Thraki Ethnic Festival 2006

Λοιπόν, το RastaVibe Festival ακυρώθηκε και επίσημα για φέτος. Ευελπιστούμε για το 2007 αλλά κανείς δεν ξέρει. Και καθώς όλοι ψυθιρίζουν ότι δε θα γίνεται πλέον στη Σαμοθράκη φεστιβάλ, έψαξα κι ανακάλυψα ότι απλά μεταφέρεται στα λουτρά της Τραιανούπολης στην Αλεξανδρούπολη (link στον τίτλο όπως πάντα). Με ethnic χαρακτήρα φέτος, μαθήματα ζογκλερικής, ιππασία, τοξοβολία και πολλά άλλα! Οι φωτογραφίες είναι από την τοποθεσία όπου θα διεξαχθεί το φεστιβάλ. Το εισιτήριο είναι μόνο 25 ευρώ για το τριήμερο 21 με 23 Ιουλίου, και υπάρχει ελεύθερος κατασκηνωτικός χώρος με όλες τις εγκαταστάσεις. Ακούγεται σαν να κάνω διαφήμιση; Ναι, μάλλον αλλά είμαι κατενθουσιασμένη και δεν μπορώ να συγκρατηθώ. Τώρα το μόνο που μου μένει είναι να πείσω κόσμο να με συνοδεύσει:))

Καλό καλοκαίρι σε όλους!

Οι Δέσμιοι

Χθες, καθώς διάβαζα μια συνέντευξη από έναν Έλληνα συγγραφέα, με χτύπησε ξαφνικά αυτή η ιδέα. Οι συγγραφείς είναι "φυλακισμένοι" στα γραπτά τους. Θα προσπαθήσω να το εξηγήσω με ένα παράδειγμα:

Φαντάζεσαι έναν χαρακτήρα - τη "Σονάτα" ας πούμε - και θέλεις να την κάνεις πιστευτή, αληθινή, ρεαλιστική. Κατά τη γνώμη μου πρέπει να έχεις κάποιες γνώσεις ψυχολογίας, είτε αυτές προέρχονται από επιστημονική μελέτη είτε από την ενδελεχή παρατήρηση ανθρώπων του άμεσου περιβάλλοντός σου.

Στη συνέχεια, θέλεις να τοποθετήσεις τη Σονάτα σ' ένα περιβάλλον. Διαλέγεις πόλη ή χωριό; Σε ποια εποχή; Σε ποιο κόσμο(πραγματικό ή φανταστικό); Έχεις γνώση για την περιοχή στην οποία αναφέρεσαι. Μπορείς να μεταδώσεις το κλίμα της εποχής με πιστότητα;

Υπάρχουν πάμπολλες παράμετροι που θα'πρεπε να σκεφτεί κάποιος πριν αρχίσει να γράφει την ιστορία του. Δε θα αναφέρω άλλες.

Ξεκινάς να γράφεις. Σε τι γλώσσα θα γράψεις; Στην καθομιλουμένη, στην καθαρεύσουσα, στη νεοελληνική, θα είναι διανθισμένη ή γυμνή; Και στους διαλόγους; Ανάλογα με το μορφωτικό επίπεδο θ'αλλάζεις και τον τρόπο ομιλίας ή μήπως θα είναι όλοι οι χαρακτήρες σου στο ίδιο επίπεδο ώστε να μην έχεις πρόβλημα;

Πώς ξέρεις πότε τελειώνει μια παράγραφος; Πότε κλείνεις το κεφάλαιο; Πότε χωρίζεις σε μέρη; Η ιστορία χωρίζεται σε ίσα μέρη ή ατάκτως, ώστε να δώσει άλλο νόημα; Γιατί, ναι, ακόμα και τα κεφάλαια, οι τίτλοι τους(αν υπάρχουν), τα σημεία στίξης κλπ, έχουν - ή θα'πρεπε να έχουν - κάποιο νόημα. Προσφέρουν στην ιστορία στοιχεία που δεν μπορούμε να παραβλέψουμε.

Επίσης, πρέπει να σκεφτείς πού απευθύνεσαι. Ποιο νομίζεις ότι θα'ναι το κοινό σου; Προσπαθείς να αγγίξεις τους πάντες ή ένα εξειδικευμένο μέρος της κοινωνίας σου(παιδιά, νέοι, άτομα τρίτης ηλικίας, ακαδημαϊκούς, τεχνικούς κλπ); Ασχολείσαι με τη χώρα σου ή με όλο τον κόσμο. Είναι άλλη μία παράμετρος που θα σκεφτείς κάποια στιγμή αν δε γράφεις μόνο για τον εαυτό σου.

Επηρεάζεται το γράψιμό σου από την επικρατούσα αντίληψη για τη λογοτεχνία ή γράφεις ό,τι σε εκφράζει; Σέβεσαι τις πεποιθήσεις των άλλων ή τις θίγεις ηθελημένα; Κάνεις εμφανή την άποψή σου ή τη μασκαρεύεις πίσω από κάθε(ή έναν) χαρακτήρα σου;

Όλα αυτά τα ερωτήματα με κάνουν να συνειδητοποιώ γιατί πολλές φορές δυσκολεύομαι τόσο να γράψω. Αισθάνομαι εγκλωβισμένη ανάμεσα σ'αυτά που θέλω να πω και σ'αυτά που θέλουν οι άλλοι ν'ακούσουν. Μπορεί οι περισσότεροι να νομίζουν ότι η επιλογή είναι ξεκάθαρη: όταν γράφεις εκφράζεσαι. Αλλά αυτό αφορά μόνο τα ημερολόγια. Αν θέλεις απλά να πεις την άποψή σου, γράφεις άρθρα. Αν όμως είσαι ένας "παραμυθάς" οπωσδήποτε δεν κάνεις του κεφαλιού σου.

