New Blog

Έφτιαξα καινούριο blog στο wordpress - να το δοκιμάσω κι αυτό - Bring Out the Words. Εκεί σκοπεύω να γράφω μόνο στα αγγλικά. Για αρχή θα βάζω κάποια reviews, και σκέφτομαι να φτιάξω και μια σελίδα για flash fiction. Πιστεύω στη συνέχεια θα ξεφύγει καθώς θα προσθέτω κι άλλα πράγματα. Ίσως κάποιες παρουσιάσεις που θέλω να κάνω για βιβλιοπωλεία στο Λονδίνο. Θα δείξει.
Αυτό δεν θέλω να το παρατήσω, αλλά θα δώσω βάση στο άλλο blog - σκοπεύω να κάνω τουλάχιστον μια ανάρτηση την ημέρα.

Slim Pickings

I dreamed so much last night, I forgot to wake up and li(ea)ve.

the black book [The Night Circus by Erin Morgenstern]

It comes with no warning, no advertisment, nothing. You just turn your head, and there it is. You see it every day hence. It watches you through its black, white, red eyes. You pass it by, you stand in front of it. You don't have the courage yet to pick it up because you know, you know, you can never put it down again.

Your hand has the will you lack. It's tough, hard on the touch. You bring it closer, its aroma engulfs you, your eyes close and you're only a step away from leaving. Its black leaves beckon you ever closer. You open it.

Music, crystal, magical pours out of the pages. A ship made from books comes and sweeps you away from the ordinary, into the sea of magic that is the night circus.

Poppet takes you by the hand, Widget is offering you story-bottles, Celia laughs at your illusion, Marco ever silent in the background. You stroll around the many paths of the black and white circus, searching for some red scarf and you know, you know, you're home at last.

You hold the Night Circus by Erin Morgenstern.

Κι η ελληνική έκδοση από τις εκδόσεις Πλατύπους (greek edition by Platypous publishing):

Μοναχικός καβαλάρης ιππεύει λέξεις

Πφ! Εργασίες, μεταπτυχιακά, εξετάσεις, διάβασμα, ταξίδια πέρα-δώθε (παλιά ήταν Λάρισα-Γιάννενα, Γιάννενα-Αθήνα, μετά Αθήνα-Λάρισα-Φλώρινα και τούμπαλιν). Αναρωτιέμαι καμιά φορά γιατί αυτο-βασανίζομαι συνέχεια; Βαρέθηκα, κουράστηκα, σιχάθηκα πια! Είμαι στην τελική ευθεία: γράφω την πτυχιακή μου. Κι όταν λέω γράφω, εννοώ ότι βασανίζομαι καθημερινά μπροστά απ' την οθόνη του υπολογιστή, αισθάνομαι τύψεις όταν βγαίνω έξω ή όταν δεν μένω σπίτι μου, όταν διαβάζω για ευχαρίστηση κι όχι για εργασία. Κι όταν φεύγω απ' το σπίτι πάω στην δουλειά όπου προσπαθώ να σταματήσω να σκέφτομαι τι θα γράψω όταν γυρίσω σπίτι. Εφιάλτης.

Διαβάζω εδώ και μήνες - με μεγάλα διαλείμματα είναι η αλήθεια - την Μεταποικιακή Θεωρία του J.C. Young. Ιστορικό βιβλίο, πολύ ενδιαφέρον, μια υπέροχη εισαγωγή στα θέματα που με ενδιαφέρον. Κατά πόδας περιμένουν - όχι τόσο υπομονετικά - τα Location of Culture του Homi K. Babha, Orientalism του Edward Said, Το Δεύτερο Φύλο της Σιμόν ντε Μποβουάρ και πολλά πολλά άλλα. Χαίρομαι που τα έχω και βρίσκονται στη βιβλιοθήκη μου, αλλά με αγχώνουν κιόλας γιατί είναι σαν να με κατηγορούν που δεν τα έχω διαβάσει ακόμα. Μια μέρα πρέπει να πάψω να ακούω τις φωνές από τα ράφια.

Πολύ θα ήθελα να έπαιρνα χάπια. Ή να έχω μια - ιατρική - δικαιολογία για να παίρνω χάπια. Ή τονωτικά. Κάτι τέλος πάντων που θα με κρατάει ήρεμη αλλά συνάμα και ενεργητική. Κάτι που θα εξωθήσει τον εγκέφαλό μου να μπει σε overclocking mode, κάτι που συμβαίνει σπανίως από μόνο του. Να χαθώ στις σκέψεις μου, να μη με νοιάζει τίποτα, ούτε νοίκι, ούτε δουλειά, ούτε ΔΕΗ, nada.

Σε μια πιο ευχάριστη νότα, τέλειωσα πριν λίγες μέρες τα δύο πρώτα βιβλία της τελευταίας τριλογίας της Robin Hobb, Dragon Keeper και Dragon Haven. Το τελευταίο, Dragon City, βγαίνει σε μερικές μέρες αλλά λέω να περιμένω την χαρτόδετη έκδοσή του, γαμώτο. Αυτή η συγγραφέας μέσα σε διάστημα ενός έτους έγινε από τις πιο αγαπημένες μου. Μετά την τριλογία Farseer, πέρασα στην Liveship Traders και την Tawny Man trilogy και τώρα με την τελευταία, είμαι πεπεισμένη ότι δεν υπάρχει καλύτερο για μένα από επική φαντασία, κλασική σε πολλά σημεία και τόσο φρέσκια σε άλλα. Διάβασα επίσης το διήγημα No Woman Born της C.L. Moore, το οποίο ήταν υπέροχο. Μία από τις πρώτες "υβριδικές" ιστορίες για την αποξένωση του ανθρώπου και τη σημασία του σώματος στη γυναικεία επιστημονική φαντασία.

Μια καληνύχτα.

Αναφερόμενα Έργα:

Μεταποικιακή Θεωρία-J.C. Young

The Location of Culture-Homi K. Babha

Orientalism-Edward Said

Το Δεύτερο Φύλο-Σιμόν ντε Μποβουάρ

The Rain Wild Chronicles-Robin Hobb:

1. Dragon Keeper

2. Dragon Haven

3. Dragon City

The Farseer Trilogy-Robin Hobb:

1. Assassin's Apprentice

2. Royal Assassin

3. Assassin's Quest

The Liveship Traders-Robin Hobb:

1. Ship of Magic

2. The Mad Ship

3. Ship of Destiny

The Tawny Man Trilogy-Robin Hobb

1. Fool's Errand

2. The Golden Fool

3. Fool's Fate

The Best of C.L. Moore

Do I have to?

