Book Depository Search

Free Delivery on all Books at the Book Depository

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 28, 2006

Μικρό διάλειμμα για λίγο...Συναισθηματικό Επίδεσμο

Όταν μου μίλησες για πρώτη φορά για τον πόνο σου, ήθελα να κλείσω τα αυτιά μου. Ήθελα να σε φιμώσω, να σε κάνω να το βουλώσεις. Όταν κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να γλιτώσω από τις αλήθειες σου, ήθελα να σε πονέσω, να σου κάνω κακό. Πώς γίνεται να μιλάς τόσο ανοιχτά για τα βιώματά σου, για τις εμπειρίες σου; Πώς είναι δυνατόν να μου εμπιστεύεσαι τόσο προσωπικά δεδομένα της ζωής σου; Πώς ήξερες ότι θα τα κρατούσα για μένα, ότι δε θα τα μοιραζόμουν, ότι δε θα κουτσομπόλευα πίσω απ’ την πλάτη σου τα όσα μου διηγήθηκες; Είπα: «τέτοια τυφλή εμπιστοσύνη; Δεν μπορεί, κάποιο λάκκο έχει η φάβα» ή «τέτοια αθωότητα!» ή «πρέπει να είμαι πολύ γαμάτος άνθρωπος τελικά».

Πολύ αργότερα, κατάλαβα ότι δεν εμπιστευόσουν εμένα αλλά τον εαυτό σου. Δε σε πείραζε να ανοιχτείς γιατί δε φοβόσουν να πληγωθείς. Ήθελες να μοιραστώ τα όσα έμαθα από σένα με άλλους, φίλους και εχθρούς. Με χρησιμοποίησες, και εμένα αλλά και όποιον είχε την α-τυχία να σε γνωρίσει, ως κοινωνούς της διδαχής σου. Τι εγωισμός, ω λόρδε, να πιστεύεις ότι μπορείς να διδάξεις; Ήταν όμως εγωισμός ή αυτεπίγνωση; Ξέρεις κάτι που δεν ξέρω; Έχεις αγγίξει την τελειότητα; Όχι, ούτε καν την ακούμπησες. Αλλά ούτε σ’ ενδιέφερε και ποτέ.

Ίσως η τελειότητα να μην υπάρχει ή να μην αξίζει. Ίσως να είναι αδυναμία κι όχι δύναμη. Ίσως πάλι ποτέ να μη σκέφτηκες τα όσα σκέφτηκα και απλά να τρελαίνομαι. Ίσως αυτό που χρειαζόσουν να ήταν κάτι χειροπιαστό: όπως ένας επίδεσμος που τον κρατάει ένα χέρι λυτρωτικό. Αυτό το ίδιο χέρι που θα μπορούσε να μπει στην καρδιά σου – εκείνη που πάλλεται και σου χαρίζει τη ζωή σου – και να την ξεριζώσει. Ή απλά θα άφηνε τον επίδεσμο μέσα σου και θα περίμενε να αποφασίσεις, μόνος κι αβοήθητος, ποια πληγή πρέπει να κλείσει. Είτε να έκανε λάθος – το χέρι δεν είναι θεός – και να κάλυπτε όχι την πληγή αλλά την πνοή της ζωής σου.

Κάθισα και σκέφτηκα, γιατί αυτό ξέρω να κάνω καλύτερα, γιατί σκέφτομαι. Δεν έχει νόημα να σκέφτομαι αν παράγω ζιζάνια της νόησης. Τροχοπέδες της διάνοιας. Κάθισα και σκέφτηκα πως ό,τι κάνω είναι ανούσιο, μάταιο. Και μετά ξανασκέφτηκα, γιατί αυτό ξέρω να κάνω κάλλιστα, ότι κάπου εδώ είναι κρυμμένη κι ολοφάνερη η ομορφιά. Η ομορφιά όχι η αλήθεια. Με την αλήθεια δε λυτρώνεσαι, απλά ηρεμείς. Με την ομορφιά όμως…δε θέλω να την αναλύσω θ’ ασχημύνει.

Κατάλαβα γιατί σιχαινόμουν παλιότερα τις ερωτικές ιστορίες – όχι τις τσόντες, τις άλλες τις δακρύβρεχτες. Ήταν, μάλλον, γιατί τρόμαζα στην ιδέα του να με ελέγχει κάποιος συναισθηματικά. Συνειδητοποίησα γιατί κάποτε δεν τρόμαζα με ιστορίες τρόμου. Δεν ήξερα πώς να βιώσω το συναίσθημα, πώς να αναριγήσω από φόβο. Δε δειλιάζω στο θάνατο, δεν τρέμω στη ζωή. Αυτό δε με κάνει καλύτερο άνθρωπο. Με κάνει άνθρωπο.

Κάθισα και σκέφτηκα ότι δε σε χρειάζομαι, ούτε και κανέναν άλλο. Αυτό με κάνει να αισθάνομαι καλύτερα όταν βρίσκομαι κοντά σου. Δε σ’ έχω ανάγκη δίπλα μου, αλλά θα ‘θελα να περπατάμε χέρι-χέρι όσο αισθανόμαστε ακόμη.

Την τελευταία φορά που μου μίλησες για τον πόνο σου δεν αισθάνθηκα περισσότερη αγάπη για σένα. Αγάπησα όμως τον εαυτό μου, και γι αυτό σ’ ευχαριστώ. Όχι γιατί μου άνοιξες τα μάτια, αλλά γιατί όταν σου γύρισα την πλάτη αναγκάστηκα να κοιτάξω εμένα. Όταν θα σε κοιτάζω θα σκέφτομαι πάντα εμένα. Όταν θα με κοιτάζω μπορεί να σκέφτομαι κι εσένα.

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 24, 2006

Καταλήγει κάπου το ταξίδι (μέρος 3ο);

Λοιπόν, οι μέρες κυλούσαν όμορφα με εναλλαγές έντασης και ηρεμίας. Ως υπερασπιστής της ισορροπίας δεν μπορούσα παρά να εκτιμήσει αυτές τις αντιθέσεις. 14 Αυγούστου φεύγουν η Νανσούλα κι ο Ανέξανδρος - που στη γαλλική το κόμπιασμά του ακούγεται πολύ πιο όμορφο - παρέα και απομένουμε εγώ κι η Μαριλού. Είχαμε ένα σχετικό σχέδιο: θα πηγαίναμε Νάξο στις 15, στις 16 θα συνατούσαμε εκεί τον Κωστάκη και όλοι μαζί θα φεύγαμε για Κουφονήσι(μικρό), Ηρακλειά, Σχινούσα, Δονούσα...όπου τέλος των πάντων μας ερχόταν η έμπνευση να πάμε. Τη μέρα που θα φεύγαμε από Αμοργό διασκεδάζαμε υπερβολικά. Σε σημείο να μη θέλουμε να φύγουμε απ'το νησί και να'μαστε έτοιμες ν'αλλάξουμε τα εισιτήριά μας. Έλα όμως που εγώ δεν είχα πάει στο καινούριο μου μέρος για το καλοκαίρι του 2006. Σημείωση: πάντα θέλω να βλέπω κι ένα καινούριο μέρος. Αμοργό είχα πάει και πέρυσι.Η Μαίρη-Λου όμως είχε πάει Σαντορίνη, οπότε δεν είχε πρόβλημα. Είχε και παρεξηγημένη τη Νάξο...Ας μην πολυλογώ, η ζυγαριά έγερνε κι απ'τις δύο πλευρές και δεν έλεγε ν'αποκατασταθεί η ηρεμία της. Καθώς έχει φτάσει βράδυ πια και με το ούζο και τη συζήτηση να έχουν "αλαφρύνει" το κεφάλι μας, σηκωνόμαστε μες στην τρελλή ενέργεια, τρέχουμε στο camping, συμμαζεύουμε σκηνές και μπογαλάκια στα σκοτάδια (εγώ να κουτουλάω σα μπεκρής στο ίδιο σημείο ξανά και ξανά) και τρέχουμε να αποχαιρετήσουμε τα παιδιά και να προλάβουμε το λεωφορείο από Αιγιάλη στα Κατάπολα.