Διαβάζεις, ενημερώνεσαι, συγκρίνεις, επεξεργάζεσαι, κατασκευάζεις και καταστρέφεις. Από το αποτέλεσμα τι θα είναι δικό σου;

Rastavibe festival

Ο τίτλος είναι link για το site της εταιρίας Rastavibe. Η Rastavibe είναι μια θεσσαλονικιώτικη εταιρία ψυχαγωγίας με κεντρικό άξονα τη reggae (link για τη σελίδα "reaggae festivals guide", όπου αναφέρεται και η ιστορία του ρεύματος). Τ' αναφέρω αυτά γιατί ήλπιζα ότι φέτος το καλοκαίρι θα ξαναγινόταν φεστιβάλ, αλλά τζίφος. Είχα πάει σ' αυτό του 2004 και ήταν πραγματικά μαγικό κι ονειρεμένο. Παρ' όλα αυτά γίνονται αρκετές εκδηλώσεις (μονοήμερες δυστυχώς), Θεσσαλονίκη και Αθήνα.

Θυμάμαι, άρχισα ν' ακούω reggae από μόνη μου στο άσχετο, σε ηλικία 14 με 15 ετών. Όχι ότι το έψαξα πολύ το θέμα, αλλά πάντα με έλκυε. Στο φεστιβάλ ήταν που τη λάτρεψα! Φάη ηρεμίας και αράγματος, αλλά και συνειδητοποίησης και κινητοποίησης (βλ. Ηλιόσποροι). Υπήρχε διάχυτο το κλίμα της συμπάθειας, της αγάπης, της ειρήνης και όλα αυτά που νόμιζες ότι υπάρχουν μόνο σε ταινίες για τα παιδιά των λουλουδιών. Χωρίς κινητό (δεν υπήρχε πρίζα για επαναφόρτιση), χωρίς επικοινωνία με τη βαβούρα του πολιτισμού. Απόλυτη ελευθερία! Αχ, μακάρι να ξαναγίνει! Αναφέρουν ότι το ετοιμάζουν το τρίτο αλλά δε λένε πότε.

Άσχετο με τα παραπάνω: χθες το βράδυ πήγα στο "Θυμωμένο πορτραίτο(που και που roadmovie και τις Κυριακές τίποτα)" - ένα κουλτουρομάγαζο στα Γιάννενα - γιατί είχε μια εκδήλωση για το περιοδικό Γαλέρα. Περίμενα κι εγώ να γίνει τίποτα το συνταρακτικό, αλλά nada. Καθόντουσαν όλοι στα τραπεζάκια, πίνοντας τα ποτά τους και κάνοντας διάφορες συζητήσεις (περί πολιτικής νομίζω κυρίως). Το κακό ήταν ότι δεν ξέραμε ποιοι ήταν οι αρθρογράφοι κι έτσι δεν πλησιάσαμε κανέναν. Κρίμα!

Θα επανέλθω.

Βιβλία και συγγραφείς...στους δρόμους

Όχι δεν εννοώ ότι πέταξαν τους συγγραφείς στους δρόμους (αν και κατά μία έννοια γίνεται κι αυτό) ούτε ότι βρίσκεις πεταμένα βιβλία (κι αυτό γίνεται φυσικά).

Μιας και με τις εφημερίδες δεν τα πάω πολύ καλά, ενίοτε βολτάρω στις on-line εκδόσεις τους. Έτσι έπεσε το μάτι μου σ' αυτό το άρθρο από το Βήμα. Εκεί αναφέρεται η προσπάθεια των εκδοτικών οίκων να προωθήσουν τα βιβλία τους και να συστήσουν τους συγγραφείς τους στο ευρύ κοινό. Έτσι τους "βγάζουν" σε μαγαζιά με αυξημένη κίνηση, όπως τα Starbucks και τα Goody's, με τα οποία κλείνουν συμφωνίες για διάφορες βιβλιο-εκδηλώσεις.

Απ'αυτό το άρθρο θυμήθηκα και τις "βόλτες" που κάνουν παντός είδους βιβλία ανά τον κόσμο (και στην Ελλάδα, βεβαίως βεβαίως) μέσω του site Bookcrossing, στο οποίο είμαι μέλος εδώ κι ένα χρόνο περίπου. Το site προωθεί την απελευθέρωση των βιβλίων, με τη μορφή της ελεύθερης διακίνησης οπουδήποτε και με οιονδήποτε τρόπο (σε καφετέριες, παγκάκια, λεωφορεία κλπ). Ντρέπομαι που το λέω αλλά έχω να απελευθερώσω βιβλία από πέρυσι το καλοκαίρι. Φτου μου!

Τέλος πάντων, κοιτάξτε τα.

Η Φρίκη του Τίποτα

Το παρακάτω κείμενο το έγραψα για μια άσκηση του εργαστηρίου συγγραφής του sff.gr που είχε σαν θέμα τη διαστρεβλωμένη οπτική γωνία. Το παραθέτω εδώ, γιατί κάποια πράγματα δεν πρέπει να τα ξεχνάμε, γιατί κάποιοι άνθρωποι επιμένουν να τα παίρνουν όλα στ' αστεία, και γιατί μας αφορά άμεσα. Ίσως δεν είμαι αρμόδια για να θίξω κάτι τέτοιο αλλά αναλαμβάνω την ευθύνη.

Τα δέκα λεπτά πέρασαν. Είχε έρθει η ώρα. Κοίταξα στα χέρια μου το στυλό από το τεστ εγκυμοσύνης. Είχα διαβάσει τις οδηγίες διεξοδικά πριν το κάνω, κάτι που αντιμετωπίστηκε με μεγάλο εκνευρισμό απ’ τις φίλες μου.

«Είναι θετικό», το είπα έτσι, χωρίς συναίσθημα, με τα μάτια μου καρφωμένα στην Κατερίνα.

«Όχι, δεν είναι δυνατόν», το άρπαξε με βία απ’ τα χέρια μου και το κοίταζε για αρκετή ώρα. Πήρε τις οδηγίες στα χέρια της και κοιτούσε πότε το στυλό και πότε το χαρτί, αρνούμενη να πιστέψει το αυτονόητο.