Do I have to be called a heterosexual if I enjoy sex with men?

Do I have to be called a lesbian if I enjoy sex with women?

Do I have to be a bisexual if I want the person not the gender?

Do I have to feel powerless if I am a woman?

Do I have to be insulted if called a feminist with disdain?

Do I have to prove I'm competent every step of my way?

Do I have to be recognised by society so to be happy?

Do I have to shout every time I wanna be heard?

Do I have to surprise everyone with my intelligence?

Do I have to be a whore if I enjoy sexual intercourse?

Do I have to be a virgin or a prude to be esteemed by men?

Do I have to be a lesbian to be a feminist?

Do I have to be a feminist to be a woman?

Do I have to be ugly to want to learn as much as possible?

Do I have to be beautiful to be called a woman?

Do I have to have a penis to thrive in politics?

Do I have to be black to know how I feel enslaved?

Do I have to be white to be privileged?

Do I have to accept borders to experience the world?

Do I have to be masculine to defend myself?

Do I have to be feminine to be loved and cherised?

Do I have to be a mother to feel fullfilled?

Do I have to be a housewife to have a nice home?

Do I have to be a refugee to feel an outsider?

Do I have to have a country to be a human?

Do I have to feel guilty every time I speak the truth?

Do I have to be an alien in my body, my soul, my country, my species?

I don't.
          Do I?
                  I don't.

Εργασία για Μάθημα στη "Δημιουργική Γραφή"

Είναι για το μεταπτυχιακό μου και θέλησα να το μοιραστώ κι από δω. Δεν θέλω "κακόβουλα" σχόλια :-P

Equilibrium

But I, being poor,

have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet; 

Tread softly because you tread on my dreams.

Yeats

Το βιντεάκι έχει spoiler απ' την ταινία, αν δεν την έχετε δει μόλις τελειώσει το ποίημα κλείστε το!

Απολαυστικός, πάντα.

Τώρα και Αμαζόνα!

Ο τίτλος είναι link για ένα αρθράκι που φέρει το όνομα "Οι Αμαζόνες στο Διαδίκτυο". "Έρευνα" (ας πούμε) για τη γυναικεία δραστηριότητα σε blogs και ιστοσελίδες. Όταν είδα το mail που με παρέπεμπε στο άρθρο σκέφτηκα "χα,χα, λες να ανήκω κι εγώ στις αμαζόνες;". Λίγο μετά επιβεβαιώθηκα, αφού υπήρχε και απόσπασμα δικού μου κειμένου.

Πήγα να σχολιάσω το περιεχόμενο, αλλά μετάνιωσα. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Οι Μεγάλοι Κλασσικοί

Και τσαντίζομαι (με ν παχύ) καθώς αναλογίζομαι την μεγαλοσύνη και την ανωτερότητα των μεγάλων συγγραφέων, των αριστουργηματικών τους πονημάτων, της ηθικής τους και της ανηθικότητάς τους. Άνθρωποι ανεβασμένοι στο βάθρο ημίθεων, ανέγγιχτοι απ' το χρόνο, με άφεση απ' τις απανταχού κριτικές. 

Όχι, όχι, δεν έχεις δικαίωμα να πεις ότι δεν σ' αρέσει ο Τζόυς, ότι βρίσκεις τον Προυστ βαρετό, ότι φαντάζεσαι τον Στεντάλ σφιχτοκώλη και τον Φρόυντ (ε, λογοτεχνία δεν είναι, αλλά τόσα έγραψε ο έρμος) πρωκτικό. Ότι βαριέσαι ελεεινά να διαβάζεις 30 σελίδες να περιγράφουν τις καμπάνες και τις κολόνες στην Παναγία των Παρισίων. 

Μου αρέσει η Βιρτζίνια Γουλφ. Έχει κάτι... ξεχωριστό. Η κοινωνική ετικέτα που της επιβάλλεται αντιμάχεται συνεχώς με την θέλησή της να σπάσει τα πεπραγμένα, τα δεδομένα. Σκανδαλιστική σχεδόν, μιλώντας για πράγματα που σ' εμάς φαίνονται απολύτως φυσιολογικά κι αποδεκτά, νιώθεις και καταλαβαίνεις την αγωνία της, σχεδόν σοκάρεσαι απ' όσα λέει. Διεισδύει στις εσωτερικές σκέψεις αντρών-γυναικών (και στα ενδιάμεσα), αποτυπώνει την ανθρώπινη φύση όλων τους. Τη μια στιγμή τους εξιδανικεύει την άλλη τους δίνει μια σφαλιάρα στον εγωισμό τους και τους τσακίζει χάμω. 

Συνειδητοποίησα ότι ο Neil Gaiman στη συλλογή διηγημάτων και ποιημάτων του Smoke and Mirrors, έχει πολύ έντονο το στοιχείο του Μοντερνισμού. Και το κατάλαβα αυτό, γιατί μόλις έμαθα ποιος είναι ο κύριος Μοντερνισμός. Θεωρείται δε ότι εμείς είμαστε στο Μεταμοντέρνο τώρα, που ανάθεμα κι αν υπάρχει επαρκής ορισμός γι' αυτό - μπορεί απλά να μην έχω καταλάβει εγώ. Changes, Virus, The Case of the Departure of Miss Finch, Queen of Knives, White Road είναι μερικές απ' τις ιστορίες του που θα μπορούσες - υποθετικά και αυθαίρετα από μέρους μου πάντα - να κατατάξεις ως μοντερνιστικά (ενίοτε αναφέρεται και ως νεωτερισμός). 

Επισταμένη μελέτη πλέον τα αναγνώσματά μου, και καλό και κακό. Καλό γιατί αλλάζω σιγά-σιγά, μεταμορφώνομαι. Κακό γιατί δεν έχω πλέον την πολυτέλεια της απλής, καθαρής διασκέδασης. Την έχω δηλαδή και βρίσκεται στο δεύτερο απ' τα καινούρια μου ράφια (το 1ο που βιθώθηκε) και λέγεται The Novice και The High Lord, το 2ο και 3ο βιβλίο του Black Magician Trilogy της Trudi Canavan. Κι αντιστέκομαι σθεναρά στην τάση να τ' ανοίξω και να τα ρουφήξω και να χαθώ στη μαγεία τους γιατί πρέπει - πρέπει! - να τελειώσω πρώτα άλλα πιο "σημαντικά".