Πολύ σύντομα για τα γούστα μας (νυστάζαμε απίστευτα) φτάσαμε πρωί-πρωί στην όμορφη Νάξο. "Ωραία", λέμε, "και τώρα, τι;". Οι κλασσικοί ντόπιοι τυπάδες έτοιμοι ν'αρπάξουν κάθε ανυποψίαστο τουρίστα, μας κουνάνε ταμπελίτσες για το camping ή το ξενοδοχείο στο οποίο εργάζονταν. Είχαμε ακούσει για Αγία Άννα εμείς, και αυθαίρετα υποθέσαμε ότι έτσι θα λέγανε και το camping που μας πρότειναν. Αφού καταλάβαμε το λάθος μας, αφήσαμε την Τύχη ν'αποφασίσει και μπήκαμε στο βανάκι του τρόμου εν ονόματει "Πλάκα". Η θεά-τύχη μας αντάμοιψε: καθαρό, ήσυχο, με πολλές θέσεις υπό σκιάν κλπ. Πανάκριβο βέβαια αλλά τι να κάνεις; Ξεραθήκαμε στον ύπνο!

Ξυπνήσαμε, πήγαμε για μια γρήγορη βουτιά - όπου ανακαλύψαμε την προέλευση του ονόματος της περιοχής - και μετά για γνωριμία με το κέντρο της νήσου. Φώτα παντού, κόσμος να ξεχύνεται από κάθε στροφή και τα δύο κοπελούδια μες στην τρελλή χαρά που η απόφασή τους φαινόταν ν'αποδίδει καρπούς. Στρίβαμε τυχαία σε κάθε γωνιά, περιεργαζόμασταν μαγαζάκια (τουριστικά και άλλα) στο διάβα μας και για κάποιο λόγο το χαμόγελο δεν έλεγε ν'αφήσει τα χείλη μας. Μια - ή και δυο - ανηφοριές μας οδήγησαν κατά τύχη στο κάστρο. Κάθε στροφή και μια νέα περιπέτεια στο μυαλό μας, καθώς είχαμε συντροφιά τον παιδαριώδη ενθουσιασμό μας. Κάτω από στοές, ακολουθώντας το λιγοστό τεχνητό φως αλλά πάντα με οδηγό το φυσικό φως της σελήνης, γνωριστήκαμε με κάθε πέτρα του ένδοξου παρελθόντος, με κάθε χάλασμα των μισογκρεμισμένων (ή μισοκτισμένων, όπως προτιμάτε) κτισμάτων. Συστηθήκαμε με τα σκαριφήματα των βενετσιάνων τεχνουργών, είπαμε φανταστικές και χαζές ιστορίες. Αυτό που ήθελα όμως να κάνω, σαν πεντάχρονο που είμαι κατά βάθος, ήταν να χτυπήσω αυτά τα περίτεχνα χερούλια που υπήρχαν σε κάθε πόρτα. Η Μαίρη-Λου μ'επανέφερε στην τάξη, αλλά μ'άφησε να βγάλω το άχτι μου στη θύρα της αρχαιολογικής εφορίας όπου δε θα ενοχλούσα κανέναν.

Αποκαμωμένες αλλά πάντα ενθουσιώδεις, καταλήγουμε σ'ένα ροκάδικο. Πριν μπούμε, έπαιζε συνέχεια alternative. Όταν μπήκαμε το γύρισε σε κλασική ροκ. Γκαντεμιά; Με κυκλωτικές κινήσεις μάς την έπεσαν δύο δεκαεπτάχρονα. Κι ας επέμεναν αυτοί ότι είναι 19 και 19,5. Γλύκα, δε λέω, αλλά το ένα φορούσε και σιδεράκια! Έλεος! Ευχάριστα περάσαμε πάντως, ακόμα κι όταν μας θύμωσαν που μας είδαν σε άλλο μπαράκι αργότερα:))

Νάνι γρήγορα(στις 6 το πρωί), γιατί αύριο είναι μια καινούρια μέρα γεμάτη συγκινήσεις! Περιμέναμε τον Κώστα και το Μίλτο - τον οποίο απίστευτο άνθρωπο δεν είχα γνωρίσει εγώ ακόμα.

Ναι, ναι, συνεχίζεται...

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 13, 2006

Εξώφυλλο ανοιχτό και ταξίδι ονειρικό (μέρος 2ο)

Παιχνίδια με λέξεις και μπύρες στο χέρι, μπορούν να μετατρέψουν ένα καταστροφικό ταξίδι σε ανεκτό. Ποτέ δε μου άρεσαν αυτά τα "καταμαράν". Έχουν αεροπορικές θέσεις, κουνάνε πολύ, δεν έχουν σαλονάκι και δεν υπάρχουν τέσσερις θέσεις μαζί (ε, τι να κάνουμε τέσσερις ήμαστε όχι τρεις). Τα μόνα εξώφυλλα που ανοίγουν ανήκουν σε σταυρόλεξο - μπλιαχ! - και στο βιβλίο αρχαιολογίας της μιας "παράλυτης". Κάνω ανάγνωση και, εκτός απ' την αρχαιολόγο μας, μαθαίνουμε κι εγώ και όσοι δύσμοιροι συνταξιδιώτες βρίσκονταν αρκετά κοντά μου.

Παρέα με τον πρωινό καφέ ανοίγουν και τα βιβλία. Είναι ακόμα περίοδος προσαρμογής και συντονισμού στις διακοπές. Ανοίγω τη φάρμα και βυθίζομαι, καθώς η Μαίρη-Λου ανοίγει το Στοίχημα της Φλάνδρας. Διάλειμμα για ουίστ (ένα αγγλικό παιχνίδι με τράπουλα). Συναγωνίζομαι την Kallia_kouda.gr για την τελευταία θέση καθώς η Νηρηίδα βγαίνει πρώτη και με διαφορά.

Για κάποιο περίεργο λόγο όλοι ενθουσιάζονται που διαβάζω τη Φάρμα των Ζώων αλλά με επιπλήττουν κιόλας που δεν το είχα κάνει πιο παλιά. Μα, το διαβάζω, πού το πρόβλημα; Κι η Κάλλια διαβάζει κάτι, δε θυμάμαι όμως τι. Οι μέρες περνούν κι έχω αρχίσει να βαριέμαι το βιβλίο μου. Φταίει, βέβαια, και το γεγονός ότι διασκεδάζω απίστευτα και δεν έχω το χρόνο και τη διάθεση ν' ασχοληθώ διεξοδικά μαζί του. Αλλά, η μετάφραση είναι χάλια. Πέρα από τα ονόματα που ακούγονται αστεία - Χιονόμπαλας και Τσιριχτούλης (που αργότερα προάγεται σε Τσιρίδα) - αθλιότητα! Είναι όμως ιστορία με ζωάκια, συμβολική, και βαθιά πολιτική: πρέπει να το συνεχίσω, μόνη μου το επέλεξα άλλωστε.