Σκέφτηκα πως ήρθε η ώρα να αντιδράσω. Πώς όμως; Δεν ένιωθα τίποτα. Η άλλη φίλη μου, η Ελένη, περίμενε…την αντίδρασή μου μάλλον. Ξαναπήρα στα χέρια μου το στυλό, το κοίταξα για λίγο, και έβαλα τα κλάματα. Σφάδαζα ακουμπισμένη στο τραπεζάκι της κουζίνας, με λυγμούς να ξεφεύγουν από τα βάθη του λαιμού μου. Ήταν τόσο εύκολο! Αυτό περίμεναν άλλωστε. Πώς αλλιώς θα μπορούσε ν’ αντιδράσει μια φοιτήτρια της σύγχρονης εποχής μπροστά σ’ αυτή την απειλή; Μέσα μου όμως δεν έκλαιγα, δεν πονούσα. Δεν ήταν δικό μου βίωμα, ήταν κάποιας άλλης. Μιας ηρωίδας σε σαπουνόπερα της τηλεόρασης.

Η Ελένη φάνηκε ικανοποιημένη από την αντίδραση και ήρθε η σειρά της να μιλήσει.

«Λοιπόν, δε χρειάζεται να ανησυχείς, θα το αντιμετωπίσουμε. Δες το σαν μια αρρώστια που πρέπει να καταπολεμήσεις. Θα…»

«Αν συνεχίσεις θα σε χτυπήσω», φάνηκε σαν λογική απόκριση για μένα. Είχαν συνηθίσει σε τέτοιου είδους δηλώσεις από μένα. Ήμουν καλή στο θέατρο, γαμώτο. «Χρειάζομαι ένα τσιγάρο» είπα, και κατευθύνθηκα προς το δωμάτιο της Ελένης, όπου είχαμε όλα τα σύνεργα.

Η φωνή της με ακολούθησε, «Ναι, είναι αυτό που χρειαζόμαστε όλες μας αυτή τη στιγμή».

Κάθισα στο γραφείο και άρχισα να στρίβω, αργά και με προσοχή, λες και εκτελούσα κάπου είδους ιεροτελεστία. Τρία χαρτάκια, λίγος καπνός αρωματικός, έτοιμες τζιβάνες, χόρτο ελληνικό, απ’ το καλό. Γύρισα στην Ελένη, που κοίταζε τα χέρια μου μαγεμένη και σιωπηλή, και της χαμογέλασα.

«Αυτό καλή μου είναι μόνο για μένα. Στρίψτε άλλο, δικό σας», το άναψα και άρχισα να λέω αστειάκια με μωρά και φουσκωμένες κοιλιές. Πριν περάσουν λίγα λεπτά, η Κατερίνα μπήκε στο δωμάτιο και μας είδε πεσμένες στο πάτωμα, λυμένες στα γέλια. Μπήκε κι εκείνη στο κόλπο και τα γέλια μας αντηχούσαν σ’ όλη την πολυκατοικία. Ακόμα κανένα συναίσθημα δε μ’ επισκέφτηκε. Τίποτα. Ούτε χαρά, ούτε λύπη. Ούτε καν αυτό το μούδιασμα που λένε ότι νιώθεις μετά από ένα μεγάλο σοκ. Κάποιος άλλος υποδείκνυε στο σώμα τι να κάνει, στο στόμα μου τι να πει. Εγώ έλειπα. Ήμουν λίγα μέτρα πάνω απ’ τα κεφάλια μας και παρακολουθούσα το κουφάρι μου να διασκεδάζει τις φίλες μου. Ούτε που είχαν καταλάβει ότι δεν ήμουν μαζί τους. Απορούσαν, βέβαια, πώς μπορούσα να έχω τέτοια διάθεση και θαύμαζαν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζα την κατάσταση. Κάποια στιγμή – μου ήταν αδύνατο να κατανοήσω πόσος χρόνος περνούσε – άνοιξε η πόρτα. Ήταν η συγκάτοικος των κοριτσιών, η Στέλλα, μαζί με την καλή μας φίλη την Άρτεμη.

«Σου το είπα ρε Στέλλα, οι ηλίθιες μας έκαναν πλάκα», τα λόγια της Άρτεμης πυροδότησαν ένα νέο κύμα γέλιου σ’ εμάς. Χτυπιόμασταν κυριολεκτικά στο πάτωμα, δεν μπορούσαμε να κρατηθούμε. Η Κατερίνα συνήλθε πρώτη και έσπευσε να μας δικαιολογήσει.

«Όχι, αλήθεια είναι. Η ονειροπαρμένη της παρέας γκαστρώθηκε», κι άλλα γέλια, «απλά όπως συνηθίζει, έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να αντιμετωπίζει καταστάσεις». Δε φάνηκαν να πείθονται. Πάλι κατάλαβα πως έπρεπε να μιλήσω. Δεν ήταν και δύσκολο, με κοίταζαν επίμονα. Έπρεπε να σκεφτώ γρήγορα. Τι λένε σε τέτοιες περιπτώσεις; Όπως πάντα, έφερα στο νου μου πρότυπα ανθρώπων σε ανάλογες καταστάσεις. Είχα συνηθίσει από μικρή και δε μου έπαιρνε πολύ ώρα.

«Εσύ δεν επέμενες να κάνω το τεστ σήμερα;», είπα κοιτάζοντας περιπαικτικά την Άρτεμη. «Ε, λοιπόν το έκανα. Και τα αποτελέσματα βρίσκονται στο τραπεζάκι της κουζίνας. Δες και μόνη σου αν δε με πιστεύεις».

Δε με πίστεψε. Αφού είδε με τα μάτια της την αλήθεια των λόγων μας, επέστρεψε στο δωμάτιο και σιωπηλή, άρχισε να στρίβει ένα νέο τσιγάρο. Μέσα σε λίγη ώρα η ευθυμία επέστρεψε στο δωμάτιο, ανανεωμένη από τις δύο νέο-αφιχθείσες. Η Στέλλα μας διάβαζε ένα κομμάτι απ’ το εγχειρίδιο ψυχολογίας, σύμφωνα με το οποίο υπήρχε ένα όνομα για το πώς φερόμουνα. Νομίζω λεγόταν «απομάκρυνση», διαδικασία κατά την οποία ο πάσχων μετέφερε το πρόβλημά του κάπου αλλού, ίσως σε κάποιο άλλο άτομο, για να προστατευτεί από το σοκ. Ο άλλος μου εαυτός, αυτός που βρισκόταν από πάνω και μας κοιτούσε, άρχισε να ενδιαφέρεται. Ναι, τώρα κάτι ένιωθα να τρυπώνει μέσα μου, μια υποψία συναισθήματος. Το διασκέδαζα με πολλή δόση ειρωνείας, είναι η αλήθεια. Το βράδυ τελείωσε αρκετές ώρες αργότερα, με όλες μας πολύ μαστουρωμένες και σουρωμένες για να πάμε σπίτια μας και αφού ενημέρωσα και τον υποψήφιο πατέρα, λιώσαμε στον ύπνο.