Λογοτεχνική καταπίεση και αναγνωστικό άγχος. Ουφ! 

Αναφορές:

James Joyce - Οδυσσέας

Marcel Proust - Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο

Stendhal (Henri Beyle) - Το Κόκκινο και το Μαύρο

Sigmund Freud - Εισαγωγή στην Ψυχανάλυση

Virginia Woolf - Η Κυρία Ντάλογουεη

Neil Gaiman - Smoke and Mirrors

Trudi Canavan - The Black Magician Trilogy 

Αυτοπροβολή

Μανία με τους πομπώδεις τίτλους!

Έχει ξεκινήσει ένας πόλεμος στο φόρουμ - δε λέω σε ποιο, αυτονόητο - και δεν έχω καταλάβει το γιατί. Δηλαδή, καταλαβαίνω αλλά είναι αυτό το παράλογο του παραλογισμού και η έλλειψη λογικής που κάνει τα μάτια μου να φέρνουν σβούρες μέσα στο κεφάλι μου από την απορία και μόνο. Γιατί παίρνουμε τόσο στα σοβαρά τον εαυτό μας; Γιατί μόνο αυτό έχουμε, μάλλον.

Διαβάζω δοκίμια για την αυτοβιογραφία - για τη σχολή μου - κι αναρωτιέμαι. Γιατί τόση ανάγκη για αυτοπροβολή; Είναι ελάχιστοι οι συγγραφείς - δε θα πιάσω τους υπόλοιπους, βαριέμαι - που δεν έχουν γράψει ή δεν πρόκειται να γράψουν την αυτοβιογραφία τους. Κι είναι επίσης ελάχιστοι οι νέοι συγγραφείς, και κάποιοι "εξελιγμένοι" παλαιότεροι, που δεν έχουν προσωπικό blog ή ιστοσελίδα.

Κι εγώ προφανώς. Γράφουμε, αρχικά, γιατί δε γίνεται να μη γράψουμε, δε γίνεται να κρατήσουμε μέσα μας όλες αυτές τις σκέψεις. Το έρμο κεφαλάκι θα εκραγεί μια ώρα. Στη συνέχεια όμως αλλάζουν τα κίνητρά μας. Γράφουμε με μιαν ελπίδα, να διαβαστούμε, να γίνουμε γνωστοί, ν' αφήσουμε το στίγμα μας στον κόσμο, να κάνουμε τη διαφορά.

Και τι απογοήτευση, αλήθεια, όταν ανακαλύπτεις ότι όχι μόνο δεν κάνεις τη διαφορά αλλά κι αν σταματήσεις να γράφεις δε θα γίνει και τίποτα το τραγικό. Στον έξω κόσμο, σε σένα μέσα σου θα γίνει. Πέρα από πέντε-δέκα άτομα, το πολύ, που τους αρέσει το γράψιμό σου ή που απλά τους αρέσεις εσύ, δε θα στενοχωρηθεί κανείς. Κανείς δε θα νοιώσει αυτό το κενό που άφησες πίσω σου, πολύ απλά γιατί το κενό θα καλυφθεί αμέσως, απ' τον επόμενο και μεθεπόμενο. Ή από τον προηγούμενο, δεν παίζει ρόλο.

Γιατί συνεχίζεις λοιπόν; Γιατί όταν ήσουν μικρή/ός οι γονείς σου είπαν ότι έχεις ταλέντο. Γιατί στο δημοτικό ο δάσκαλός σου είπε ότι θα πας μπροστά. Γιατί στο πανεπιστήμιο μια καθηγήτρια είπε περιμένω να πιάσω στα χέρια μου το βιβλίο σου. Γιατί κάποιοι συγγραφείς είπαν νεολογίστικα το 'χεις. Κι εσύ σαν μαλάκας τους ακούς, και πιστεύεις, και ελπίζεις, κι ονειρεύεσαι, μέχρις ότου γεράσεις και δεν έχεις κάτι άλλο να περιμένεις. Τα χαρτιά στοιβάζονται δίπλα απ' το γραφείο σου, το laptop πιάνει σκόνη σε μια γωνιά, αράχνες και κατσαρίδες κατακλύζουν τις ατέλειωτες ιστορίες σου. Ανολοκλήρωτες, μισές, κενές. Χαρακτήρες που έπλασες κι έπειτα παράτησες, γιατί βαρέθηκες, κουράστηκες. Και μήπως τι φταίνε αυτοί που έπεσαν σ' έναν οκνηρό συγγραφέα; Τι φταίνε που εσύ δεν έχεις το σθένος να συνεχίσεις; Γιατί να μείνουν για πάντα στην αφάνεια;

Έτσι το διάλεξες. Έχεις κουράγιο να αλλάξεις το μέλλον;

Το παιχνίδι της ζωής

Σίγουρα το έχω ξαναπεί, άλλωστε μου αρέσει η επανάληψη, ίσως όμως όχι εδώ. Κι αν όμως το 'χω ξαναπεί, τι πειράζει (ποιος κοιτάει τα παλαιότερα αφού);

Κι είναι πράγματι ένα παιχνίδι ή τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ. Από τότε που μετακόμισα στην Αθήνα, με συγκάτοικο, στο όμορφο κουκλίστικο σπιτάκι μας (γούτσου μωρέ) είμαι συνεχώς με την εντύπωση ότι παίζω. Κάποιο παιχνίδι, στο θέατρο, σε ταινία, σε βιβλίο. Όχι, μη φοβάσαι, δε θα μιλήσω πάλι για πρόσωπα και προσωπεία και μάσκες και ρόλους και τα σχετικά, αυτό στα δεκαεπτά. Τώρα δα, στα εικοσιέξι και κοιτάζοντας τα τριάντα (γεια σας τριάντα να μείνετε εκεί που είστε, δεν έρχομαι κοντά σας λέω!), η σκέψη μου δεν έγινε πιο ώριμη και μεστή, μόνο μειάστηκε από την αυτολογοκρισία και το φόβο της απόρριψης.