Η Μαριλένα μοιάζει σα να μελετάει βιβλίο σχολικό, εφόσον επιστρέφει σε προηγούμενες σελίδες για αναφορά και για να ανακαλύψει το δολοφόνο. Ατάκες του τύπου "Το γεράκι της Φλάνδρας", "Το στοίχημα της Μάλτας", "Κόρτο Φλανδρέζε" κλπ δίνουν και παίρνουν. Κάπου εδώ θα'πρεπε να αναφέρω ότι την Κάλλια αντικατέστησε ο Ανέστης-Αλέξανδρος-Ανέξανδρος-Άιφελ και οι διακοπές συνεχίζονται.

Και δε θα υπάρξει συνέχεια γιατί δε μ'αρέσουν αυτά που γράφω

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 06, 2006

Εξώφυλλο ανοιχτό και ταξίδι ονειρικό(μέρος 1ο)

Προσπαθώ να ησυχάσω την καρδιά μου μετά το σοκ της κουβέρτας και της γαμισομηχανής. Βρίσκομαι στην Αθήνα μετά από ένα μήνα ομηρικής κατάστασης στην αποπνικτική Λάρισα. Κοιτάζω το βιβλίο (βλ. δύο posts παρακάτω) και δεν ξέρω ακόμα πώς νοιώθω. Το παθαίνω συχνά, να μην μπορώ ν'αποφασίσω τι αισθάνομαι. Ξαναδιαβάζω την τελευταία φράση: τι θα κάνατε εσείς στη θέση μου; Ερώτηση παγίδα. Εδώ δεν ξέρω τι θα'κανα εγώ στη δική μου..
Σαββατοκύριακο στον Ωρωπό, προδόρπιο διακοπών. Ανοίγω το ΔΙΑΒΑΖΩ και τσεκάρω τις τελευταίες κυκλοφορίες, τα νέα της λογοτεχνικής σκηνής (αλήθεια, μπορώ να το πω αυτό;). Αφιέρωμα στα ταξιδιάρικα βιβλία. Ταιριαστό.
Δευτέρα μεσημέρι, αναμένοντας τις κοπέλες στο λιμάνι. Έχω πάρει αρκετά βιβλιαράκια μαζί μου: Η φάρμα των ζώων, Η Γεροντοκόρη, 2001 Οδύσσεια, Βίοι Αγίων-Γώργος Ιωάννου, Το Ταχυδρομείο, το ΔΙΑΒΑΖΩ και ένα καινούριο τετραδιάκι προς συγγραφή. Βγάζω τη φάρμα από το σάκο και περιεργάζομαι το εξώφυλλο. Δε μου αρέσει πολύ. Η έκδοση είναι πολύ παλιά, το μέγεθος όχι και τόσο ικανοποιητικό. Δεν τ'ανοίγω, μόνο βάζω τ'ακουστικά κι κουνάω ρυθμικά το πόδι συναρτήσει των Placebo (α ρε Brian!). Ένα σκυλάκι με γυροφέρνει αλλά δεν πλησιάζει να το χαιδέψω. Ίσως κόλλησε ανθρώπινη αποστασιοποίηση και αντικοινωνικότητα. Τρομερό μικρόβιο!
Καταφθάνουν οι φίλες μου - ζηλεύω τον καφέ τους, ο δικός μου ήταν μάπα - και το κέφι έχει τρυπώσει κι έχει χαραχτεί ήδη πάνω μας. Μια Ιταλίδα θέλει ν'ανέβει στο πλοίο, χωρίς εισιτήριο αλλά ξέρει που πάει. Δεν ξέρω τι της είπαμε. Ανεβαίνουμε στο superjet (ειρωνεία το όνομα): μία με δισκοπάθεια, μία αναρρώνει από εγχείρηση, οι άλλες δύο σιδερένιες και ακμαίες. Τέσσερις κοπέλες προασπαθούν να ξεφύγουν και να χαλαρώσουν. Το υπερπλεούμενό μας παίρνει μπρος κι οι διακοπές μας ξεκινούν..
Συνεχίζεται

Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006

Ενσυναίσθηση...ή στα όρια της παράνοιας

Φοράω τα παππούτσια σου και μου είναι μεγάλα. Φοράω τα δικά μου και μου είναι μικρά. Ίσως να μην είναι δικά μου. Ποιος πήρε τα παππούτσια μου, ποιος;

Μέγιστο κάψιμο τα βιβλία ψυχολογίας. Χειρότερα κι από ναρκωτικά, αλήθεια! Έχε χάρη που πρέπει να περάσω τα μαθήματα. Σκέφτομαι στο μέλλον να παραθέσω καμμένα σχολιάκια που είναι διάχυτα γραμμένα στα βιβλία της σχολής μου. Θα γελάσουμε, θα κλάψουμε; Θα δείξει!

Back from holidays and not happy about it...

Πέμπτη, Αυγούστου 03, 2006

Τσαρλς Μπουκόφσκι

Ω, του θαύματος! Τι απίστευτα διεισδυτικός! Πόσο πολύ μπορεί να ξεγυμνώσει κανείς την ανθρώπινη ψυχή: αυτό το σιχαμένο πλάσμα που κοιμάται, τρώει, χέζει και πηδάει πιο αηδιαστικά κι απ'το πιο γλοιώδες πλάσμα του πλανήτη; Πόσο, εν τέλει, ανοιχτόμυαλος πρέπει (μπορείς έστω) να'σαι για ν'αντέξεις τη δυσωδία που σε κατακλύζει από παντού;

Αποστρέφω τα μάτια μου απ'τις σελίδες του βιβλίου κι αφήνω το βλέμμα να πλανηθεί στο χώρο. Δεν είναι και τόσο άσχημα, ε; Όχι, λάθος, είναι. Δε σιχαίνομαι την ασχήμια, ε; Πάλι λάθος, φυσικά και τη σιχαίνομαι. Χμμ...ποια είναι η κατάλληλη έκφραση; Είναι καύλα η ασχήμια, ε; Ναι, είναι καύλα η ασχήμια. Το βρήκα. Είναι ελλειπές όμως. Μου αρέσει η ειλικρινής, ξεκάθαρη ασχήμια! Ναι, αυτό είναι. Αλλά μπορώ να ξαναλλάξω γνώμη. Δικαίωμα.

Είναι απλά γαμάτος. Αυτό προσπαθώ να πω τόση ώρα. Το "ερωτικές ιστορίες καθημερινής τρέλας" είναι ένα βιβλίο διεγερτικό. Ερεθιστικό. Προκλητικό. Ντόμπρο. Για γερά νεύρα. Ευαίσθητο και ειλικρινές.

Οι αναίσθητοι να μην το δοκιμάσουν. Οι ευαίσθητοι να μην το πλησιάσουν. Οι αποχαυνωμένοι ας δουν καλύτερα καμιά τσόντα. Οι ψυχάκηδες ας πάρουν κανά κουμπάκι. Εγώ κι εσύ κι ο άλλος παραδίπλα, ας το απολαύσουμε. Ας το βιώσουμε. Ας το γευστούμε. Ας το μυρίσουμε, τέλος, γιατί βρωμάει και ζέχνει κι έχει συγχρόνως μια ευωδιά πρωτόγνωρη.

Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006

Butterfly Dance Festival 2006

Εγώ και τα φεστιβάλ μου....ξέρω, μέχρι κι εμένα κούρασα! Αλλά τα κολλήματα, κολλήματα κι η κολοκυθόπιτα είναι νόστιμη.