…………………………………………………………………………………………..

Για αρκετό διάστημα συνέχισα να υποδεικνύω στον εαυτό μου αντιδράσεις και λόγια για την κάθε στιγμή, ενώ συγχρόνως πάσχιζα να αισθανθώ κάτι από όλα αυτά. Ούτε καν η απόγνωση για την έλλειψη συναισθημάτων δεν υπήρχε. Όλα έδειχναν να είναι σαν μια καλοστημένη ταινία, αλλά δεν έβλεπα πουθενά το τέλος της. Ακόμα και την ώρα της επέμβασης – κατά την οποία ήλπιζα τουλάχιστον να νιώσω λίγο φόβο – ήμουν νηφάλια και υπολόγιζα την κάθε μου λέξη και κίνηση. Έβλεπα στα πρόσωπα των γιατρών τη γνώμη τους για μένα. Ένα συμπαθητικό, τρομαγμένο κοριτσάκι, άτυχο και απροστάτευτο. Ήθελα να τους φωνάξω «μακάρι να ‘μουνα», αλλά δεν το έκανα. Μόνο κάτι χαζές ερωτήσεις, αν θα πονέσω, αν θα έχει επιπτώσεις στο σώμα μου η επέμβαση.

…………………………………………………………………………………………...

Δεν ξαναγύρισα ποτέ στο σώμα μου. Συνεχίζω να με κοιτάζω από ψηλά και να υιοθετώ συμπεριφορές άλλων, φυσιολογικών ανθρώπων. Ένα άδειο κέλυφος, χωρίς ψυχή, με μόνη συντροφιά ένα ψυχρό και υπολογιστικό μυαλό, που εκτελούσε τις απαραίτητες διεργασίες για να μην υποψιαστεί κανείς τίποτα. Κούφιο. Κενό

Θέλω...αλλά δεν μπορώ

Θέλω να γράψω και δεν μπορώ. Θέλω να μιλήσω αλλά δεν έχω τι να πω. Βαρέθηκα. Βαρέθηκα να ασχολούμαι με την επικαιρότητα (βλ. καταλήψεις κλπ), βαρέθηκα να έχω ανησυχίες και απόψεις. Το μόνο που θέλω είναι να βουλιάξω. Να πάρω φόρα, να αναπηδήσω στο μωβ βατήρα και να βουτήξω στη γκρίζα λίμνη μου. Ναι, είναι γκρι, ούτε μαύρη ούτε άσπρη. Το αγαπημένο χρώμα της μετριότητας ή της ισορροπίας, εξαρτάται από την οπτική σου.

Θέλω να σταματήσουν οι άνθρωποι γύρω μου να νομίζουν ότι είναι "περίεργοι", "ξεχωριστοί", "πρωτότυποι". Θέλω να ανοίξουν τα αυτιά τους και ν'ακούσουν τον διπλανό τους. Να καταλάβουν ότι έχουμε κοινές εμπειρίες. Ότι έχουμε παρόμοια προβλήματα. Θέλω να σταματήσουμε να μπαίνουμε σε συναγωνισμό, ποιος είναι ο πιο "καμμένος", ο πιο "τρελός", ο πιο "περιπετειώδης". Θέλω ό,τι κάνω να μην το θεωρεί κανείς ούτε ηλίθιο, ούτε έξυπνο, ούτε τρελό, ούτε φυσιολογικό. Θέλω να τους αρέσει, αλλά αν δεν τους αρέσει ας μη μου το πούνε. Θέλω να μη με υποτιμούν και να μη με υπερτιμούν.

Θέλω να είμαι αυτή που είμαι χωρίς να ανησυχώ για το τι επιπτώσεις θα έχουν οι πράξεις μου στις ζωές άλλων. Δε θέλω την ευθύνη κανενός, μόνο τη δική μου. Θέλω αυτό το μικροσποπικό ανθρωπάκι που ζει μέσα μου - το Εγώ μου - να αρχίσει να κοιτάει κάτι πέρα από τη μυτούλα του.

Θέλω να σταματήσω να μιλάω αλλά δεν μπορώ. Μπορώ όμως να σταματήσω να γράφω.

Βιβλιογνώμες

Βιβλιογνώμες
Είναι ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον blog (ένα απ'τα πολλά βασικά) αφιερωμένο στα βιβλία, με απόψεις και κριτικές από ανθρώπους που τ'αγαπούν. Μπορεί οποιοσδήποτε να ποστάρει την κριτική του στέλνοντας απλά ένα mail. Δεν ήξερα ότι υπάρχουν τόσα πολλά ελληνικά blogs, και τόσο ενδιαφέροντα. Είναι σαν μια μικρή κοινότητα!

Θα προσθέσω στα links το monitor που είναι ένα site παρακολούθησης των ελληνικών blogs. Κοιτάξτε το.

Sample Chapter

Ένα κεφαλαιάκι για τον Tyrion από το αναμενόμενο A Dance with Dragons του G. R. R. Martin. (ο τίτλος είναι link για τη σχετική σελίδα)

Ανανέωση

Ανανέωσα κάποια links, πρόσθεσα μερικά καινούρια και διόρθωσα κάποια άλλα. Τρομακτικά ενδιαφέρον!!!

Oviedo

Έχω πάρα πολύ καιρό να γράψω και πιθανότατα θ' αργήσω άλλο τόσο αλλά έπρεπε οπωσδήποτε ν' αναφέρω για το ταξίδι μου στην Ισπανία. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πόσο πολύ ήθελα να πάω και τώρα επιτέλους μου συμβαίνει. Φεύγω τον Οκτώβριο για το πανέμορφο Oviedo, που βρίσκεται βόρεια, με το πρόγραμμα Socrates/Erasmus. Αυτά τα λίγα. Μερικές φωτογραφίες παραπάνω!