Αυτό είναι άσχετο με το αρχικό θέμα βέβαια αλλά δε βρήκα ακόμα το στόχο μου. Ξυπνάω που λες κάθε μέρα (ευτυχώς δεν το ξέχασα ποτέ), ανοίγω το ντουλαπάκι, φτιάχνω καφεδάκι. Στο σπιτάκι το ωραίο, μην ξεχνιόμαστε. Αν δουλεύω πρωί, την κοπανάω τρέχοντας. Αν είμαι απογεματινή, αράζω στο pc (ώπα και ρίμα η δικιά σου!). Πίνω καφέ, καπνίζω τσιγάρα, χαζεύω στο net. Γράφω κιόλας - αμέ, τι με πέρασες. Προσπαθώ δηλαδή, γιατί η υπομονή μου είναι μειωμένη. Παίρνω και κανά τηλεφωνάκι.

Οκ, ώρα για δουλειά: καλημέρα-καλησπέρα. Στη μία που πηγαίνω εσπέρα θεωρείται, αλλά ας συγχωρήσουμε τον κόσμο που μέχρι τις πέντε λέει ακόμα καλημέρα - το χειμώνα που νυχτώνει νωρίς, γιατί το καλοκαίρι και μέχρι τις 8 μη σου πω. Να μη στο πω. Αφήνω πραγματάκια, γδύνομαι (όχι εντελώς, δε δουλεύω σε στριπτιτζάδικο), παίρνω βαθιά ανάσα και βουτάω στην εργασιακή πισίνα. Το καλό είναι ότι μ' αρέσει η δουλειά μου. Πουλάω βιβλία, ενίοτε και ιδέες αλλά δε με πληρώνουν οι μαλάκες. Μιλάω με τον κόσμο, τους λογικούς και συζητήσιμους μόνο, στους άλλους στεγνή εξυπηρέτηση και άμα. Πιάνουμε βαθυστόχαστες συζητήσεις με τους συναδέλφους κι έπειτα τις ευτελίζουμε παντελώς για να περάσει η ώρα. Κάνουμε εξομολογήσεις, λέμε κουτσομπολιά, κάπου-κάπου και ψυχοθεραπεία γίνεται: κλασικές καταστάσεις. Μίση και πάθη, συμπάθειες και εμπάθειες, όπως παντού. Κάθε μέρα και άλλα. Ωσάν καινούρια διασκεδάζω, ελπίζω να μην αλλάξει αυτό.

Σχολάω, φεύγω, γεια σας. Θα ξαναγυρίζω άραγε, κανείς δεν ξέρει. Υποθέσεις μόνο γίνονται. Έπονται οι επιλογές: το αγόρι μου, η κολλητή μου, η συγκάτοικός μου, οι λοιποί φίλοι μου; Κάθε μέρα αποφασίζουμε, ανάλογα με τις ανάγκες όλων. Ποιον κόβεσαι να δεις; Ποιος σκίζεται για να σε δει. Οι παράμετροι άπειρες. Μαρυγορώ όμως...

Κάθε φορά που οδηγώ αυτοκίνητο - που παρεμπιπτόντως κατά τη μανούλα ήταν η πρώτη λέξη που είπα -, σπάνια δηλαδή, είμαι σαν σε οθόνη arcade: στρίβω τιμονάκι, στρίβει αυτοκινητάκι. Πατάω κουμπάκι, ανάβει φωτάκι. Σβήνει η μηχανή, βρίζουν αυτόν με το Ν. Το καλύτερο μου το είχε πει ένας στο Χαλάνδρι, που προσπαθούσα να οδηγήσω (σε ευθεία παρακαλώ) το απίστευτα σκληρό του-του της Μαριλούς, τον Προκόπη. "Μάθε πρώτα να οδηγείς και μετά πάρ'το", μου λέει. "Αν δεν οδηγήσω, ρε παπάρα πώς θα μάθω", απήντησα εγώ. Αλλά δεν άκουσε ο κύριος, η παπαριά λόγω ποσότητος είχε γίνει μάζα κεριού που βούλωσε τ' αυτιά του. Είναι ρε γαμώτο, που μερικοί άνθρωποι γεννιούνται οδηγοί. Εμένα με ρώτησαν, πριν βγω απ' τη μήτρα, ποια μοναδική ικανότητα θα ήθελα να έχω κι απάντησα "θέλω να λέω και να γράφω τις καλύτερες πίπες του κόσμου, μπορώ;" "Μπορείς," είπε μια μπάσα φωνή (αυτή που κάνει τα σποτάκια για τα trailer ταινιών) κι ευθύς με ρίξανε στο βούρκο. Μαλακία, δεν είπα οδήγηση η χαζή...

Κάπου εδώ, λέω να φύγω. Δεν είμαι και καλή στην αποφώνηση, ψάχνω εντυπωσιακό κλείσιμο και βρίσκω χλιαρό κάτω του μετρίου. Γι αυτό κλέβω και την αγαπημένη μου φράση:

Thank you and Goodnight!

Τυροπιτάκια (κατ.)

Ξύπνησα το πρωί, με τρελό πονοκέφαλο. Είχα ανάγκη από nescafeΐνη, μόνο που δεν υπήρχε. Είχε από έναν άλλο καφέ - τον καλό που λέει η φίλη μου - και τι να κάνω; Τον ήπια. Μόνο που εγώ στον καφέ, το ζεστό, βάζω κι ένα παγάκι - να μπορώ να τον πιω αμέσως. Άνοιξα την κατάψυξη κι εκεί βρίσκονταν, τα κατεψυγμένα τυροπιτάκια, που χρησιμοποιούμε συνήθως για πρωινό.

Ο Αντωνάκης, όταν μας επισκεπτόταν Αθήνα, μας φρόντιζε. Μας χάιδευε τα μαλλάκια όταν ξερνούσαμε απ' τα ξύδια που ο ίδιος μας είχε πείσει να πιούμε - ναι, ναι, έπρεπε να μας πείσει κιόλας.. Μας ξυπνούσε το πρωί γλυκά, φτιάχνοντας καφέ, μιλώντας χαμηλόφωνα αλλά με απίστευτη όρεξη (πού την έβρισκε;). Και μας έψηνε τα τυροπιτάκια. Που πάντα καιγόντουσαν, κανείς δεν έδινε σημασία την ώρα που πίναμε τον καφέ μας και λέγαμε τις πρωινές χαζομαρίτσες.

Είδα τα τυροπιτάκια σήμερα κι ήθελα να κλάψω. Ήθελα να πω στη φίλη μου τι θυμήθηκα, αλλά δεν είχα το κουράγιο, γιατί να της χαλάσω τη μέρα; Κι ελπίζω να μην το διαβάσει καμιά τους αυτό, είναι κρίμα.