Λοιπόν, 25-27 Αυγούστου στη Δράμα , στο όρος Νικόδημος, αν δεν απατώμαι. Progressive trance η μουσικούλα (γι' αυτό το φεστιβάλ να δείτε πόσο δύσκολο θα'ναι να βρω παρέα). Πιο ακριβό αυτό, περί τα 65 ευρώ πριν τις 5 Αυγούστου. Τέλος πάντων, όποιος ενδιαφέρεται link στον τίτλο και θα οδηγηθείτε στο site της εταιρίας neverland.

Προς το παρόν, προετοιμάζομαι για Νάξο, Κουφονήσια, Αμοργό όπου και θα κατευθυνθώ στις 7 Αυγούστου. Άντε να τελειώσει η εβδομάδα, να ξεκινήσει και μένα το καλοκαιράκι μου επί του τέλους!

Τετάρτη, Ιουλίου 19, 2006

Ελληνικά Έντυπα Λογοτεχνίας



Θα ασχοληθώ μόνο με τέσσερα, γιατί αυτά διαβάζω εγώ. Το πρώτο είναι το index, ένα δωρεάν μηνιαίο περιοδικό στα πρώτα του βήματα. Κρατάω στα χέρια μου το 3ο τεύχος - αυτό που φαίνεται στη φωτογραφία - και ξεφυλλίζω με μανία. Σταματάω όπου με ενδιαφέρει το θέμα (βλ. σελ. 10 "Joyce Carol Oates", sel. 16 "Συγγραφείς που αδικήθηκαν" κλπ.) και ξαναγυρίζω στην αρχή για ένα "cover to cover reading". Το απολαμβάνω ιδιαίτερα και λέω να επισκεφθώ και το 40 τεύχος. Στο βιβλιοπωλείο που δουλεύω το ζητάνε, κι αυτό είναι ευχάριστο.



Το δεύτερο είναι το ΔΙΑΒΑΖΩ που εδώ και τρία τεύχη το διαβάζω φανατικά! Πολύς κόσμος το γνωρίζει από παλιότερα κι αναρωτιέμαι πώς μου ξέφυγε για τόσο μεγάλο διάστημα! Μου αρέσουν πολύ οι βιβλιοκριτικές, οι συνεντεύξεις γνωστών Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, τα σχόλια (σφηνάκια)! Αυτό που λατρεύω είναι τα αφιερώματα - ευχαριστώ για το αφιέρωμα στη Λογοτεχνία του Φανταστικού - και οι σελίδες (εκεί προς το τέλος) "Του...δρόμου" και "Φανζίν". Το μόνο μειονέκτημα, για μένα, είναι η υπερβολικά επιτηδευμένη γλώσσα (μέχρι να συνηθίσω τη λέξη "ευπώλητα"...) που κάποιες φορές κουράζει. Όχι ότι κατακρίνω την ορθή χρήση της ελληνικής - ποτέ -, απλά κουράζει λίγο. Κουλτούρα και φύγαμε που λέει κι ένας φίλος...





Η Λέξη. Λοιπόν, αυτό το τεύχος (184: Απρίλιος-Ιούνιος 2005) το αγόρασα γιατί είχε αφιέρωμα στη μετανάστευση. Παρουσίαζε, δηλαδή, διηγήματα συγγραφέων της νεοεληνικής λογοτεχνίας με θέμα τη μετανάστευση. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτό το θέμα με ελκύει πάρα πολύ. Ίσως γιατί όλοι οι πρόγονοί μου (εκτός των γονιών μου) ήταν μετανάστες, ίσως γιατί πάντα ένοιωθα ότι η κάθε κατοικία μου είναι προσωρινή, ίσως γιατί απλά φαντάζομαι αυτούς τους ανθρώπους "όμορφους" και με καλλιτεχνική φύση. Οι λέξεις γραμμένες στο πολυτονικό (πνεύματα, οξείες και δε συμμαζεύεται) μυρίζουν κιτρινισμένες σελίδες του παρελθόντος - όχι αυτές που σου προκαλούν βήχα, από τις άλλες. Γιατί δεν το ξαναπήρα; Πρώτα απ'όλα δεν το έβρισκα. Βασικότερος, όμως, λόγος είναι ότι - όπως ανέφερα και παραπάνω - υπάρχει ένα μέτρο κουλτούρας που μπορώ ν'αντέξω! Το κεφάλι μου αναζητά χαζομαρούλες, και τελικά ποια είμαι εγώ που θα του αρνηθεί βασικές του ανάγκες;

Σίγουρα έχω αναφέρει τις Συμπαντικές Διαδρομές και σε προηγούμενο post, καθώς έχουν δημοσιευτεί γραπτά μου σ'αυτό (3ο και 4ο τεύχος, 1o αγγλικό τεύχος) αλλά επίσης και για το περιεχόμενό του. Ασχολείται, βλέπεις, με την τέχνη του Φανταστικού, κάτι που εγώ εκτιμώ ιδιαίτερα. Χαίρομαι επίσης που δεν επικεντρώνεται στα RPGs - γιατί πολλοί αυτό εννοούν με το χαρακτηρισμό "φαντασίας" - αλλά σε διηγήματα γνωστών και άγνωστων δημιουργών, βιβλιοπαρουσιάσεις, ταινιοπαρουσιάσεις και τα σχετικά. Δυστυχώς, κι αυτό με κουράζει μετά από μερικές σελίδες διηγημάτων. Το πιο πιθανό, βέβαια, είναι η συνήθειά μου να μη διαβάζω διηγήματα - παρ'όλο που τα γράφω - και όχι το ίδιο το περιοδικό. Αρκετά απ'αυτά δε μου αρέσουν καθόλου, αλλά αυτό είναι θέμα γούστου, σωστά;

Τέλος των πάντων, τέτοια πράγματα διαβάζω τον τελευταίο καιρό - εξ ου κι η παρουσίαση - και όχι κάποιο συγκεκριμένο βιβλίο. Αν και πιστεύω ότι αρκετό διάστημα απομακρύνθηκα και φοβάμαι το σύνδρομο στέρησης. Λέω να ξεκινήσω τις Ερωτικές Ιστορίες Καθημερινής Τρέλας του Τσαρλς Μπουκόφσκυ. Είνει το πρώτο δικό του βιβλίο που θα διαβάσω και, δεν ξέρω, για κάποιο λόγο έχω πολλές απαιτήσεις από τον εν λόγω κύριο. Ας μην απογοητευτώ!


Ύστερο και άσχετο: Κατά πάσα πιθανότατα - εκτός αν γίνει κάποιο θαύμα - δε θα πάω στο φεστιβάλ. Θα περίμενε κανείς ότι θα υπήρχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον αλλά...Δεν πειράζει όμως γιατί η ζωή έχει τον τρόπο της να αντικαθιστά κάτι που ήθελες πολύ με κάτι που ίσως ήθελες αλλά δεν το γνώριζες. Και ίσως τελικά τα προγραμματισμένα να είναι υπερβολικά φορτισμένα συναισθηματικά, ενώ τα αυθόρμητα πάντα τα απολαμβάνουμε περισσότερο!

Δευτέρα, Ιουλίου 17, 2006

I tell a story

I tell a story about a girl,
Who likes herself but
cannot understand it.

She woke one night to voices,
Of a feast of leprechauns.
They held their cups
And made their toasts in merryment.
The girl was not too pleased,
She knew they were not real.

She saw one day a dwarf,
A mean charade of a dwarf.
He wore a red pointy hat
And matching pair of shoes.
The girl trembled in her wake,
For only she could see him.