Το 1ο post του χρόνου!

Μόλις συνειδητοποίησα ότι ολόκληρο το Δεκέμβριο δεν έγραψα τίποτα. Μάλλον δεν είχα και τίποτα σπουδαίο να πω. Λοιπόν, οι διακοπές τέλειωσαν επισήμως για μένα σήμερα με την επιστροφή στη βάση μου. Συνοδευμένες με την κλασική μελαγχολία που μας πιάνει αυτή την περίοδο, οι φετινές γιορτές ήταν άκρως...εποικοδομητικές.

Ενσάρκωσα τη Σελντίρα (μισο=ξωτικιά, ρέιντζερ) ηρωίδα από το κόμικ Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα στο Games Fair της Κάισσα. Γέλιο είχε παρόλο που ήμουν κομμάτια απ' τα ξίδια που κατανάλωσα το προηγούμενο βράδυ. Δυστυχώς, η Σελντίρα είναι ξανθιά κι εγώ εκείνη την περίοδο κοκκινομάλλα - γεγονός που δε σταμάτησε κάποιους απ'τον να με αποκαλέσουν Ζήνα και (αν το πιστεύει κανείς) Λέγκολας!

Θα δημοσιευτεί το διήγημά μου Η Πλωτή Όπερα στο τρίτο τεύχος του περιοδικού Συμπαντικές Διαδρομές και οι γονείς μου ξετρελάθηκαν! Μάλιστα, το γεγονός αυτό έκανε τη μάνα μου να με υποστηρίξει στα όνειρά μου (να κάνω μεταπτυχιακό στη λογοτεχνία και ν'ανοίξουμε ένα βιβλιοπωλείο). Ούτε που το φανταζόμουν ότι χρειαζόταν κάτι τέτοιο για να ξεφύγω από τα διάφορα "πρέπει" που έβλεπα στο μέλλον μου.

Είδα το Λούφα και Παραλλαγή:Σειρήνες στο Αιγαίο και μου άρεσε πολύ. Δηλαδή γέλασα, γιατί δεν ήταν για κάτι παραπάνω η συγκεκριμένη ταινία. Απ' ό,τι μου είπαν η προηγούμενη ήταν κατά πολύ ανώτερη, αλλά δε μου δόθηκε η ευκαιρία να το διαπιστώσω και μόνη μου. Η ταινία που με ξετρέλλανε ήταν το Corpse Bride του Tim Burton! Απίστευτη! Γελούσα από την πρώτη στιγμή που είδα τα σχέδια και συγκινήθηκα κιόλας! Τη συστήνω ανεπιφύλακτα. Είδα και το Brothers Grimm και απογοητεύτηκα. Η ιστορία βασικά, ήταν αρκετά καλή αλλά για κάποιο λόγο αυτό δε φάνηκε. Ούτε τα αστεία ήταν αστεία, ούτε συγκίνηση υπήρχε, ούτε χαρά για το happy end. Γενικότερα, χάλια μαύρα!

Διάβασα το Άρωμα του Ονείρου του Τομ Ρόμπινς, ένα απ'τα καλύτερά του υποτίθεται, αλλά δεν ενθουσιάστηκα. Ίσως γιατί τον συγκεκριμένο συγγραφέα μετά το δεύτερο βιβλίο του που θα διαβάσεις νιώθεις ότι τον ξέρεις και δε σε εκπλήσσει πλέον. Ασχολείται με την αθανασία, την ευδαιμονία και άλλες τέτοιες έννοιες σε βαθμό που κουράζει. Μάλλον είναι απ'αυτές τις περιπτώσεις του συγγραφέα: "Έχω πράγματα να πω και να μεταδώσω. Ας βρω τώρα μια ιστορία για τα ντύσω και να τα σερβίρω". Μην παρεξηγηθώ, τον λατρεύω αυτόν τον συγγραφέα! Είναι τολμηρός και ακραίος και τον θαυμάζω! πλά μάλλον διάβασα αρκετά δικά του. Συνιστώ το Ακόμα και οι καουμπόισες μελαγχολούν.

Και έπειτα από ένα μήνα, περίπου, που δε γράφω τίποτα, κάνω την αρχή μ'αυτό το ποστ και ελπίζω να τελειώσω κάποιες ιστορίες μου που με περιμένουν υπομονετικά. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θέλω να δώσω και κάτι στο περιοδικό για το τέταρτο τεύχος.

Καλή χρονιά να'χουμε!

Επιστροφή από Θεσσαλονίκη

Πανέμορφη η συμπρωτεύουσα αλλά ξεπάγιασα! Πήγα εν τέλει στο συνέδριο ψυχιατρικής το οποίο δυστυχώς με απογοήτευσε. Αυτή η μανία των γιατρών για τα φάρμακα δε μ'αρέσει καθόλου. Κι εκεί που είδα στο πρόγραμμα ότι υπάρχει ομιλία για την ψυχοθεραπεία, και πήγα να χαρώ, τελικά το μόνο που είπαν ήταν για το κόστος της και την αδυναμία των ασφαλιστικών εταιριών ν'αναγνωρίσουν την αξία της.

Οι συμφοιτήτριές μου με συνόδευσαν την πρώτη μέρα για τις εγγραφές και την τελευταία για τη βεβαίωση(18 μονάδες είναι αυτές, πώς να το κάνουμε). Κατά τα άλλα με παράτησαν με έναν άνθρωπο τόσο μα τόσο ψεύτικο που σιχάθηκα τον εαυτό μου και το ψεύτικο χαμόγελο ευγενείας που είχα! Το μόνο καλό ήταν η χλιδή του ξενοδοχείου, η υπερβολική ευγένεια όλων, και η όλη φάση με τους τόσους "σημαντικούς" ανθρώπους μαζεμένους. Σε κάνει να λες ένα εσωτερικό "χε!χε!" γιατί δεν ανήκεις μαζί τους και το ντύσιμό σου προδίδει την ιδιότητά σου. Ένοιωθα λίγο λέτσος ανάμεσα σε τόσα κοστούμια αλλά το ξεπέρασα όταν εγώ είχα την άνεση να κάθομαι σε στάση λωτού χωρίς να με παρεξηγούν.