Έχω ανάγκη να μιλάω για κείνον, κι όποιος δεν έχει καταλάβει μέχρι τώρα ότι ο Αντώνης μου έχει πεθάνει, είναι απλά ηλίθιος. Δε θα μου ξαναφτιάξει τυροπιτάκια, δε θα μου ξαναχαϊδέψει τα μαλλιά, δε θα μου ξανασπάσει τα νεύρα με τις καπιταλιστικές του μαλακίες και την εγωπάθειά του.

Και αν αναρωτιέται κανείς γιατί να πρέπει να τον ενδιαφέρουν τα τυροπιτάκια, δεν έχω κάτι να πω. Τον αγαπώ και θέλω να του πω αντίο, αλλά δε θέλω...

Υ.Γ: Άραγε κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο απίστευτο; Πιο σουρεάλ, λιγότερο αληθινό.

Νεκρανάσταση ή απλές εκλάμψεις;

Μάλλον το δεύτερο. Κι εκεί που πίστευες ότι πάει, το χάσαμε το καμμένο κοριτσάκι, εξαφανίστηκε στην τσιχλόφουσκα που φούσκωνε με κόπο και δάκρυα τόσα χρόνια (σιγά καημένη), πνίγηκε σ' ένα κόσμο ανούσιων εμπειριών και παιχνιδιών, την κατάπιε το μεγάλο κήτος του κράτους της κοινωνίας και του κομφορμισμού (έλεος!), την σκότωσαν οι γκανγκστερικές φυλές του κέντρου της Αθήνας (κάτι ματ και κάτι κουκούλες κυκλοφορούν μόνο, μη φανταστείτε) και το χειρότερο! ότι έχασε τη θέλησή της και την έμπνευσή της να γράφει (πού πα ρε!) ΤΣΟΥΠ να σου την πάλι, να λέει το μακρύ της και το κοντό της και δη στο τρίτο πρόσωπο (ευτυχώς είναι ενικός αριθμός).

Όχι, μην αναρωτιέσαι γιατί συνεχίζεις να διαβάζεις, είσαι άξιος της μοίρας σου. Σαν κι όλους εμάς (κοινωνική αλληλεγγύη παιδάκι μου) χαζοπερπατάς - galavanting ήθελα να γράψω αλλά σέβομαι την καταγωγή μου - στα σοκάκια του διαδικτύου ελπίζοντας να βρεις ένα νόημα σ' όλη αυτή τη μούχλα. Μη με παρεξηγείς, δεν έχω κάτι εναντίον της μούχλας. Όπως έλεγα και σε μια φίλη όταν επέμενε να βγω Πέμπτη/Παρασκευή/Σάββατο βράδυ (άκουσον άκουσον) στα φοιτητικά Γιάννενα: όλοι έχουν δικαίωμα στη μούχλα!

Αποφάσισα ότι τα πολιτικοφιλοσοφικοϊστορικά κείμενα μου κάνουν κακό. Με ξυπνάνε από τον χουχουλιάρικο λήθαργό μου κι αρχίζω μετά να απαιτώ δικαιώματα, να παλεύω για κάτι καλύτερο (μισθό, συνθήκες εργασίας, ποιότητα ζωής), να χρωματίζω την αντίληψή μου με ισχυρές δόσεις πραγματικότητας. Καλά, μην τρελαθούμε, δεν άρχισα να βλέπω και ειδήσεις.

Και κάπου εδώ πρέπει να αναφέρω το βιβλίο που με συγκλόνισε τον τελευταίο καιρό: Η Ψυχή του Ανθρώπου στο Σοσιαλισμό του Oscar Wilde. Και ίσως είναι αρκετό να πω απλά το όνομα του συγγραφέα, αλλά αν δεν είναι να δηλώσω απλά ότι ο άνθρωπος κατοικεί μέσα στα κεφάλια μας. Δεν ήταν απλά μπροστά, ήταν και πίσω και στο πλάι, πολύπλευρος, πολυεπίπεδος, απλά γαμάτος!

σελ 41: ...Μεγάλες προσδοκίες γεννήθηκαν κάποτε για τη δημοκρατία. Αλλά η δημοκρατία σημαίνει απλά το ξυλοφόρτωμα του λαού. από το λαό για το λαό. Είναι εξακριβωμένο. Και πρέπει να πω ότι ήταν καιρός, γιατί κάθε εξουσία εξευτελίζει εντελώς. Εξευτελίζει αυτούς που την ασκούν και εξευτελίζει αυτούς πάνω στους οποίους ασκείται. Όταν χρησιμοποιείται βίαια, ολιστικά και αδίστακτα, παράγει ένα καλό αποτέλεσμα, δημιουργώντας, ή αναδεικνύοντας σε κάποιο βαθμό, το πνεύμα της εξέγερσης και τον Ατομικισμό που θα τη σκοτώσει. Όταν εφαρμόζεται με κάποιο βαθμό ευγένειας και συνοδεύεται από δώρα και ανταμοιβές, διαφθείρει τρομερά. Ο λαός, σε αυτή την περίπτωση, έχει λιγότερη συναίσθηση της φρικτής πίεσης που του ασκείται και γι' αυτό συνεχίζει τη ζωή του σε ένα είδος χυδαίου βολέματος, σαν ζώο που το χαϊδεύουν, χωρίς ποτέ να αντιλαμβάνεται ότι πιθανώς σκέφτεται τις σκέψεις άλλων ανθρώπων, ότι ζει με τους κανόνες άλλων ανθρώπων, φορώντας, στην ουσία, αυτά που κάποιος θα μπορούσε να αποκαλέσει ρούχα άλλων ανθρώπων από δεύτερο χέρι και ποτέ δεν είναι ο εαυτός του έστω και μια στιγμή. "Αυτός που θα ήθελε να είναι ελεύθερος", λέει ένας ωραίος στοχαστής, "δεν πρέπει να προσαρμόζεται". Και η εξουσία, δωροδοκώντας τους ανθρώπους για να προσαρμόζονται, παράγει ένα χονδροειδές είδος υπερτροφικής βαρβαρότητας ανάμεσά μας...

Η Ψυχή του Ανθρώπου στο Σοσιαλισμό, Όσκαρ Ουάιλντ, Στοχαστής

Κυκλοφορεί κι από τις εκδόσεις Σοκόλη και ίσως κι από τον Ελεύθερο Τύπο (ίσως είναι εξαντλημένο στον τελευταίο).