I tell a story about a girl,
Who sleeps at days and wonders,
Why her dreams come haunt her,
Why is herself not real.

A mirror looks right back at her,
It shatters in her eyes and she surrenders.
She can’t distinguish true or false,
She raves all day about her fault.

I tell a story about a girl,
Who lost herself and does not know it.

I tell a story about me

I tell a story about me

Παρασκευή, Ιουνίου 30, 2006

Thraki Ethnic Festival 2006



Λοιπόν, το RastaVibe Festival ακυρώθηκε και επίσημα για φέτος. Ευελπιστούμε για το 2007 αλλά κανείς δεν ξέρει. Και καθώς όλοι ψυθιρίζουν ότι δε θα γίνεται πλέον στη Σαμοθράκη φεστιβάλ, έψαξα κι ανακάλυψα ότι απλά μεταφέρεται στα λουτρά της Τραιανούπολης στην Αλεξανδρούπολη (link στον τίτλο όπως πάντα). Με ethnic χαρακτήρα φέτος, μαθήματα ζογκλερικής, ιππασία, τοξοβολία και πολλά άλλα! Οι φωτογραφίες είναι από την τοποθεσία όπου θα διεξαχθεί το φεστιβάλ. Το εισιτήριο είναι μόνο 25 ευρώ για το τριήμερο 21 με 23 Ιουλίου, και υπάρχει ελεύθερος κατασκηνωτικός χώρος με όλες τις εγκαταστάσεις. Ακούγεται σαν να κάνω διαφήμιση; Ναι, μάλλον αλλά είμαι κατενθουσιασμένη και δεν μπορώ να συγκρατηθώ. Τώρα το μόνο που μου μένει είναι να πείσω κόσμο να με συνοδεύσει:))

Καλό καλοκαίρι σε όλους!

Τετάρτη, Ιουνίου 21, 2006

Οι Δέσμιοι

Χθες, καθώς διάβαζα μια συνέντευξη από έναν Έλληνα συγγραφέα, με χτύπησε ξαφνικά αυτή η ιδέα. Οι συγγραφείς είναι "φυλακισμένοι" στα γραπτά τους. Θα προσπαθήσω να το εξηγήσω με ένα παράδειγμα:

Φαντάζεσαι έναν χαρακτήρα - τη "Σονάτα" ας πούμε - και θέλεις να την κάνεις πιστευτή, αληθινή, ρεαλιστική. Κατά τη γνώμη μου πρέπει να έχεις κάποιες γνώσεις ψυχολογίας, είτε αυτές προέρχονται από επιστημονική μελέτη είτε από την ενδελεχή παρατήρηση ανθρώπων του άμεσου περιβάλλοντός σου.

Στη συνέχεια, θέλεις να τοποθετήσεις τη Σονάτα σ' ένα περιβάλλον. Διαλέγεις πόλη ή χωριό; Σε ποια εποχή; Σε ποιο κόσμο(πραγματικό ή φανταστικό); Έχεις γνώση για την περιοχή στην οποία αναφέρεσαι. Μπορείς να μεταδώσεις το κλίμα της εποχής με πιστότητα;

Υπάρχουν πάμπολλες παράμετροι που θα'πρεπε να σκεφτεί κάποιος πριν αρχίσει να γράφει την ιστορία του. Δε θα αναφέρω άλλες.

Ξεκινάς να γράφεις. Σε τι γλώσσα θα γράψεις; Στην καθομιλουμένη, στην καθαρεύσουσα, στη νεοελληνική, θα είναι διανθισμένη ή γυμνή; Και στους διαλόγους; Ανάλογα με το μορφωτικό επίπεδο θ'αλλάζεις και τον τρόπο ομιλίας ή μήπως θα είναι όλοι οι χαρακτήρες σου στο ίδιο επίπεδο ώστε να μην έχεις πρόβλημα;

Πώς ξέρεις πότε τελειώνει μια παράγραφος; Πότε κλείνεις το κεφάλαιο; Πότε χωρίζεις σε μέρη; Η ιστορία χωρίζεται σε ίσα μέρη ή ατάκτως, ώστε να δώσει άλλο νόημα; Γιατί, ναι, ακόμα και τα κεφάλαια, οι τίτλοι τους(αν υπάρχουν), τα σημεία στίξης κλπ, έχουν - ή θα'πρεπε να έχουν - κάποιο νόημα. Προσφέρουν στην ιστορία στοιχεία που δεν μπορούμε να παραβλέψουμε.

Επίσης, πρέπει να σκεφτείς πού απευθύνεσαι. Ποιο νομίζεις ότι θα'ναι το κοινό σου; Προσπαθείς να αγγίξεις τους πάντες ή ένα εξειδικευμένο μέρος της κοινωνίας σου(παιδιά, νέοι, άτομα τρίτης ηλικίας, ακαδημαϊκούς, τεχνικούς κλπ); Ασχολείσαι με τη χώρα σου ή με όλο τον κόσμο. Είναι άλλη μία παράμετρος που θα σκεφτείς κάποια στιγμή αν δε γράφεις μόνο για τον εαυτό σου.

Επηρεάζεται το γράψιμό σου από την επικρατούσα αντίληψη για τη λογοτεχνία ή γράφεις ό,τι σε εκφράζει; Σέβεσαι τις πεποιθήσεις των άλλων ή τις θίγεις ηθελημένα; Κάνεις εμφανή την άποψή σου ή τη μασκαρεύεις πίσω από κάθε(ή έναν) χαρακτήρα σου;

Όλα αυτά τα ερωτήματα με κάνουν να συνειδητοποιώ γιατί πολλές φορές δυσκολεύομαι τόσο να γράψω. Αισθάνομαι εγκλωβισμένη ανάμεσα σ'αυτά που θέλω να πω και σ'αυτά που θέλουν οι άλλοι ν'ακούσουν. Μπορεί οι περισσότεροι να νομίζουν ότι η επιλογή είναι ξεκάθαρη: όταν γράφεις εκφράζεσαι. Αλλά αυτό αφορά μόνο τα ημερολόγια. Αν θέλεις απλά να πεις την άποψή σου, γράφεις άρθρα. Αν όμως είσαι ένας "παραμυθάς" οπωσδήποτε δεν κάνεις του κεφαλιού σου.

Διαβάζεις, ενημερώνεσαι, συγκρίνεις, επεξεργάζεσαι, κατασκευάζεις και καταστρέφεις. Από το αποτέλεσμα τι θα είναι δικό σου;

Κυριακή, Ιουνίου 18, 2006

Rastavibe festival



Ο τίτλος είναι link για το site της εταιρίας Rastavibe. Η Rastavibe είναι μια θεσσαλονικιώτικη εταιρία ψυχαγωγίας με κεντρικό άξονα τη reggae (link για τη σελίδα "reaggae festivals guide", όπου αναφέρεται και η ιστορία του ρεύματος). Τ' αναφέρω αυτά γιατί ήλπιζα ότι φέτος το καλοκαίρι θα ξαναγινόταν φεστιβάλ, αλλά τζίφος. Είχα πάει σ' αυτό του 2004 και ήταν πραγματικά μαγικό κι ονειρεμένο. Παρ' όλα αυτά γίνονται αρκετές εκδηλώσεις (μονοήμερες δυστυχώς), Θεσσαλονίκη και Αθήνα.