Δυστυχώς δεν πρόλαβα να επισκεφθώ το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο Η Άγνωστη Καντάθ, παρά μπήκα στον πειρασμό να σπάσω τη βιτρίνα του όταν είδα το A Feast for Crows. Μοιράστηκα τη θλίψη του φίλου μου που όλοι μας οι φίλοι πήραν πτυχίο εκτός από μας(εγώ γιατί τώρα είμαι 4ο έτος κι αυτός γιατί είναι στην ιατρική κι έχει καιρό ακόμα μπροστά του).

Τελείωσα το Deadhouse Gates, επιτέλους, και τολμώ να πω ότι απογοητεύτηκα λιγάκι. Δε δέθηκα με κανένα χαρακτήρα και κουράστηκα πολύ μέχρι να συνηθίσω τις απότομες αλλαγές στις οπτικές γωνίες. Κατά ένα "διεστραμένο" τρόπο μου άρεσε όμως και για μια ολόκληρη μέρα δεν μπορούσα να ξεκινήσω άλλο βιβλίο. Τελικά ξεκίνησα Το όνειρο του Θείου μου, του Ντοστογιέφσκυ αλλά το παράτησα σχεδόν αμέσως. Δε μου πάει καθόλου αυτός ο συγγραφέας. Έτσι έπιασα τη Gloriana στα χέρια μου, του Moorcock, το οποίο φαίνεται πολύ ενδιαφέρον(βρίσκομαι κάπου στη μέση) αλλά το βρίσκω λίγο ανούσιο. Αν και αυτό μπορεί να οφείλεται στη γενικότερη διάθεσή μου τον τελευταίο καιρό.

Κι αυτά που γράφω μου φαίνονται ανούσια αλλά λέω να επιμείνω αυτή τη φορά. Μπορεί να μη μ'αρέσουν αλλά ίσως στη συνέχεια καλυτερεύσει η κατάσταση.

Η Αυτού Μεγαλειότης Μοριοθηρία

Τον τελευταίο καιρό κάνω παρέα με συμφοιτητές μου εν όψη της αποχώρησης των φίλων μου από Γιάννενα. Καλά παιδιά όλοι τους, διασκεδάζουμε κι εγώ επιτέλους δε βλέπω τόσο μαύρο αυτό το χειμώνα. Φαντάζομαι όλοι γνωρίζουν τα βασικά θέματα συζήτησης: σεξ και σχολή.

Δε θ'αναφερθώ στο πρώτο για ευνόητους λόγους. Για τη σχολή τώρα. Κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι αυτό το θέμα το έχουμε εξαντλήσει πλέον(μας τέλειωσαν κι οι βρισιές για τους καθηγητές. Δε τους μισούμε και τόσο πολύ) και γι αυτό αποφάσισα να τους μιλήσω για κάποια προγράμματα που μ' ενδιαφέρουν. Το πρώτο μας θέμα ήταν δύο σεμινάριο στα οποία γράφτηκα, το 10ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ψυχολογίας και το 1st International Congress on Brain and Behaviour. Κι εκεί έγινε το μπαμ! "Πότε γίνεται το συνέδριο;" "Πόσα χρήματα θέλει;" κλπ.

Χαίρομαι κι εγώ που βρήκα ανθρώπους με παρόμοια ενδιαφέροντα μ' εμένα, αλλά έκανα λάθος δυστυχώς. Καταρχάς στο ένα απ' τα δύο δε θα καταλαβαίνουν τι γίνεται γιατί είναι στ' αγγλικά κι εκείνες δε γνωρίζουν τη γλώσσα. Προς τι λοιπόν το ενδιαφέρον; Τα μόρια. Σου λέει, οι βεβαιώσεις απ' αυτά τα συνέδρια είναι πολύτιμες για το βιογραφικό σου, παίρνεις μόρια και μάλιστα περισσότερα απ' ότι σου δίνει ένα Proficiency. Να μη τα πολυλογώ βομβαρδίζομαι καθημερινά από ερωτήσεις για παρόμοιες δραστηριότητες που προσφέρουν μόρια καθημερινά. Απ' το πρόγραμμα Best Buddies στο οποίο θα συμμετάσχω, μέχρι τις εξετάσεις για το ECDL.

Γιατί το κάνω θέμα; Γιατί απογοητεύτηκα! Πώς είναι δυνατόν να κάνεις μαθήματα για υπολογιστές όταν όχι μόνο δε σ' ενδιαφέρει το θέμα, αλλά το σιχαίνεσαι κιόλας; Πώς είναι δυνατόν να παίρνεις μέρος σ' ένα συνέδριο ψυχιατρικής, όταν δε σε νοιάζει το αντικείμενο και επιπλέον δε θα καταλαβαίνεις και τίποτα; "Θα χάσουμε 4 μέρες απ' τη ζωή μας; Και τι πειράζει, αφού θα' χουμε στα χέρια μας τη βεβαίωση συμμετοχής που μεταφράζεται σε μόρια!"

Το πρόγραμμα Best Buddies, προϋποθέτει να κάνεις παρέα για ένα εξάμηνο σε κάποιον με κινησιακές ή νοητικές δυσκολίες. Χρειάζεται υπομονή και πάνω απ' όλα αγάπη και σεβασμό. Ε, πώς θα το κάνεις αυτό ρε κοπελιά όταν με ρωτάς πόσα μόρια είναι ένας τέτοιος άνθρωπος;
Και ρωτάω εγώ τώρα, ποιον να κατηγορήσω; Αυτές τις κοπέλες που ανησυχούν για το μέλλον τους; Τους γονείς τους που χαίρονται που οι κορούλες τους ενδιαφέρονται για την επαγγελματική τους κατάσταση; Ή τη ρημαδοκοινωνία, που αν ήταν άνθρωπος θα είχε λόξιγγα όλη μέρα, η οποία δε σου επιτρέπει να σκεφτείς κάτι άλλο πέρα απ' την οικονομική σου επιτυχία;

Ουφ! Συγχίστηκα πάλι!

