμα; Γιατί απογοητεύτηκα! Πώς είναι δυνατόν να κάνεις μαθήματα για υπολογιστές όταν όχι μόνο δε σ' ενδιαφέρει το θέμα, αλλά το σιχαίνεσαι κιόλας; Πώς είναι δυνατόν να παίρνεις μέρος σ' ένα συνέδριο ψυχιατρικής, όταν δε σε νοιάζει το αντικείμενο και επιπλέον δε θα καταλαβαίνεις και τίποτα; "Θα χάσουμε 4 μέρες απ' τη ζωή μας; Και τι πειράζει, αφού θα' χουμε στα χέρια μας τη βεβαίωση συμμετοχής που μεταφράζεται σε μόρια!"

Το πρόγραμμα Best Buddies, προϋποθέτει να κάνεις παρέα για ένα εξάμηνο σε κάποιον με κινησιακές ή νοητικές δυσκολίες. Χρειάζεται υπομονή και πάνω απ' όλα αγάπη και σεβασμό. Ε, πώς θα το κάνεις αυτό ρε κοπελιά όταν με ρωτάς πόσα μόρια είναι ένας τέτοιος άνθρωπος;
Και ρωτάω εγώ τώρα, ποιον να κατηγορήσω; Αυτές τις κοπέλες που ανησυχούν για το μέλλον τους; Τους γονείς τους που χαίρονται που οι κορούλες τους ενδιαφέρονται για την επαγγελματική τους κατάσταση; Ή τη ρημαδοκοινωνία, που αν ήταν άνθρωπος θα είχε λόξιγγα όλη μέρα, η οποία δε σου επιτρέπει να σκεφτείς κάτι άλλο πέρα απ' την οικονομική σου επιτυχία;

Ουφ! Συγχίστηκα πάλι!

Άλλο ένα...

Μάθημα και τέλειωσα! Έχω νεύρα, δεν έχω χρόνο και θέλω επιτέλους να ηρεμήσω. Και καθώς σκέφτομαι 72 ξεχωριστούς τρόπους για να στραγγαλίσω τους καθηγητές μου, στο δρόμο παραμονεύουν εικόνες μαγικές...

Η γάτα και το περιστέρι

Όταν αμέριμνος ο άνθρωπος επέστρεφε στη φωλιά του, έγινε μάρτυρας ενός φυσικού θεατρικού. Μια θυμωμένη κεραμυδόγατα κουνάει ρυθμικά την ουρά της, κάθεται προστατευτικά μπροστά απ'το γεύμα της ενώ τα μάτια της καταδιώκουν μια δεκαοχτούρα. Ο άνθρωπος-θεατής χαμογελάει ενώ θυμάται ένα παλιό θρακικό παραμυθάκι με την ιστορία της δεκαοχτούρας, και δεν αισθάνεται τον κίνδυνο που πλησιάζει: όλα γι' αυτόν είναι ένα παιχνίδι.

Ξαφνιάστηκε από γεγονός που παραδόξως περίμενε, και ξαφνιάστηκε γιατί το περίμενε με τη λογική όχι με το ένστικτο. Η γάτα χιμάει και ξεσκίζει τη δεξιά φτερούγα του πουλιού, ενώ εκείνο λαβωμένο προσπαθεί να σηκωθεί στον αέρα. Η γάτα δεν κουνήθηκε, ήξερε ήδη ότι δεν έχει νόημα να το κυνηγήσει. Κι ήταν μειδίαμα αυτό που φάνηκε στο πρόσωπό της; θα μπορούσε η ίδια αυτή γκριμάτσα σε πρόσωπο ανθρώπου να μεταφραστεί σε ειρωνικό χαμόγελο; Ναι, ο άνθρωπος έτσι υπέθεσε κι η απορία του όλο και μεγάλωνε.

Με φάτσα ηλιθίου κοίταξε τη γάτα που αποφάσισε ότι κι ο άνθρωπος ήταν εχθρός. Τα γαλαζοπράσινα καθαρά μάτια της τον τρομοκάτησαν και του'λεγαν με αυθάδεια: "Φύγε, δεν ανήκεις εδώ, δεν είσαι μέρος του σκηνικού, φύγε!"

Ο άνθρωπος συνέχισε το δρόμο του γιατί δεν ήθελε να'χει κι αυτός μια πληγωμένη φτερούγα (χέρι έστω), προσπαθώντας να περισώσει όση αξιοπρέπεια του έμεινε.

"Γιατί ασχολούμαι με γάτες και πουλιά;Τι με νοιάζει που δεν ανήκω στο σκηνικό τους, που δεν υπάρχει ρόλος για μένα στο θεατρικό τους; Είμαι άνθρωπος εγώ!"

Κι όλη την ώρα έβαζε αυτές τις χαζές σκέψεις σε προτεραιότητα, ενώ προσπαθούσε - σαν αγρήμι κι αυτός - να καταπνίξει αυτό το συναίσθημα της μοναξιάς, αυτή την αίσθηση ότι δεν ανήκει πουθενά παρά μόνο με τους ομοίους του, που νοιώθουν μόνοι όταν είναι μόνοι και νοιώθουν μόνοι όταν είναι μαζί...