Θυμάμαι, άρχισα ν' ακούω reggae από μόνη μου στο άσχετο, σε ηλικία 14 με 15 ετών. Όχι ότι το έψαξα πολύ το θέμα, αλλά πάντα με έλκυε. Στο φεστιβάλ ήταν που τη λάτρεψα! Φάη ηρεμίας και αράγματος, αλλά και συνειδητοποίησης και κινητοποίησης (βλ. Ηλιόσποροι). Υπήρχε διάχυτο το κλίμα της συμπάθειας, της αγάπης, της ειρήνης και όλα αυτά που νόμιζες ότι υπάρχουν μόνο σε ταινίες για τα παιδιά των λουλουδιών. Χωρίς κινητό (δεν υπήρχε πρίζα για επαναφόρτιση), χωρίς επικοινωνία με τη βαβούρα του πολιτισμού. Απόλυτη ελευθερία! Αχ, μακάρι να ξαναγίνει! Αναφέρουν ότι το ετοιμάζουν το τρίτο αλλά δε λένε πότε.

Άσχετο με τα παραπάνω: χθες το βράδυ πήγα στο "Θυμωμένο πορτραίτο(που και που roadmovie και τις Κυριακές τίποτα)" - ένα κουλτουρομάγαζο στα Γιάννενα - γιατί είχε μια εκδήλωση για το περιοδικό Γαλέρα. Περίμενα κι εγώ να γίνει τίποτα το συνταρακτικό, αλλά nada. Καθόντουσαν όλοι στα τραπεζάκια, πίνοντας τα ποτά τους και κάνοντας διάφορες συζητήσεις (περί πολιτικής νομίζω κυρίως). Το κακό ήταν ότι δεν ξέραμε ποιοι ήταν οι αρθρογράφοι κι έτσι δεν πλησιάσαμε κανέναν. Κρίμα!

Θα επανέλθω.

Σάββατο, Ιουνίου 17, 2006

Βιβλία και συγγραφείς...στους δρόμους

Όχι δεν εννοώ ότι πέταξαν τους συγγραφείς στους δρόμους (αν και κατά μία έννοια γίνεται κι αυτό) ούτε ότι βρίσκεις πεταμένα βιβλία (κι αυτό γίνεται φυσικά).

Μιας και με τις εφημερίδες δεν τα πάω πολύ καλά, ενίοτε βολτάρω στις on-line εκδόσεις τους. Έτσι έπεσε το μάτι μου σ' αυτό το άρθρο από το Βήμα. Εκεί αναφέρεται η προσπάθεια των εκδοτικών οίκων να προωθήσουν τα βιβλία τους και να συστήσουν τους συγγραφείς τους στο ευρύ κοινό. Έτσι τους "βγάζουν" σε μαγαζιά με αυξημένη κίνηση, όπως τα Starbucks και τα Goody's, με τα οποία κλείνουν συμφωνίες για διάφορες βιβλιο-εκδηλώσεις.

Απ'αυτό το άρθρο θυμήθηκα και τις "βόλτες" που κάνουν παντός είδους βιβλία ανά τον κόσμο (και στην Ελλάδα, βεβαίως βεβαίως) μέσω του site Bookcrossing, στο οποίο είμαι μέλος εδώ κι ένα χρόνο περίπου. Το site προωθεί την απελευθέρωση των βιβλίων, με τη μορφή της ελεύθερης διακίνησης οπουδήποτε και με οιονδήποτε τρόπο (σε καφετέριες, παγκάκια, λεωφορεία κλπ). Ντρέπομαι που το λέω αλλά έχω να απελευθερώσω βιβλία από πέρυσι το καλοκαίρι. Φτου μου!

Τέλος πάντων, κοιτάξτε τα.

Δευτέρα, Ιουνίου 12, 2006

Η Φρίκη του Τίποτα

Το παρακάτω κείμενο το έγραψα για μια άσκηση του εργαστηρίου συγγραφής του sff.gr που είχε σαν θέμα τη διαστρεβλωμένη οπτική γωνία. Το παραθέτω εδώ, γιατί κάποια πράγματα δεν πρέπει να τα ξεχνάμε, γιατί κάποιοι άνθρωποι επιμένουν να τα παίρνουν όλα στ' αστεία, και γιατί μας αφορά άμεσα. Ίσως δεν είμαι αρμόδια για να θίξω κάτι τέτοιο αλλά αναλαμβάνω την ευθύνη.

Τα δέκα λεπτά πέρασαν. Είχε έρθει η ώρα. Κοίταξα στα χέρια μου το στυλό από το τεστ εγκυμοσύνης. Είχα διαβάσει τις οδηγίες διεξοδικά πριν το κάνω, κάτι που αντιμετωπίστηκε με μεγάλο εκνευρισμό απ’ τις φίλες μου.


«Είναι θετικό», το είπα έτσι, χωρίς συναίσθημα, με τα μάτια μου καρφωμένα στην Κατερίνα.


«Όχι, δεν είναι δυνατόν», το άρπαξε με βία απ’ τα χέρια μου και το κοίταζε για αρκετή ώρα. Πήρε τις οδηγίες στα χέρια της και κοιτούσε πότε το στυλό και πότε το χαρτί, αρνούμενη να πιστέψει το αυτονόητο.


Σκέφτηκα πως ήρθε η ώρα να αντιδράσω. Πώς όμως; Δεν ένιωθα τίποτα. Η άλλη φίλη μου, η Ελένη, περίμενε…την αντίδρασή μου μάλλον. Ξαναπήρα στα χέρια μου το στυλό, το κοίταξα για λίγο, και έβαλα τα κλάματα. Σφάδαζα ακουμπισμένη στο τραπεζάκι της κουζίνας, με λυγμούς να ξεφεύγουν από τα βάθη του λαιμού μου. Ήταν τόσο εύκολο! Αυτό περίμεναν άλλωστε. Πώς αλλιώς θα μπορούσε ν’ αντιδράσει μια φοιτήτρια της σύγχρονης εποχής μπροστά σ’ αυτή την απειλή; Μέσα μου όμως δεν έκλαιγα, δεν πονούσα. Δεν ήταν δικό μου βίωμα, ήταν κάποιας άλλης. Μιας ηρωίδας σε σαπουνόπερα της τηλεόρασης.


Η Ελένη φάνηκε ικανοποιημένη από την αντίδραση και ήρθε η σειρά της να μιλήσει.


«Λοιπόν, δε χρειάζεται να ανησυχείς, θα το αντιμετωπίσουμε. Δες το σαν μια αρρώστια που πρέπει να καταπολεμήσεις. Θα…»


«Αν συνεχίσεις θα σε χτυπήσω», φάνηκε σαν λογική απόκριση για μένα. Είχαν συνηθίσει σε τέτοιου είδους δηλώσεις από μένα. Ήμουν καλή στο θέατρο, γαμώτο. «Χρειάζομαι ένα τσιγάρο» είπα, και κατευθύνθηκα προς το δωμάτιο της Ελένης, όπου είχαμε όλα τα σύνεργα.


Η φωνή της με ακολούθησε, «Ναι, είναι αυτό που χρειαζόμαστε όλες μας αυτή τη στιγμή».


Κάθισα στο γραφείο και άρχισα να στρίβω, αργά και με προσοχή, λες και εκτελούσα κάπου είδους ιεροτελεστία. Τρία χαρτάκια, λίγος καπνός αρωματικός, έτοιμες τζιβάνες, χόρτο ελληνικό, απ’ το καλό. Γύρισα στην Ελένη, που κοίταζε τα χέρια μου μαγεμένη και σιωπηλή, και της χαμογέλασα.