Which Fantasy Writer Are You?

Your result for Which fantasy writer are you?...

Philip Pullman (b.1946)

7 High-Brow, -23 Violent, 23 Experimental and 31 Cynical!

Congratulations! You are High-Brow, Peaceful, Experimental and Cynical! These concepts are defined below.

Philip Pullman was already a prominent author of children's books when he published his most praised work to date, the trilogy known as His Dark Materials (1995-2000). In this work, set both in parallel worlds and our own, Pullman made a courageous attempt to write a book for young readers which incorporated a whole vision of the universe, as well as a discussion of ethical issues. He managed to combine this with a burst of thought-provoking and entertaining imagination, bringing to life a Europe where the church is still in control, "souls" that have been externalised as animal presences, intelligent, sentient polar bears and much more. The series have been described as a sort of "anti-Narnia", as Pullman's attempt to write an updated variant of the kind of books C S Lewis, whom Pullman has criticized for having racist, misogynic and preaching tendencies, wanted to write. His Dark Materials has also spawned some controversy among Christians, who see the the work as an attack against Christianity, Pullman being one of Britain's most outspoken atheists. Other Christians have, however, claimed to have found spirituality in the books.

Either way, Pullman's combination of renewal and expansion of the genre, his profound messages on the value of life and his refusal to under-estimate his young readers' ability to see life as it is makes Pullman one of the most interesting and important writers of modern fantasy.

You are also a lot like Tove Jansson.

If you want something some action, try Gene Wolfe.

If you'd like a challenge, try your exact opposite, J R R Tolkien.

Your score

This is how to interpret your score: Your attitudes have been measured on four different scales, called 1) High-Brow vs. Low-Brow, 2) Violent vs. Peaceful, 3) Experimental vs. Traditional and 4) Cynical vs. Romantic. Imagine that when you were born, you were in a state of innocence, a tabula rasa who would have scored zero on each scale. Since then, a number of circumstances (including genetical, cultural and environmental factors) have pushed you towards either end of these scales. If you're at 45 or -45 you would be almost entirely cynical, low-brow or whatever. The closer to zero you are, the less extreme your attitude. However, you should always be more of either (eg more romantic than cynical). Please note that even though High-Brow, Violent, Experimental and Cynical have positive numbers (1 through 45) and their opposites negative numbers (-1 through -45), this doesn't mean that either quality is better. All attitudes have their positive and negative sides, as explained below.

High-Brow vs Low-Brow

You received 7 points, making you more High-Brow than Low-Brow. Being high-browed in this context refers to being more fascinated with the sort of art that critics and scholars tend to favour, rather than the best-selling kind. At their best, high-brows are cultured, able to appreciate the finer nuances of literature and not content with simplifications. At their worst they are, well, snobs.

Violent vs. Peaceful

You received -23 points, making you more Peaceful than Violent. This scale is a measurement of a) if you are tolerant to violence in fiction and b) whether you see violence as a means that can be used to achieve a good end. If you aren't, and you don't, then you are peaceful as defined here. At their best, peaceful people are the ones who encourage dialogue and understanding as a means of solving conflicts. At their worst, they are standing passively by as they or third parties are hurt by less scrupulous individuals.

Experimental vs. Traditional

You received 23 points, making you more Experimental than Traditional. Your position on this scale indicates if you're more likely to seek out the new and unexpected or if you are more comfortable with the familiar, especially in regards to culture. Note that traditional as defined here does not equal conservative, in the political sense. At their best, experimental people are the ones who show humanity the way forward. At their worst, they provoke for the sake of provocation only.

Cynical vs Romantic

You received 31 points, making you more Cynical than Romantic. Your position on this scale indicates if you are more likely to be wary, suspicious and skeptical to people around you and the world at large, or if you are more likely to believe in grand schemes, happy endings and the basic goodness of humankind. It is by far the most vaguely defined scale, which is why you'll find the sentence "you are also a lot like x" above. If you feel that your position on this scale is wrong, then you are probably more like author x. At their best, cynical people are able to see through lies and spot crucial flaws in plans and schemes. At their worst, they are overly negative, bringing everybody else down.

Take Which fantasy writer are you? at HelloQuizzy

"Διάσημες" αναγνώσεις

Η Ursula K. Le Guin διαβάζει αποσπάσματα από το A Wizard of Earthsea. Συμπαθέστατη, δε την είχα ξαναδεί. Δεν ξέρω γιατί, αλλά όταν τα διαβάζουν οι ίδιοι οι συγγραφείς σου δίνουν μια άλλη αίσθηση. Βέβαια, πάντα προτιμώ να διαβάζω μόνη μου, αλλά αν ο αφηγητής "δώσει" καλά την αίσθηση και ατμόσφαιρα του βιβλίου, τότε ζεις μια εμπειρία μοναδική.

Κι εδώ είναι όλα τα κεφάλαια του Graveyard Book του Neil Gaiman, διαβασμένα απ' τον ίδιο στο videotour που έκανε για την προώθηση του βιβλίου. Είναι απίστευτα απολαυστικός. Το χιούμορ της ιστορίας συνάδει υπέροχα με το παρουσιαστικό και τον τόνο της φωνής του. Μου άρεσαν πολύ και οι χρωματισμοί και οι αλλαγές στη φωνή του, για να διαχωρίσει τους χαρακτήρες.

Απολαύστε!

Μονοθέσιες Σχέσεις

Βγήκαμε χθες βράδυ να γιορτάσουμε το χωρισμό μιας φίλης. Να τον γιορτάσουμε ή να τον ξεπεράσουμε, όπως το πάρει κανείς. Ήταν μαζί δύο χρόνια, αν και απ' τους πρώτους 6 μήνες εκείνη είχε αμφιβολίες. Καταλήξαμε κάποια στιγμή να λέμε πώς οι γυναίκες, όταν αμφιβάλουν, κάθονται σε μια σχέση έως ότου ξεκαθαρίσουν τα πράγματα εν αντιθέσει με τους άντρες που αντιδρούν πριν καταλάβουν πραγματικά τι παίζει. Το ξέρω, οι γενικεύσεις δεν είναι καλές, ούτε εμένα μ' αρέσουν. Πιο πολύ γιατί βασίζονται σ' ένα περιορισμένο δείγμα ανθρώπων. Πέντε-έξι παραδείγματα από προσωπική μου εμπειρία, 5-6 κάποιου φίλου/φίλης και πάει λέγοντας. Αλλά κάντε μου τη χάρη για λίγο, πίναμε τσίπουρα άλλωστε.