Writer's Cafe

Εδώ και λίγο καιρό σκεφτόμουν να φτιάξω character sheets για τους ήρωές μου και σχεδιαγράμματα για τις περιοχές που χρησιμοποιώ. Σκεφτόμουν το excel και το προσπάθησα αλλά δεν είχα αρκετή υπομονή. Έψαξα τα προγράμματα που εγκαθιστώ κατά καιρούς(και χρησιμοποιώ σπάνια) και βρήκα το writer’s cafe. Πάρα πολύ χρήσιμο, ειδικά για μένα που δεν είμαι συστηματικός άνθρωπος. Αν θέλω όμως να ολοκληρώσω κάποτε το βιβλίο μου θα χρειαστώ και σύστημα και υπομονή και αρκετές ώρες δουλειάς. Προς το παρόν έχω το demo που δίνεται δωρεάν για δοκιμή, αλλά μάλλον θα αγοράσω το ολοκληρωμένο πρόγραμμα σύντομα. Όποιος λοιπόν έχει παρόμοια προβλήματα μ’ εμένα στο γράψιμο καλό θα ‘ταν να το δοκιμάσει. Υπάρχουν πολλά τέτοια ειδικά για συγγραφείς (παντός είδους) αλλά αναφέρω αυτό γιατί είναι το μόνο που έχω δοκιμάσει η ίδια.

Υ.Γ.: ο τίτλος είναι link για τη σελίδα όπου διατίθεται το πρόγραμμα.

Πρέπει να σταματήσω να βάζω τεστάκια εδώ..

I Am A: True Neutral Elf Ranger Mage

Alignment:
True Neutral characters are very rare. They believe that balance is the most important thing, and will not side with any other force. They will do whatever is necessary to preserve that balance, even if it means switching allegiances suddenly.

Race:
Elves are the eldest of all races, although they are generally a bit smaller than humans. They are generally well-cultured, artistic, easy-going, and because of their long lives, unconcerned with day-to-day activities that other races frequently concern themselves with. Elves are, effectively, immortal, although they can be killed. After a thousand years or so, they simply pass on to the next plane of existance.

Primary Class:
Rangers are the defenders of nature and the elements. They are in tune with the Earth, and work to keep it safe and healthy.

Secondary Class:
Mages harness the magical energies for their own use. Spells, spell books, and long hours in the library are their loves. While often not physically strong, their mental talents can make up for this.

Deity:
Silvanus is the True Neutral god of nature. He is also known as the Patron of Druids. His followers believe in the perfect balance of nature, and believe that nature's bounty is preferable to any other 'civilizing' method. They wear leather or metallic scale mail, constructed of leaf-shaped scales. Silvanus's symbol is an oak leaf.

Find out What D&D Character Are You?, courtesy ofNeppyMan (e-mail)

Περάσαν μέρες

Κι έτσι είπα να γράψω τίποτα γιατί μου έλειψε το blogάκι! Λοιπόν, θ'απογοητεύσω λίγο το Βάρδο και θ'αργήσω να σου πω τη γνώμη μου για το Glorianna. Είπα να κάνω ένα διάλειμμα από Moorcock γιατί πραγματικά ίδρωσα μέχρι να τελειώσω τις τελευταίες 20 σελίδες του Hawkmoon. Το χειρότερο σ'ένα βιβλίο, κατά τη γνώμη μου, είναι να γνωρίζεις την κατάληξή του σε σημείο που να μπορείς να διηγηθείς από μόνος σου την ιστορία. Πέθαναν αγαπημένοι μου ήρωες και δεν αισθάνθηκα τίποτα! Γεγονός τρομερό εφόσον έκλαιγα απαρηγόρητη όταν πέθανε ο Black στο Harry Potter and the Order of the Phoenix. Eternal Champion είναι ένας: Έλρικ! Και δεν αλλάζω γνώμη ακόμα και μετά τον Κόρουμ και τον Hawkmoon(πώς φαίνεται ποιες ιστορίες διάβασα στα Ελληνικά και ποιες στ' Αγγλικά, ε;). Αλήθεια, ο Ερεκόζε έχει καμιά δικιά του τριλογία; Ιδέα δεν έχω..

Τέλος των πάντων, ξεκίνησα το Gardens of the Moon(A Tale of the Malazan book of the Fallen) του Steven Erikson. Δεν καταλαβαίνω και πολλά πράγματα, είμαι ακόμα στην αρχή. Απ' αυτά που διάβασα υποθέτω σαν πρωταγονιστές τον Ganoes και την Tattersail, αλλά ακόμα δεν ξέρω ποιος είναι με ποιον, ποιος πολεμάει ποιον, ποιον συμπαθώ ή αντιπαθώ, πώς στο καλό λειτουργεί αυτή η μαγεία! Πολύ μπερδεμένα πράγματα αλλά και πολύ ενδιαφέροντα. Με το πάσο του πάει ο συγγραφέας ρε γαμώτο!

Χθες βράδυ είδα μία πρωτότυπη ταινία το The Jacket(Η πρώτη φορά που πέθανα). Δυστυχώς, δεν μπορώ να κάνω καμία κριτική χωρίς να πω τα πάντα, όπως συμβαίνει και με το 13ο Πάτωμα που είδα προχθές. Ας τις χαρακτηρίσω λοιπόν ταινίες επιστημονικής φαντασίας με εναλλακτική ατμόσφαιρα κι ας τ'αφήσουμε εκεί. Ίσως σήμερα πάω να δω το Charlie and the Chocolate Factory, remake μιας παλιότερης ταινίας(μπορεί και του '30) η οποία ήταν καταπληκτική! Απλά υπέροχη! Βασίστηκε σ' ένα παιδικό βιβλίο, το οποίο φαντάζομαι θα επανακυκλοφορήσει τώρα σε έκδοση με εξώφυλλο από την ταινία(ε, όπως και να το κάνουμε ένα βιβλίο με τη φάτσα του Johnny Depp θα πουλήσει κάμποσα αντίτυπα). Ελπίζω να μη μ'απογοητεύσει ο αγαπητός ηθοποιός. Απ' το trailer πάντως η ατμόσφαιρα φαίνεται μαγική. Δείτε και την παλιά για να έχετε ολοκληρωμένη άποψη!