«Αυτό καλή μου είναι μόνο για μένα. Στρίψτε άλλο, δικό σας», το άναψα και άρχισα να λέω αστειάκια με μωρά και φουσκωμένες κοιλιές. Πριν περάσουν λίγα λεπτά, η Κατερίνα μπήκε στο δωμάτιο και μας είδε πεσμένες στο πάτωμα, λυμένες στα γέλια. Μπήκε κι εκείνη στο κόλπο και τα γέλια μας αντηχούσαν σ’ όλη την πολυκατοικία. Ακόμα κανένα συναίσθημα δε μ’ επισκέφτηκε. Τίποτα. Ούτε χαρά, ούτε λύπη. Ούτε καν αυτό το μούδιασμα που λένε ότι νιώθεις μετά από ένα μεγάλο σοκ. Κάποιος άλλος υποδείκνυε στο σώμα τι να κάνει, στο στόμα μου τι να πει. Εγώ έλειπα. Ήμουν λίγα μέτρα πάνω απ’ τα κεφάλια μας και παρακολουθούσα το κουφάρι μου να διασκεδάζει τις φίλες μου. Ούτε που είχαν καταλάβει ότι δεν ήμουν μαζί τους. Απορούσαν, βέβαια, πώς μπορούσα να έχω τέτοια διάθεση και θαύμαζαν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζα την κατάσταση. Κάποια στιγμή – μου ήταν αδύνατο να κατανοήσω πόσος χρόνος περνούσε – άνοιξε η πόρτα. Ήταν η συγκάτοικος των κοριτσιών, η Στέλλα, μαζί με την καλή μας φίλη την Άρτεμη.


«Σου το είπα ρε Στέλλα, οι ηλίθιες μας έκαναν πλάκα», τα λόγια της Άρτεμης πυροδότησαν ένα νέο κύμα γέλιου σ’ εμάς. Χτυπιόμασταν κυριολεκτικά στο πάτωμα, δεν μπορούσαμε να κρατηθούμε. Η Κατερίνα συνήλθε πρώτη και έσπευσε να μας δικαιολογήσει.


«Όχι, αλήθεια είναι. Η ονειροπαρμένη της παρέας γκαστρώθηκε», κι άλλα γέλια, «απλά όπως συνηθίζει, έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να αντιμετωπίζει καταστάσεις». Δε φάνηκαν να πείθονται. Πάλι κατάλαβα πως έπρεπε να μιλήσω. Δεν ήταν και δύσκολο, με κοίταζαν επίμονα. Έπρεπε να σκεφτώ γρήγορα. Τι λένε σε τέτοιες περιπτώσεις; Όπως πάντα, έφερα στο νου μου πρότυπα ανθρώπων σε ανάλογες καταστάσεις. Είχα συνηθίσει από μικρή και δε μου έπαιρνε πολύ ώρα.


«Εσύ δεν επέμενες να κάνω το τεστ σήμερα;», είπα κοιτάζοντας περιπαικτικά την Άρτεμη. «Ε, λοιπόν το έκανα. Και τα αποτελέσματα βρίσκονται στο τραπεζάκι της κουζίνας. Δες και μόνη σου αν δε με πιστεύεις».


Δε με πίστεψε. Αφού είδε με τα μάτια της την αλήθεια των λόγων μας, επέστρεψε στο δωμάτιο και σιωπηλή, άρχισε να στρίβει ένα νέο τσιγάρο. Μέσα σε λίγη ώρα η ευθυμία επέστρεψε στο δωμάτιο, ανανεωμένη από τις δύο νέο-αφιχθείσες. Η Στέλλα μας διάβαζε ένα κομμάτι απ’ το εγχειρίδιο ψυχολογίας, σύμφωνα με το οποίο υπήρχε ένα όνομα για το πώς φερόμουνα. Νομίζω λεγόταν «απομάκρυνση», διαδικασία κατά την οποία ο πάσχων μετέφερε το πρόβλημά του κάπου αλλού, ίσως σε κάποιο άλλο άτομο, για να προστατευτεί από το σοκ. Ο άλλος μου εαυτός, αυτός που βρισκόταν από πάνω και μας κοιτούσε, άρχισε να ενδιαφέρεται. Ναι, τώρα κάτι ένιωθα να τρυπώνει μέσα μου, μια υποψία συναισθήματος. Το διασκέδαζα με πολλή δόση ειρωνείας, είναι η αλήθεια. Το βράδυ τελείωσε αρκετές ώρες αργότερα, με όλες μας πολύ μαστουρωμένες και σουρωμένες για να πάμε σπίτια μας και αφού ενημέρωσα και τον υποψήφιο πατέρα, λιώσαμε στον ύπνο.


…………………………………………………………………………………………..


Για αρκετό διάστημα συνέχισα να υποδεικνύω στον εαυτό μου αντιδράσεις και λόγια για την κάθε στιγμή, ενώ συγχρόνως πάσχιζα να αισθανθώ κάτι από όλα αυτά. Ούτε καν η απόγνωση για την έλλειψη συναισθημάτων δεν υπήρχε. Όλα έδειχναν να είναι σαν μια καλοστημένη ταινία, αλλά δεν έβλεπα πουθενά το τέλος της. Ακόμα και την ώρα της επέμβασης – κατά την οποία ήλπιζα τουλάχιστον να νιώσω λίγο φόβο – ήμουν νηφάλια και υπολόγιζα την κάθε μου λέξη και κίνηση. Έβλεπα στα πρόσωπα των γιατρών τη γνώμη τους για μένα. Ένα συμπαθητικό, τρομαγμένο κοριτσάκι, άτυχο και απροστάτευτο. Ήθελα να τους φωνάξω «μακάρι να ‘μουνα», αλλά δεν το έκανα. Μόνο κάτι χαζές ερωτήσεις, αν θα πονέσω, αν θα έχει επιπτώσεις στο σώμα μου η επέμβαση.


…………………………………………………………………………………………...


Δεν ξαναγύρισα ποτέ στο σώμα μου. Συνεχίζω να με κοιτάζω από ψηλά και να υιοθετώ συμπεριφορές άλλων, φυσιολογικών ανθρώπων. Ένα άδειο κέλυφος, χωρίς ψυχή, με μόνη συντροφιά ένα ψυχρό και υπολογιστικό μυαλό, που εκτελούσε τις απαραίτητες διεργασίες για να μην υποψιαστεί κανείς τίποτα. Κούφιο. Κενό



Κυριακή, Ιουνίου 11, 2006

Θέλω...αλλά δεν μπορώ

Θέλω να γράψω και δεν μπορώ. Θέλω να μιλήσω αλλά δεν έχω τι να πω. Βαρέθηκα. Βαρέθηκα να ασχολούμαι με την επικαιρότητα (βλ. καταλήψεις κλπ), βαρέθηκα να έχω ανησυχίες και απόψεις. Το μόνο που θέλω είναι να βουλιάξω. Να πάρω φόρα, να αναπηδήσω στο μωβ βατήρα και να βουτήξω στη γκρίζα λίμνη μου. Ναι, είναι γκρι, ούτε μαύρη ούτε άσπρη. Το αγαπημένο χρώμα της μετριότητας ή της ισορροπίας, εξαρτάται από την οπτική σου.