Αφού τριγυρίσαμε σ' όλο το Γκάζι και ψάξαμε όλα τα club στην Πειραιώς - δεν υπήρχε τίποτα ανοιχτό - καταλήξαμε στο δρόμο για τα σπίτια μας. Στο αυτοκίνητο η φίλη μου σχολίασε αρνητικά το ότι δεν της έστειλε ούτε ένα μήνυμα. Είπε ότι μάλλον δεν ήταν του είδους η σχέση που εκείνη νόμιζε ή ότι κατά πάσα πιθανότητα βρήκε άλλη. Τσατίστηκα πάρα πολύ! Ήθελε να χωρίσει, του έκανε τη ζωή δύσκολη κι όμως και πάλι έβρισκε λόγους να τον κατηγορήσει. Ίσως για να μην αισθάνεται άσχημα, ποιος ξέρει. Αλλά πραγματικά μου τη σπάει να λέμε ψέματα στον εαυτό μας. Να κατηγορούμε άδικα τους άλλους και να τους ρίχνουμε όλο το φταίξιμο για πράγματα που οι ίδιοι προκαλέσαμε.

Και φτάνω, επιτέλους, στο νόημα. Όλες οι σχέσεις είναι μέσα στο μυαλό μας. Τις φτιάχνουμε και τις χαλάμε ανάλογα με τη διάθεσή μας, χωρίς να ξέρουμε τι σκέφτεται ο άλλος. Ο καθένας μας, άλλωστε, έχει τη δικιά άποψη και οπτική για το κάθε τι. Τι σημαίνει αυτό; Ότι αυτοί οι ξαφνικοί καυγάδες που έρχονται απ' το πουθενά, αυτός ο θυμός που κατευθύνουμε στον άλλο επειδή μας ήρθε μια τυχαία σκέψη στο μυαλό, το ότι "δε τα πάμε καλά" ή "νοιώθω κάπως περίεργα", είναι όλα στο μυαλό μας. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν είναι αλήθεια ή όχι παρά μόνο αν ρωτήσουμε - και ποτέ δε ρωτάμε.

Πώς λοιπόν μπορείς να κρατήσεις μια σχέση γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι θα κάνετε μαλακίες κι οι δύο; Πράγματα δίχως νόημα που καταστρέφουν τα πάντα; Δεν έχω ιδέα. Φαντάζομαι το συζητάτε. Κι ελπίζεις ότι ο άλλος θα καταλάβει τι εννοείς ακριβώς κι όχι τα δικά του.

Πολύ συναισθηματικούρα! Μέχρι κι εγώ βαριόμουνα που τα έγραφα, πόσο μάλλον να τα διάβαζα!

Άσχετο τώρα, διαβάζω το The Once and Future King του T.H. White, μία απ' τις πιο γνωστές ιστορίες γύρω απ' το μύθο της Arthuriana. Είναι μια πολύ ωραία ιστορία, πολύ βαρετά γραμμένη βέβαια. Αλλά εγώ φταίω, που πάω και παίρνω "κλασικά" έργα για να ικανοποιήσω τα εγωιστικά μου κίνητρα (π.χ. το πολύ γνωστό "καλά, δεν έχεις διαβάσει αυτό;!;!"). Διαβάζω επίσης το El Bardo del Dragon, δε θυμάμαι συγγραφέα. Εφηβική φάντασυ λογοτεχνία στα χειρότερά της! Αλλά τουλάχιστον κάνω πρακτική στα ισπανικά μου:)

Thank you and Goodnight!

Φιλότης

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ

Η "Φιλότης" είναι ένα εθελοντικό σωματείο που ιδρύθηκε στη Λάρισα το 2008 με παράρτημα και στην Αθήνα. Ιδρυτικά του μέλη είμαστε απλοί, ευαισθητοποιημένοι πολίτες που αποφασίσαμε να ενεργοποιηθούμε και να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, με κοινό στόχο την προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας σε ευπαθείς περιοχές του πλανήτη μας.

Για την επίτευξη του στόχου αυτού θα συγκεντρώνουμε κονσερβοποιημένα τρόφιμα, γάλατα εβαπορέ αλλά και φάρμακα, βιβλία, χαρτικά, ρούχα κ.ά. Η βοήθεια θα κατευθύνεται πρωτίστως σε χώρες της Αφρικής, όπου θεωρούμε ότι υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη σε θέματα διατροφής, αλλά και σε άλλες ευαίσθητες περιοχές της χώρας μας και του κόσμου γενικότερα. Επιδίωξή μας είναι η βοήθεια αυτή να υλοποιείται σε μόνιμη και σταθερή βάση και να κορυφώνεται τις περιόδους που οξύνονται τα προβλήματα και χιλιάδες συνάνθρωποί μας λιμοκτονούν.

Τα τρόφιμα και τα λοιπά αγαθά που θα συγκεντρώνουμε είτε από τις αντίστοιχες βιομηχανίες που θα τα προσφέρουν, είτε από ιδιώτες που θα τ' αγοράζουν οι ίδιοι και θα τα δωρίζουν στο σωματείο. Το σωματείο μας δεν αποδέχεται χρηματικές χορηγίες και δωρεές, είτε αυτές προέρχονται από ιδιώτες είτε από οποιονδήποτε άλλο φορέα. Θα καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια ώστε η συγκέντρωση των αγαθών και η μεταφορά τους στον τελικό προορισμό να είναι έγκαιρες, ακόμα κι αν χρειαστεί προσωπική συνοδεία από εμάς τους ίδιους. Άλλωστε, στον τομέα αυτό, θα επιδιώξουμε συνεργασία και με άλλες οργανώσεις εθελοντών ή δημόσιους, δημοτικούς και άλλους φορείς.