Αχ!

Τι δουλειά έχω στην Αθήνα; Γιατί έρχομαι συνέχεια και βγαίνω απ' το πρόγραμμά μου, βάζω σε αναμονή την πραγματική μου ζωή και το παίζω τουρίστρια; Ιδέα δεν έχω. Ευτυχώς, την Κυριακή επιστρέφω στα μαγεμένα Γιάννενα, εκεί που εμφανίζονται οι ιδέες μου, που έχω την ησυχία που χρειάζομαι, εκεί που δεν υπάρχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που με μπερδεύουν.

Έχω ανάγκη την απομόνωση που μου προσφέρει το σπίτι μου, κι αυτό είναι λίγο θλιβερό. Αλλά μόνο έτσι κάνω αυτά που πραγματικά θέλω. Ευτυχώς απελευθερώθηκα πλέον! Σύντομα με πιο ενδιαφέροντα θέματα, όταν γυρίσω στη βάση μου.

What colour should your blog be?

Your Blog Should Be Purple

You're an expressive, offbeat blogger who tends to write about anything and everything.You tend to set blogging trends, and you're the most likely to write your own meme or survey.You are a bit distant though. Your blog is all about you - not what anyone else has to say.

What Color Should Your Blog or Journal Be?

Και σιγά που θα σ'ακούσω!

Test: Animal Personality

Your Animal Personality

Your Power Animal: Shark Animal You Were in a Past Life: Polar Bear You have a strong character - you are an aggressive, ambitious, go-getter. You were born to lead.

The Animal Personality Test

Το Γαλατικό χωριό και οι Άθλοι των Ηρώων

Το περί ου ο λόγος βιβλίο είναι ο Hawkmoon του Michael Moorcock. Δε λέω, η ιστορία μ'αρέσει και κάποιοι χαρακτήρες μ'ενδιαφέρουν πάρα πολύ: Count Brass, Huillam D'Averc, Flana. Ναι σ'αυτούς δεν περιλαμβάνεται ο Hawkmoon που ως πιστός Eternal Champion είναι όπου τον πάει ο άνεμος! Έτσι ήταν κι ο Corum αλλά γι'αυτό συνεχίζω να λατρεύω τον Elric. Έχει μια πολύ βασική διαφορά με τους υπόλοιπους. Ο Elric γνώριζε τη μοίρα του κι ήθελε πάση θυσία να ξεφύγει απ'αυτήν, να ζήσει, κι αυτό είναι το γεγονός που κάνει τη φιγούρα του τόσο τραγική. Οι άλλοι δύο είναι "βαρβάτοι" ήρωες της πατρίδας τους που ανακαλύπτουν σιγά-σιγά ότι ακολουθούν μια ανώτερη δύναμη, το πεπρωμένο τους το οποίο και αποδέχονται σχεδόν μοιρολατρικά.

Όσο για τον τίτλο...ε, με τι άλλο να παραλληλίσω το Karmag, την τελευταία μικρή περιοχή της Ευρώπης που αντιστάθηκε στην τεράστια δύναμη της Granbretan; Δεν θέλω να ξευτιλίσω την ιστορία αλλά, πέρα απ'τα πανταχού παρόντα πρωτότυπα artifacts, δεν έχει και κάτι το ιδιαίτερο ή πρωτότυπο.

Και οι άθλοι, αχ αυτοί οι άθλοι. Μοιάζει σαν ο συγγραφέας να είναι ο θεός που θα χαρίσει στον ήρωά μας την κάθαρση αφού αποδείξει την αξία του μέσα απ'τις παντός είδους δοκιμασίες. Έχουν κάποιο νόημα όλες αυτές οι "τυχαίες" μάχες; Αποσκοπούν κάπου και δίνουν κάτι παραπάνω στην ιστορία εκτός απ'το να γεμίζουν τις σελίδες;

Και δεν αναφέρομαι μόνο στον Moorcock. Βλέπω αυτά τα εμπόδια στα περισσότερα βιβλία ηρωικής φαντασίας, και υπάρχουν εκεί για να μας δείξουν πόσο γαμάτος είναι ο ήρωας. Έχω διαβάσει τους 12 άθλους του Ηρακλή, μου φτάνουν και μου περισσεύουν. Όλα μοιάζουν "εξωπραγματικά", δε δένουν με την "πραγματικότητα" του κόσμου που μας δίνει ο συγγραφέας. Ακούγεται, ίσως, λίγο γελοίο να μιλάω για "πραγματικότητα" στη φαντασία, αλλά στην ουσία αυτό που εννοώ είναι ότι δε βλέπω μια ταινία με καταπληκτικά εφέ. Διαβάζω ένα βιβλίο και γι'αυτό ζητάω κάτι πιο ουσιαστικό, χωρίς τις συνεχείς επικές μάχες(καλές είναι δε λέω, αλλά όχι κάθε δυο κεφάλαια). Κι απλά αναρωτιέμαι: αυτό είναι το fantasy; Ε, δεν το πιστεύω.

Για να μη μιλήσω για τις γυναίκες και το πώς τις χρησιμοποιεί ο, φίλτατος κατά τα άλλα, Moorcock. Απλές γλάστρες, ένα κίνητρο του ήρωα για να θέλει να ζήσει, ένα όμορφο διακοσμητικό μέσα στο τοπίο της σφαγής. Μόνη διαφορά κάνει η Flana στην οποία δυστυχώς αφιερώνεται πολύ λίγος χώρος.

Παρ'όλα αυτά, σχεδόν μαζοχιστικά, συνεχίζει να μ'αρέσει ο Moorcock. Ίσως γιατί μου χάρισε τον Elric, που είναι ο μόνος χαρακτήρας που λατρεύω ακόμα, μετά από τόσα χρόνια. Λέω να διαβάσω και μερικά από τα non-fiction που'χει γράψει. Έχω κολλήσει με την άποψή του για το Χάος, το Νόμο και την ισορροπία. Κι απ'ότι λέει κι ο ίδιος, έτσι ζει τη ζωή του. Παραπαίει απ'το ένα άκρο στο άλλο ψάχνοντας την ισορροπία. Καταπληκτικό!