Θέλω να σταματήσουν οι άνθρωποι γύρω μου να νομίζουν ότι είναι "περίεργοι", "ξεχωριστοί", "πρωτότυποι". Θέλω να ανοίξουν τα αυτιά τους και ν'ακούσουν τον διπλανό τους. Να καταλάβουν ότι έχουμε κοινές εμπειρίες. Ότι έχουμε παρόμοια προβλήματα. Θέλω να σταματήσουμε να μπαίνουμε σε συναγωνισμό, ποιος είναι ο πιο "καμμένος", ο πιο "τρελός", ο πιο "περιπετειώδης". Θέλω ό,τι κάνω να μην το θεωρεί κανείς ούτε ηλίθιο, ούτε έξυπνο, ούτε τρελό, ούτε φυσιολογικό. Θέλω να τους αρέσει, αλλά αν δεν τους αρέσει ας μη μου το πούνε. Θέλω να μη με υποτιμούν και να μη με υπερτιμούν.

Θέλω να είμαι αυτή που είμαι χωρίς να ανησυχώ για το τι επιπτώσεις θα έχουν οι πράξεις μου στις ζωές άλλων. Δε θέλω την ευθύνη κανενός, μόνο τη δική μου. Θέλω αυτό το μικροσποπικό ανθρωπάκι που ζει μέσα μου - το Εγώ μου - να αρχίσει να κοιτάει κάτι πέρα από τη μυτούλα του.

Θέλω να σταματήσω να μιλάω αλλά δεν μπορώ. Μπορώ όμως να σταματήσω να γράφω.

Κυριακή, Ιουνίου 04, 2006

Βιβλιογνώμες

Βιβλιογνώμες
Είναι ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον blog (ένα απ'τα πολλά βασικά) αφιερωμένο στα βιβλία, με απόψεις και κριτικές από ανθρώπους που τ'αγαπούν. Μπορεί οποιοσδήποτε να ποστάρει την κριτική του στέλνοντας απλά ένα mail. Δεν ήξερα ότι υπάρχουν τόσα πολλά ελληνικά blogs, και τόσο ενδιαφέροντα. Είναι σαν μια μικρή κοινότητα!

Θα προσθέσω στα links το monitor που είναι ένα site παρακολούθησης των ελληνικών blogs. Κοιτάξτε το.

Κυριακή, Μαΐου 28, 2006

Sample Chapter

Ένα κεφαλαιάκι για τον Tyrion από το αναμενόμενο A Dance with Dragons του G. R. R. Martin. (ο τίτλος είναι link για τη σχετική σελίδα)

Ανανέωση

Ανανέωσα κάποια links, πρόσθεσα μερικά καινούρια και διόρθωσα κάποια άλλα. Τρομακτικά ενδιαφέρον!!!

Κυριακή, Μαΐου 21, 2006

Oviedo






Έχω πάρα πολύ καιρό να γράψω και πιθανότατα θ' αργήσω άλλο τόσο αλλά έπρεπε οπωσδήποτε ν' αναφέρω για το ταξίδι μου στην Ισπανία. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πόσο πολύ ήθελα να πάω και τώρα επιτέλους μου συμβαίνει. Φεύγω τον Οκτώβριο για το πανέμορφο Oviedo, που βρίσκεται βόρεια, με το πρόγραμμα Socrates/Erasmus. Αυτά τα λίγα. Μερικές φωτογραφίες παραπάνω!

Σάββατο, Ιανουαρίου 07, 2006

Το 1ο post του χρόνου!

Μόλις συνειδητοποίησα ότι ολόκληρο το Δεκέμβριο δεν έγραψα τίποτα. Μάλλον δεν είχα και τίποτα σπουδαίο να πω. Λοιπόν, οι διακοπές τέλειωσαν επισήμως για μένα σήμερα με την επιστροφή στη βάση μου. Συνοδευμένες με την κλασική μελαγχολία που μας πιάνει αυτή την περίοδο, οι φετινές γιορτές ήταν άκρως...εποικοδομητικές.

Ενσάρκωσα τη Σελντίρα (μισο=ξωτικιά, ρέιντζερ) ηρωίδα από το κόμικ Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα στο Games Fair της Κάισσα. Γέλιο είχε παρόλο που ήμουν κομμάτια απ' τα ξίδια που κατανάλωσα το προηγούμενο βράδυ. Δυστυχώς, η Σελντίρα είναι ξανθιά κι εγώ εκείνη την περίοδο κοκκινομάλλα - γεγονός που δε σταμάτησε κάποιους απ'τον να με αποκαλέσουν Ζήνα και (αν το πιστεύει κανείς) Λέγκολας!

Θα δημοσιευτεί το διήγημά μου Η Πλωτή Όπερα στο τρίτο τεύχος του περιοδικού Συμπαντικές Διαδρομές και οι γονείς μου ξετρελάθηκαν! Μάλιστα, το γεγονός αυτό έκανε τη μάνα μου να με υποστηρίξει στα όνειρά μου (να κάνω μεταπτυχιακό στη λογοτεχνία και ν'ανοίξουμε ένα βιβλιοπωλείο). Ούτε που το φανταζόμουν ότι χρειαζόταν κάτι τέτοιο για να ξεφύγω από τα διάφορα "πρέπει" που έβλεπα στο μέλλον μου.

Είδα το Λούφα και Παραλλαγή:Σειρήνες στο Αιγαίο και μου άρεσε πολύ. Δηλαδή γέλασα, γιατί δεν ήταν για κάτι παραπάνω η συγκεκριμένη ταινία. Απ' ό,τι μου είπαν η προηγούμενη ήταν κατά πολύ ανώτερη, αλλά δε μου δόθηκε η ευκαιρία να το διαπιστώσω και μόνη μου. Η ταινία που με ξετρέλλανε ήταν το Corpse Bride του Tim Burton! Απίστευτη! Γελούσα από την πρώτη στιγμή που είδα τα σχέδια και συγκινήθηκα κιόλας! Τη συστήνω ανεπιφύλακτα. Είδα και το Brothers Grimm και απογοητεύτηκα. Η ιστορία βασικά, ήταν αρκετά καλή αλλά για κάποιο λόγο αυτό δε φάνηκε. Ούτε τα αστεία ήταν αστεία, ούτε συγκίνηση υπήρχε, ούτε χαρά για το happy end. Γενικότερα, χάλια μαύρα!

Διάβασα το Άρωμα του Ονείρου του Τομ Ρόμπινς, ένα απ'τα καλύτερά του υποτίθεται, αλλά δεν ενθουσιάστηκα. Ίσως γιατί τον συγκεκριμένο συγγραφέα μετά το δεύτερο βιβλίο του που θα διαβάσεις νιώθεις ότι τον ξέρεις και δε σε εκπλήσσει πλέον. Ασχολείται με την αθανασία, την ευδαιμονία και άλλες τέτοιες έννοιες σε βαθμό που κουράζει. Μάλλον είναι απ'αυτές τις περιπτώσεις του συγγραφέα: "Έχω πράγματα να πω και να μεταδώσω. Ας βρω τώρα μια ιστορία για τα ντύσω και να τα σερβίρω". Μην παρεξηγηθώ, τον λατρεύω αυτόν τον συγγραφέα! Είναι τολμηρός και ακραίος και τον θαυμάζω! πλά μάλλον διάβασα αρκετά δικά του. Συνιστώ το Ακόμα και οι καουμπόισες μελαγχολούν.

Και έπειτα από ένα μήνα, περίπου, που δε γράφω τίποτα, κάνω την αρχή μ'αυτό το ποστ και ελπίζω να τελειώσω κάποιες ιστορίες μου που με περιμένουν υπομονετικά. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θέλω να δώσω και κάτι στο περιοδικό για το τέταρτο τεύχος.

Καλή χρονιά να'χουμε!