Αυτό το σωματείο είναι ιδέα και υλοποίηση του πατέρα μου κι εγώ, βέβαια, είμαι μέλος. Δυστυχώς, η πρώτη αποστολή - παρόλο που συγκεντρώθηκε ένας μεγάλος αριθμός τροφίμων και φαρμάκων - ήταν ανεπιτυχής. Η αποστολή ήταν προγραμματισμένη για το λιμάνι της Τανζανίας, με στόχο ένα νηπιαγωγείο-ορφανοτροφείο όπου σιτίζονται 180-200 νήπια καθημερινά. Πριν ένα-δύο μήνες περίπου το λιμάνι έκλεισε λόγω λαθρεμπόρων που εκμεταλλεύονταν κατά συρροή την ονομασία της "ανθρωπιστικής βοήθειας" για να περνάνε χωρίς φόρους τρόφιμα και φάρμακα τα οποία πωλούσαν αργότερα σε ακραίες τιμές. Ελπίζω να διευθετηθεί το θέμα, αλλά προς το παρόν η αποστολή θα παραμείνει σε ευπαθείς περιοχές της χώρας. Αν κάποιος θέλει να επικοινωνήσει μαζί μας, αφήστε μήνυμα εδώ ή επικοινωνήστε με τα μέλη του συμβουλίου στα τηλ. 6972933730 (Σταυρόπουλος Κων.) και 6947693566 (Σαπουνάς Δημ.).

Terry Pratchett - George R.R. Martin

Δεν έχει γίνει τίποτα μεταξύ τους απλώς θέλω να γράψω και για τους δύο.

Νομίζω είχα ξανά-αναφέρει για το Alzheimer του δημιουργού του Δισκόκοσμου. Εδώ είναι μια συνέντευξη που έδωσε επ' αυτού και τα νέα για τη δωρεά - ύψους ενός εκατομμυρίου δολαρίων - που έκανε για έρευνα πάνω στην ασθένεια αυτή. Είναι λυπηρό να σκεφτείς ότι αυτές οι δωρεές γίνονται πάντα από ανθρώπους που, είτε έχουν οι ίδιοι την ασθένεια είτε έχουν αγαπημένα πρόσωπα που υποφέρουν από αυτή. Απ' την άλλη ακόμα πιο λυπηρό θα ήταν αν δεν έκανε κανείς και ποτέ τίποτα. Δε θέλω να μειώσω τη συνεισφορά του, άλλωστε τον θαυμάζω απίστευτα και πιστεύω στην καλοσυνάτη φύση του, απλά παρατηρώ και σχολιάζω.

Τα καλά νέα είναι πως χρίστηκε ιππότης για τη συνεισφορά του στη σύγχρονη λογοτεχνία. Και η συνέντευξη που έδωσε αφού έλαβε τα απρόσμενα νέα:


Για τον Martin, ήθελα να διαμαρτυρηθώ βασικά! Οι κατηγορίες εναντίον του για τη μεγάλη καθυστέρηση του 5ου βιβλίου της σειράς A Song of Ice and Fire, A Dance with Dragons, έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Το χειρότερο είναι ότι οι άνθρωποι που τον κατηγορούν είναι οι ίδιοι που διαβάζουν φανατικά τα βιβλία του. Τον βρίζουν, του λένε να μην ασχολείται με τίποτα άλλο πέραν απ' το βιβλίο, του επισημαίνουν ότι είναι μεγάλος σε ηλικία και αρκετά χοντρός και μια χαρακτηριστική φράση, που υπό άλλες συνθήκες θα μου φαινόταν αστεία, δε θέλουν "to pull a Jordan on them"! Τι σημαίνει αυτό; Ο Robert Jordan πέθανε πριν ολοκληρώσει την επιτυχημένη του σειρά Wheel of Time. Άφησε βέβαια σημειώσεις πίσω του, όντας προετοιμασμένος για το θάνατό του, αλλά οι αναγνώστες του απογοητεύτηκαν θα λέγαμε αρκετά. Το να χρησιμοποιείται ο πρόσφατος θάνατος ενός διάσημου συγγραφέα ώστε να εκβιάσουν έναν άλλο να γράψει ένα βιβλίο, εκτός από ανήθικο είναι κι εντελώς ανούσιο κι ανόητο. Δικαιολογημένα λοιπόν τσατίστηκε ο Μάρτιν κι έγραψε αυτό το post στο Not-Α-Blog του.

Αυτά από μένα (για την ώρα).

Ένας Δύσκολος Κόσμος

Όλη την προηγούμενη εβδομάδα σκεφτόμουν ότι θα ήταν πλήρως απελευθερωτικό να έχεις κάποιον να παίρνει τις δύσκολες αποφάσεις σου για σένα. Και μετά θυμήθηκα ότι από το Μάιο κιόλας, όταν έφυγα απ' τη δουλειά μου, είχα παραλύσει απ' τις αποφάσεις που έπρεπε να πάρω! Να πιάσω μια άλλη δουλειά στην Αθήνα; Να φύγω για Αμοργό όπως αρχικά σκόπευα; Να πάω σε κανένα άλλο νησί όπου θα μου δίνανε περισσότερα χρήματα; Να πάω Λάρισα για να μην ξοδέψω πολλά χρήματα το καλοκαίρι; Λοιπόν, την απόφαση την πήρα 30 Ιουνίου. Δεν είχα βγάλει εισιτήριο, δεν ήξερα αν θα βρω δουλειά, πήγαινα μόνη μου! Προσπάθησα να χάσω το πλοίο, αλλά δε τα κατάφερα. Τελικά, όλα πήγαν καλά.

Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να αποφασίσω απλά πράγματα, όπως το τι θα έτρωγα για μεσημέρι, το αν θα έπινα καφέ ή μπύρα το απόγευμα, το αν θα έβγαινα για ποτό ή θα έμενα σπίτι για καμιά ταινία με φίλους. Καταλαβαίνει κανείς ότι δεν ήταν κι οι πιο όμορφες στιγμές μου.

Έτσι κάποια στιγμή, βουτηγμένη στο άγχος των άπειρων αποφάσεων και των ατέλειωτων επιλογών της καθημερινότητας, πήρα τη μεγάλη απόφαση! Να μην αποφασίσω τίποτα και ποτέ ξανά. Ας γίνουν τα πράγματα όπως θέλουν, ας παίρνω αποφάσεις με βάση τη στιγμιαία μου διάθεση, ας αφήσω τη ζωή μου στην τύχη. Δεν ξέρω ακόμα πώς θα λειτουργήσει αυτό, αλλά είμαι πολύ πιο ήρεμη τώρα...

Ακολουθεί σχετικό βιντεάκι από τον ψυχολόγο Barry Schwartz, The Paradox of Choice, που μου υπέδειξε ένας συμφορουμίτης του sff.gr: